III SA 2430/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Asesor WSA - Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant - Katarzyna Lenartowicz po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2004r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za lipiec i wrzesień 2001r. oddala skargę. Decyzją z dnia 25 września 2003r. o numerze "[...]" Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 27 maja 2003r. określającą M. S. wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 2001r. w wysokości 16.721,32 zł. oraz należny zryczałtowany podatek dochodowy za lipiec i wrzesień 2001r. w łącznej kwocie 3.344,30 zł. Jak wynika z akt sprawy w toku postępowania podatkowego stwierdzono, iż M. S. w okresie od lipca do października 2001r. dokonała importu trzech samochodów osobowych, które następnie sprzedała przed ich pierwszą rejestracją za pośrednictwem firmy AUTO HANDEL KOMIS B. S. W ocenie organów podatkowych, Podatniczka prowadziła działalność gospodarczą bez zgłoszenia obowiązku podatkowego i nie prowadziła stosownych urządzeń księgowych, tym bardziej, że również w roku następnym sprowadziła z zagranicy i sprzedała 12 samochodów. Zdaniem Izby Skarbowej, czynności strony polegające na wielokrotnym zakupie i sprowadzeniu z zagranicy samochodów, a następnie ich sprzedaży w celach zarobkowych z uwagi na częstotliwość oraz przedmiot transakcji, są działalnością gospodarczą w rozumieniu art.2 ust.1 ustawy Prawo działalności gospodarczej. Izba wskazała, że niewielki odstęp czasu pomiędzy nabyciem, a zbyciem pojazdu uzasadniają przyjęcie, iż pojazdy te nie były nabywane w celu zaspokojenia potrzeb Podatniczki, lecz stanowiły przedmiot wykonywanej działalności. M. S. nie wykazała, że samochody te służyły własnym potrzebom transportowym, tym bardziej, że sprzedała je przed pierwszą rejestracją oraz te same działania podejmowała w roku następnym. Zatem, w ocenie Izby Skarbowej, działalność Podatniczki wyczerpała znamiona art.4 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. nr 144, poz.930 z późn.zm.). Była bowiem działalnością usługową w zakresie handlu, rozumianą jako sprzedaż w stanie nie przetworzonym nabytych uprzednio produktów (wyrobów) i towarów. Tym samym organ uznał, iż stosownie do treści art.15 ust.1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym M. S. zobowiązana była do prowadzenia ewidencji przychodów i innej, określonej w tym przepisie dokumentacji podatkowej, a ponadto do przechowywania dowodów zakupów towarów. Powołując podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał ponadto na art.6 ust.1 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. nr 144, poz.930 z późn.zm.), zgodnie z którym opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, z zastrzeżeniem art.8, podlegają przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art.14 ustawy o podatku dochodowym. Organ powołał również art. 17 tej ustawy, na podstawie którego określono wartość niezaewidencjonowanego przychodu i podatek w wysokości 20% tego przychodu. W złożonej skardze M. S. zarzuciła wydanej decyzji rażące naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wniosła o jej uchylenie. Uzasadniając skargę podniosła, iż niespornym jest, że sprowadziła z zagranicy i sprzedała trzy samochody osobowe nie dokonując rejestracji na własne nazwisko. Wskazała jednakże, iż nie do przyjęcia jest stanowisko organów podatkowych, że była to działalność gospodarcza w rozumieniu art.2 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. - Prawo działalności gospodarczej, skoro nie była prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły oraz dotyczyła importu samochodów sprzedanych z niewielkim zyskiem, po uwzględnieniu należności granicznych. Nie podlegała zatem, w ocenie Strony, rygorom przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Strony, prowadzenie postępowania w przedstawionej sprawie przez organy podatkowe i dokonany wymiar należności narusza też podstawowe zasady prawa podatkowego oraz przepisy postępowania administracyjnego, w tym zasadę równego traktowania podatników. Strona zakwestionowała ponadto upoważnienie Naczelnika Wydziału Ośrodka Zamiejscowego do działania w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną we wcześniejszych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z prawem, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do zakwestionowania właściwości miejscowej i rzeczowej w zakresie prowadzenia postępowania w sprawie przez Ośrodek Zamiejscowy Izby Skarbowej, w pełni podzielając argumentację organu II instancji zawartą w odpowiedzi na skargę. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi nadmienić należy, iż w przedmiotowej sprawie ustalenia faktyczne nie są kwestionowane. Spornym natomiast jest, czy dokonana przez Podatniczkę sprzedaż samochodów nastąpiła w wykonywaniu działalności gospodarczej i czy w związku z tym zachodziły podstawy do określenia M. S. na podstawie art.17 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym, przychodu niezaewidencjonowanego, a następnie 20% zryczałtowanego podatku dochodowego za 2002r.. Zdaniem Sądu, zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza, iż M. S. prowadziła w 2001r. działalność w zakresie handlu samochodami. Podatniczka w okresie od lipca do października 2001r., jak również w roku 2002 sprowadzała bowiem kolejne samochody, które następnie zbywała, przed dokonaniem pierwszej rejestracji na terenie Rzeczypospolitej Polskiej osobie prowadzącej komis samochodowy. Tym samym, należy w ocenie Sądu, zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych, że czynności skarżącej polegające na wielokrotnym zakupie i sprowadzeniu z zagranicy samochodów, a następnie ich sprzedaży w celach zarobkowych stanowiły, ze względu na częstotliwość oraz przedmiot transakcji, działalność gospodarczą w rozumieniu art.2 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. - Prawo działalności gospodarczej. Zasadnie więc organy obu instancji przyjęły, iż skoro Podatniczka nie dokonała zgłoszenia obowiązku podatkowego w tym zakresie i nie zaprowadziła stosownej dokumentacji podatkowej, to przychody z tej działalności należy opodatkować w wysokości 20% niezaewidencjonowanej wartości dokonanej przez podatnika w 2001r. sprzedaży, stosownie do treści art.17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Określona przez organy podatkowe wartość niezaewidencjonowanego przychodu znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym dotyczącym przeprowadzonych przez skarżącą transakcji handlowych. Podnoszona zaś przez Stronę okoliczność, że sprzedaż dokonywana była za pośrednictwem komisu jest bez znaczenia prawnego. Nie ma bowiem przepisu, który by takie przypadki wyłączał spod opodatkowania. Również podnoszone w toku postępowania okoliczności związane z sytuacją życiową i majątkową M. S. nie mogą wpływać na merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie wymiaru podatku. Mogą natomiast być podnoszone w odrębnym postępowaniu zainicjowanym przez stronę wnoszącą o zastosowanie przewidzianej prawem ulgi. Podkreślić również należy, że w związku z podjęciem czynności związanych z importem i sprzedażą samochodów skarżąca powinna zapoznać się z przepisami prawnymi regulującymi tego rodzaju działalność, m.in. w zakresie obowiązków podatkowych, co pozwoliłoby na dokonanie prawidłowej oceny jej zasadności ekonomicznej, jeszcze przed przystąpieniem do tej działalności. Nie zasługują ponadto na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasad prawa podatkowego dotyczących równego traktowania podatników w sferze zobowiązań podatkowych, co wobec nie powołania przez Stronę zarówno w skardze, jak i we wcześniejszym postępowaniu podatkowym jakichkolwiek faktów i dowodów na potwierdzenie tej tezy nie może podlegać kontroli i weryfikacji w toku postępowania w niniejszej sprawie przed sądem administracyjnym. Reasumując, stwierdzić należy, że organy obu instancji słusznie zakwalifikowały wykonywane przez M. S. w 2001r. czynności jako działania w ramach działalności gospodarczej. Dlatego też uznając, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, skarga z braku podstaw do uwzględnienia podlega oddaleniu z mocy art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270).