III SA 2924/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wiesława Pierechod (spr.) Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Katarzyna Lenartowicz po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2004r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie o rozłożenie na raty zaległości podatkowej oddala skargę. Postanowieniem z dnia 9 września 2003r. Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa po rozpatrzeniu zażalenia R. K., utrzymał w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia 11 czerwca 2003r. w sprawie odmowy zawieszenia postępowania w przedmiocie rozłożenia na 36 rat spłaty zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2001r. i styczeń, luty, marzec 2002r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzono, że zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie jest uzależnione od rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie organu odwoławczego podjęcie rozstrzygnięcia w postępowaniu wszczętym na wniosek strony z dnia 8 października 2002r. w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług nie wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny lub Sąd Gospodarczy. Złożenie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję w przedmiocie objęcia restrukturyzacją zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych (karty podatkowej) za okres od maja do grudnia 1999r., od stycznia do grudnia 2000r. i stycznia 2001r., podatku dochodowego od osób fizycznych pobieranego przez płatnika za styczeń i luty 2002r. oraz podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2001r. i styczeń, luty i marzec 2002r. nie może być traktowany jako zagadnienie wstępne w rozumieniu ww. przepisu prawa. Brak jest bowiem bezpośredniego związku przyczynowego między rozstrzygnięciem niniejszej sprawy a wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zaskarżonej decyzji. Zdaniem organów podatkowych R. K. nie wykazał również związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy o udzielenie ulgi w zapłacie zobowiązań podatkowych w podatku VAT a zagadnieniem wstępnym, skutkującym niemożliwością wydania decyzji w sprawie ulgi do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd Gospodarczy w przedmiocie prawa do prowadzenia działalności gospodarczej. Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia przez organ pierwszej instancji przepisów art. 204 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdzono, że strona składając wniosek o zawieszenie postępowania wskazała jako podstawę art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zatem rozstrzygając wniosek strony nie uwzględniono art. 204 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem wniosku takiego R. K. nie składał. W skardze na powyższą decyzję, R. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzucił organowi odwoławczemu błędne zinterpretowanie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie art. 200 i art. 123 ww. ustawy. W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż składając wniosek powołał się na art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ postępowanie to miało ścisłe powiązanie ze złożoną skargą na decyzję odmawiającą restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podnosi, że korzystny dla strony wyrok Sądu spowoduje bezprzedmiotowość toczącego się postępowania ze względu na objęcie zaległości podatkowych restrukturyzacją w chwili przywrócenia statusu przedsiębiorcy skarżącemu, co jest przedmiotem postępowania toczącego się przed Sądem Gospodarczym. W ocenie skarżącego organ pierwszej instancji w toku postępowania widział związek przyczynowy "zagadnienie wstępne" ze złożonym wnioskiem restrukturyzacyjnym a późniejszą skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego przedłużając od dnia 8.10.2002r. kolejne terminy załatwienia sprawy do chwili złożenia wniosku o zawieszenie postępowania. Stwierdza, że nie wezwanie skarżącego do zapoznania się z materiałem dowodowym jak i do wypowiedzenia się w sprawie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że art. 219 Ordynacji podatkowej nakazuje stosowanie do postanowień odpowiednich przepisów dotyczących decyzji, jednakże przepis ten nie odsyła do regulacji art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 123 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że rozpatrując zażalenie na postanowienie Urzędu Skarbowego nie gromadził żadnego dodatkowego materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Organy podatkowe odmawiając zawieszenia postępowania nie naruszyły prawa. Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm.) organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania uzależnione jest, zatem od łącznego wystąpienia trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, istnieje zagadnienie wstępne oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Istotną zatem kwestią, warunkującą możliwość zawieszenia postępowania, było uznanie, iż w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne. Pod tym pojęciem rozumieć należy zagadnienie prawne, mogące być przedmiotem odrębnego postępowania przesądzające o uprawnieniu, obowiązku lub innych okolicznościach mających znaczenie prawne dla prowadzonego postępowania. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu organ podatkowy zasadnie stwierdził, że podniesione we wniosku okoliczności tj. złożenie skargi na decyzję ostateczną Izby Skarbowej z dnia 2 kwietnia 2003r. w przedmiocie odmowy objęcia restrukturyzacją zaległości podatkowych w tym zaległości w związku z którymi został złożony wniosek o udzielenie ulgi w spłacie zaległości czy też konieczność rozstrzygnięcia przez Sąd Gospodarczy sprawy w przedmiocie prawa do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowią zagadnienia wstępnego, w związku z którym niemożliwym byłoby do czasu ich załatwienia rozpatrzenie wniosku o rozłożenie na raty spłaty zaległości podatkowych. Brak jest bowiem związku przyczynowego pomiędzy ww. postępowaniami. Niewątpliwie postępowanie w sprawie odmowy objęcia restrukturyzacją niektórych zaległości publicznoprawnych przedsiębiorców jak i postępowanie wszczęte na wniosek skarżącego o udzielenie ulgi w spłacie niektórych z tych zaległości łączą się ze sobą poprzez wspólny przedmiot tych postępowań tj. zaległość w podatku od towarów i usług, jednakże związek ten nie powoduje niemożliwości rozstrzygnięcia kwestii ulgi w spłacie ww. zaległości do czasu rozstrzygnięcia w sprawie restrukturyzacji tychże zaległości przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z instytucji restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych nie wynika, by stronie odebrano możliwość złożenia wniosku o rozłożenie zaległości na raty. Należy stwierdzić, że są to kwestie całkowicie niezależne od siebie, w związku z którymi skarżący może uzyskać wiążące się z nimi uprawnienia i obowiązki. Na mocy art. 48 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organy podatkowe mogą na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym rozłożyć na raty zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę. W rozpoznawanej sprawie w chwili wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o rozłożenie na raty spłaty zaległości podatku od towarów i usług zaległość istniała. Nie było zatem podstaw prawnych do odstąpienia od rozpatrzenia tego wniosku do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przesłanką rozłożenia na raty zaległości podatkowej jest bowiem istnienie szczególnie ważnego, uzasadnionego interesu podatnika, lub interesu publicznego a nie fakt objęcia należności publicznoprawnych restrukturyzacją czy też fakt posiadania przez podatnika prawa do prowadzenia działalności gospodarczej. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd nie stwierdził również uchybień natury procesowej. Materiał dowodowy był skarżącemu niewątpliwie znany, gdyż ograniczył się do jego wniosku z dnia 3.06.2003r w sprawie zawieszenia postępowania. Nadto z akt podatkowych wynika, że w związku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej R. K. został zawiadomiony przez organ pierwszej instancji o możliwości wypowiedzenia się w sprawie rozłożenia na raty spłaty zaległości podatkowej. Z uprawnienia tego skorzystał wnosząc nowe dowody. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.