IV SA 1431/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Asesor WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. i D. T. na decyzję Burmistrza K. z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: odrzucić skargę Sygn. akt 2 IV SA 1431-1432//03 UZASADNIENIE Decyzją Nr "[...]" z dnia 7 czerwca 2002 r. Burmistrz K., po rozpatrzeniu wniosku "A" sp. z o.o. w Z., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zakładu unieszkodliwiania odpadów komunalnych we wsi P., działki nr: l19/1,143/1,148 i 149. Decyzja ta została doręczona wnioskodawcy, Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, Zespołowi Szkół Rolniczych w K. oraz Staroście I. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E., po rozpatrzeniu odwołania Społecznego Komitetu Protestacyjnego w K., decyzją z dnia 10 lutego 2003 r., nr "[...]", umorzyło postępowanie odwoławcze stwierdzając, że Społeczny Komitet Protestacyjny w K. nie ma w niniejszej sprawie przymiotu strony w rozumieniu art. 29 kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie jest osobą prawną ani jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, a także nie ma przymiotu organizacji społecznej. Kolegium nie uznało także za stronę postępowania w niniejszej sprawie osób fizycznych, które podpisały się pod pismem Społecznego Komitetu Protestacyjnego w K. stwierdzając, że kwestionują one planowaną inwestycję jako mieszkańcy miasta, nie mają jednak żadnego interesu prawnego w występowaniu z odwołaniem, ich interes jest natomiast faktyczny i dotyczy protestu przeciwko niechcianej inwestycji. Organ II instancji wskazał, że osobą, której nieruchomość graniczy z terenem planowanej inwestycji jest J. T., która nie była jednak informowana o żadnych działaniach i przedsięwzięciach dotyczących inwestycji. W tym zakresie Kolegium ustaliło, że J. T. nie była stroną postępowania przed organem pierwszej instancji, nie doręczono jej też decyzji Burmistrza K. z dnia 7 czerwca 2002 r. Stąd też organ uznał, że skoro nie była uznana za stronę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, nie może skutecznie wszcząć postępowania przed organem II instancji. W dniu 16 kwietnia 2003 r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga J. T. i syna D. T. zatytułowana: "Skarga na decyzję nr "[...]" z dnia 7 czerwca 2002 r. wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy w K.". Skarżący wskazali, że w związku z umorzeniem postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. z odwołania Społecznego Komitetu Protestacyjnego na ww. decyzję, składają skargę "na sposób działania lokalnej władzy przy realizacji tak uciążliwej inwestycji". W dalszej części skargi podnieśli, że podtrzymują nadal główne uwagi i wady, jakie ich zdaniem zostały popełnione tak w procesie przeddecyzyjnym, jak i w treści ww. decyzji, a następnie szczegółowo je wymienili. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. zakładając, że skarżący wnieśli skargę na decyzję Burmistrza K. nr "[...]" z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla opisanej wyżej inwestycji, wniosło o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu stwierdzono, że ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ma pewności co do faktycznego przedmiotu skargi, ani co do intencji wnoszących skargę, to z ostrożności procesowej wnosi także o oddalenie skargi na decyzję tegoż organu z 10 lutego 2003r. ("[...]") orzekającą o umorzeniu postępowania odwoławczego. Podnosząc, że skarżący nie formułują pod adresem Samorządowego Kolegium Odwoławczego żadnych konkretnych zarzutów, podtrzymano w całej rozciągłości stanowisko zawarte w decyzji z dnia 10 lutego 2003 r. W reasumpcji organ stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na to, że w jego ocenie, dotyczy w istocie decyzji pierwszoinstancyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po zapoznaniu się z treścią skargi, jak również mając na uwadze wywody z odpowiedzi na skargę, postanowił zwrócić się do J. T. i D. T. o wypowiedzenie się czy przedmiotem skargi jest decyzja Burmistrza Miasta i Gminy K. nr "[...]" z dnia 7 czerwca 2002 r. czy też decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. nr "[...]" z dnia 10 lutego 2003 r. dotycząca umorzenia postępowania odwoławczego. W odpowiedzi J. T. i D. T. poinformowali Sąd, że przedmiotem ich skargi jest decyzja Burmistrza Miasta i Gminy w K., gdyż w ich ocenie była sprzeczna z prawem albowiem jej wydanie nie uwzględniało wszystkich uczestników procesu inwestycyjnego. Podnieśli nadto, że jako rolnicy graniczący z terenem przyszłej, rażąco szkodliwej dla środowiska inwestycji, zostali całkowicie pominięci jako strona i o niczym nie byli informowani. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z poźn. zm.) właściwym obecnie do rozpoznania sprawy ze skargi J. T. i D. T., jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Zgodnie art. 52 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Odnosząc powyższe unormowanie do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 10 lutego 2003 r. nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego wydana została w wyniku wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza K. Nr "[...]" przez Komitet Protestacyjny w E. Decyzja ta została doręczona J. T. z pouczeniem o prawie wniesienia na nią skargi z powodu niezgodności z prawem do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednak Skarżący nie skorzystali z tego prawa oświadczając Sądowi, że przedmiotem ich skargi jest decyzja Burmistrza K. z dnia 7 czerwca 2002 r. W tym stanie rzeczy skargę wniesioną na decyzję organu I instancji Sąd obowiązany był uznać za niedopuszczalną. Skoro bowiem, zgodnie z przytoczonym art. 52 § l powołanej ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia (w tym przypadku odwołania) to oznacza, że przedmiotem zaskarżenia może być wyłącznie decyzja wydana po rozpatrzeniu stosownego środka, czyli w tym przypadku - decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. Wynikająca z tego niedopuszczalność wniesienia skargi na decyzję organu I instancji skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § l pkt 6 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).