III SA 3259/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 11 października 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie: Odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe w podatku o towarów i usług, podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego od osób prawnych p o s t a n a w i a Odrzucić skargę Skargą z dnia 28 listopada 2003r., wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, W. P. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 października 2003r.,nr "[...]" w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług, podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych. Na podstawie art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. "Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Po uzupełnieniu przez skarżącego braków formalnych skargi, został on wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 27.790,10 zł , w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu 16 sierpnia 2004r. ( k. 44 ) . Pomimo upływu 7 dniowego terminu wpis nie został uiszczony. Należy również zaznaczyć, iż skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Pomimo prawidłowego wezwania do złożenia dodatkowych dokumentów skarżący nie uczynił tego w wyznaczonym termie. W związku z powyższym wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania zarządzeniem z dnia 05 lipca 2004r. Zarządzenie to uprawomocniło się bez wniesienia sprzeciwu . W związku z powyższym na podstawie art. 220§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało skargę odrzucić.