III SA 577/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Błesiński (spr.) Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Paweł Guziur po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2004r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych za 1996 rok oddala skargę. 1 III SA 577/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 21 grudnia 2002r. Nr "[...]" Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Państwu B. i R. K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996r. w wysokości 87.491,30 zł, zaległość podatkową w wysokości 87.491,30 zł, nienależny zwrot podatku w kwocie 608,30 zł i odsetki za zwłokę w łącznej kwocie 199.100,90 zł. Decyzja została wysłana na adres pełnomocnika strony pana Z. P. Z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi lub pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, który podjąłby się oddania pisma adresatowi - pozostawiono przesyłkę na okres siedmiu dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym, a zawiadomienie o tym fakcie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Awizowanie przesyłki nastąpiło 23 grudnia 2002r. Pełnomocnik strony odebrał przesyłkę w urzędzie pocztowym w dniu 02.01.2003r. Powyższa decyzja zawierała pouczenie odnośnie trybu odwoławczego. Odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowego pełnomocnik strony wniósł - nadał na poczcie w dniu 16 stycznia 2003r. (k. 659) Postanowieniem z dnia 18 lutego 2003r. ("[...]") Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy stwierdziła, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223§2 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 137, poz. 926 ze zm. dalej o.p.) w związku z czym pozostawiono je bez merytorycznego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Izba wskazała, że decyzję doręczono zgodnie z art. 150§1 pkt 1 i § 2 o.p. W świetle tego artykułu decyzja została skutecznie doręczona w dniu 30.12.2002r. tj. z upływem siedmiodniowego okresu przechowywania przez pocztę. Poczta bowiem przesyłkę awizowała dnia 23.12.2002r. (k. 611). Ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 13.01.2003r. Natomiast odwołanie wniesiono dnia 16.01.2003r., czyli z uchybieniem terminu do jego wniesienia, bez wniosku o jego przywrócenie. Na powyższe postanowienie Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy skargę wniósł R. K. W skardze utrzymuje, iż decyzja została doręczona pełnomocnikowi przez pocztę w dniu 2 stycznia 2003r. a więc odwołanie zostało wniesione w terminie. Strona twierdzi, że nie miał zastosowania art. 150§1 i 2 o.p. (doręczenie zastępcze), gdyż skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 2 stycznia 2003r i od tego dnia należy liczyć termin czternastu dni na wniesienie odwołania, który upływał 16 stycznia 2003r. Zdaniem skarżącego Izba Skarbowa nadinterpretuje prawo. Nadto skarga zarzuca naruszenie art. 214 w zw. z art. 210§1 pkt 7 o.p. poprzez nieprawidłowe pouczenie o trybie zaskarżania decyzji, gdyż nie zawarto w pouczeniu informacji o możliwych trybach doręczenia. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy z urzędu bada zachowanie terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie bowiem tego terminu prowadzi do ostateczności decyzji, w konsekwencji wyłącza dopuszczalność jej skontrolowania w zwyczajnym postępowaniu odwoławczym, co najwyżej może ewentualnie wówczas wchodzić w rachubę kontrola w trybie nadzwyczajnym. Przepis art. 223§2 o.p. przewiduje czternastodniowy termin do wniesienia odwołania. Termin ten liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie. W rozpoznawanej sprawie skarżący działał przez pełnomocnika, stąd też organ pierwszej instancji doręczając decyzję z dnia 21 grudnia 2002r zgodnie z treścią art. 145§2 o.p. wysłał ją na adres pełnomocnika. W związku z tym, że nie można było dokonać doręczenia właściwego, a więc do rąk adresata (art. 148 o.p.), przesyłkę organu pierwszej instancji złożono na okres siedmiu dni w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o tym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej pełnomocnika. W takim wypadku, stosownie do art. 150§2 o.p., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Tak więc Izba Skarbowa jako organ odwoławczy słusznie uznała, że odebranie przez pełnomocnika w dniu 2 stycznia 2003r. (tj. po siedmiodniowym okresie przechowywania) w urzędzie pocztowym przedmiotowej decyzji nie wywarło skutku proceduralnego i nie mogło zniweczyć skuteczności dokonanego wcześniej doręczenia. Prawidłowo dokonane zastępcze doręczenie jest równoważne w skutkach z doręczeniem właściwym, gdy dokument doręczany rzeczywiście trafia do rąk adresata, tak aby ten mógł się z nim zapoznać. Decyzję pierwszoinstancyjną doręczono pełnomocnikowi skarżącego w trybie art. 150 o.p., dlatego też datą tego doręczenia jest data, w której upłynął termin odbioru tego pisma w urzędzie pocztowym, tj. dzień 30.12.2003r. Jeżeli zatem odwołanie wniesiono dopiero w dniu 16 stycznia 2003r. (tj. 17 dnia od zastępczego terminu doręczenia decyzji), to nie ulega wątpliwości, że strona uchybiła terminowi do dokonania tej czynności. Ustawa w art. 150§2 o.p. wyraźnie wprowadza domniemanie doręczenia z upływem siódmego dnia od awizowania przesyłki. Doręczenie następuje zatem z upływem okresu siedmiodniowego, co w niniejszej sprawie nastąpiło 30 grudnia 2002r. Jeżeli więc profesjonalny doradca podatkowy odebrał przesyłkę 2 stycznia 2003r., kiedy to urząd pocztowy wydał mu ją, chociaż podlegała już zwrotowi do nadawcy, to powinien - znając treść prawa wnieść odwołanie w terminie czternastu dni od daty doręczenia zastępczego. W tym przypadku faktyczny termin na wniesienie odwołania wynosił jedenaście dni. Rzetelność i dbałość o interesy klienta obligowały go do najwyższej staranności. W ocenie Sądu nie znajduje również uzasadnienia zarzut o braku informacji w pouczeniu decyzji o trybach doręczenia. Jest to zarzut oczywiście bezzasadny. Przepis art. 210§1 pkt 7 o.p. jednoznacznie określa jakiej treści pouczenie powinna zawierać decyzja. Mówi wyraźnie o pouczeniu "o trybie odwoławczym", przez co należy rozumieć obowiązek pouczenia o rodzaju środka zaskarżenia oraz terminie i sposobie jego wnoszenia. Przepis ten nie nakłada natomiast obowiązku informowania (pouczania) o zasadach doręczania pism. W myśl art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny zaskarżone postanowienie kontroluje jedynie z punktu widzenia zgodności z prawem. Z przedstawionych wyżej wywodów wynika, że zaskarżone postanowienie prawu odpowiada. W tej sytuacji skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Wobec powyższego na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.