IV SA 113/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Kosowska Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Asesor WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2004 r., sprawy ze skargi I. i J. B, D. i Z. Z. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę: I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących I. i J. B i D. i Z. Z. po 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania od każdej ze skargi. We wniosku z 30 sierpnia 2002 r. Zastępca Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej, Inwestycji i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta O. reprezentująca Gminę O. wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę dla inwestycji pod nazwą "[...]" zgodnie z załączoną dokumentacją techniczną. Prezydent Miasta O., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm), decyzją z dnia 12 września 2002r. Nr "[...]" zatwierdził projekt budowlany / załączniki 1-7/ i wydał pozwolenie na budowę targowiska przy ul. "[...]" w O. obejmującej działki 207/27, 208/2, 206/7, 207/39, 207/38, 207/36, 207/35, 207/34, 207/33, 207/32, 207/31, 207/30, 207/29, 207/28, 334/3, 334/2,176/1,331/1, 331/2, 176/2, 2-7/25, 207/26 na rzecz Gminy O. Odwołanie od tej decyzji złożyli mieszkańcy bloku przy ul. S. i Z. w O., a także I. i J. małżonkowie B., D. i Z. małżonkowie Z. oraz A. C. Mieszkańcy budynków podnieśli, iż planowana inwestycja spowoduje rozbiórkę ich pomieszczeń gospodarczych, w związku z czym nie będą posiadali miejsca do składowania opału na zimę. Natomiast Państwo B., Z. i A. C. wnieśli o uchylenie decyzji z uwagi na naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazując, że zatwierdzony projekt budowlany narusza przewidywane rozporządzeniem odległości w zakresie lokalizowania przejść i dojazdu do garaży. Nadto podnieśli, że zaprojektowany parking na 8 stanowisk znajduje się w odległości od budynku mieszkalnego znacznie mniejszej niż dopuszczają to stosowne unormowania rozporządzenia. Poza tym zarzucili, iż zaskarżona decyzja narusza decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 7 marca 2002 r., bowiem z jej treści wynika, że warunki te zostały ustalone dla innej inwestycji, niż objęta pozwoleniem na budowę. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2002r. Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany udzielającej pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, że najemcy lokali mieszkalnych przy ul. S. i Z., stanowiących własność Gminy O. nie posiadają przymiotu strony w toczącym się postępowaniu o pozwolenie na budowę. Natomiast decyzją z dnia 10 grudnia 2002 r. Nr "[...]" Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołań A. C., I. i J. B. oraz D. i Z. Z., 1. uchylił decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia 12 września 2002 r. Nr "[...]" zatwierdzającą projekt budowlany (załączniki Nr 1-7) i udzielającą pozwolenia na budowę targowiska przy ul. K. – Z. w O. w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę parkingu 8 stanowiskowego przylegającego do segmentów w zabudowie bliźniaczej ul. Z. udzielił pozwolenia na wykonanie poszerzenia jezdni w miejscu projektowanego poprzednio ww. parkingu, 3. w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że dla Targowiska Miejskiego w O. przy ul. O. i Z. opracowany został i zatwierdzony pod względem urbanistycznym i architektonicznym decyzją z dnia 24 czerwca 1992 r. plan realizacyjny zagospodarowania terenu targowiska. Objęty został nim cały teren mieszczący się w granicach ulic Z., S., O. i K. Teren objęty wskazanym opracowaniem stanowił zespół handlowo-usługowy, a projektowane targowisko miało stanowić uzupełnienie istniejącej zabudowy. Program ten obejmował budowę hali targowej, zespołu pawilonów handlowo usługowych z mieszkaniami w zabudowie szeregowej oraz budowę targowiska. Wskazał, że poszczególne inwestycje były realizowane na podstawie odrębnych pozwoleń na budowę, natomiast zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta O. stanowi ostatni element realizacyjny założony we wspomnianym opracowaniu. Odnosząc się zaś do podniesionych zarzutów w zakresie naruszeń przepisów dotyczących usytuowania budynków wskazał, iż jedynie w odniesieniu do zaprojektowanego 8 stanowiskowego parkingu przy budynku bliźniaczym Z. zastrzeżenia odwołujących są zasadne. Wobec powyższego w ramach uprawnień reformacyjnych w tym zakresie uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł zgodnie z wymogami technicznymi określonymi rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto wyjaśnił, że pozostałe zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie, bowiem wbrew ich twierdzeniom decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę targowiska nie jest sprzeczna z zapisami powołanego wyżej planu realizacyjnego z 1992 r. Na powyższą decyzję z 10 grudnia 2002 r. skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: A. C., I. i J. B. oraz D. i Z. Z. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa tj. przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego - rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzucili, że organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję mino wniesienia przez nich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2002 r. Nr "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. ustalającego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie parkingu, dróg, chodników, zadaszonych ław targowych, przejść dla pieszych z ulicy Z. w O., w oparciu o którą wydano zaskarżoną decyzję. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosząc o jej oddalenie podtrzymał stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, iż zarzuty skarżących są bezzasadne i nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Powyższe skargi zostały połączone do łącznego rozpoznania i wydania orzeczenia. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie skarżący wskazali, że w przedmiotowej sprawie zaistniał nowy stan prawny, bowiem wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 11 lutego 2004 r. sygn. akt "[...]" uchylono decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji budowy targowiska miejskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona z uwagi na zmianę stanu prawnego zaistniałego w sprawie po wydaniu zaskarżonej decyzji. Na wstępie zważyć należy, iż w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm) na skutek reformy sądownictwa administracyjnego skargi wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Wskazać należy, iż stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o . zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm) obowiązującej w momencie orzekania w sprawie przez organy obu instancji, zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaś zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, ze zm) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie budzi wątpliwości zatem, iż w przedmiotowej sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiła decyzję, w oparciu o którą właściwy organ architektoniczno - budowlany wydaje pozwolenie na budowę i zatwierdza projekt budowlany, gdyż projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - art. 34 ust. 1 tejże ustawy. Skoro zatem decyzję, w oparciu o którą wydana została zaskarżona decyzja uchylono jak w rozpatrywanej sprawie - bowiem wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 11 lutego 2004 r. sygn. akt "[...]" uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 7 maja 2002 r. Nr "[...]" utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia 27 marca 2002 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę parkingu, dróg, chodników, zadaszonych ław targowych, przejść dla pieszych z ulicy Z. w O., to stanowi to zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego podstawę do wznowienia postępowania. Mając zaś na uwadze obligatoryjny nakaz uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w przypadku, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego Sąd postanowił jak w rozstrzygnięciu. Podnieść jedynie należy, że uregulowanie to ma na względzie ochronę obiektywnego porządku prawnego, zatem brak jest możliwości pominięcia wskazanej wyżej okoliczność w rozpatrywanej sprawie. w tym stanie sprawy należało na podstawie art. 145 § l pkt l lit b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w pkt I. sentencji. Rozstrzygniecie o kosztach postępowania sądowego (pkt. III sentencji wyroku) oraz orzeczenie o nie wykonaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (pkt. II sentencji), uzasadniają przepisy art. 152 i 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.