IV SA 1755/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (Spr.) Sędzia S.O. del. do WSA Asesor WSA Protokolant Maria Matyja Irena Szczepkowska Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2004 r. sprawy ze skargi Wojewody i A Sp. z o.o. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego: I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. 2 IV SA 1755/03 Uzasadnienie A sp. z o.o., użytkownik wieczysty nieruchomości położonej w S. przy ul. Z. i ul. M. (Dz. Nr 14/3), wniosła zastrzeżenia do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. w rejonie ulicy Z. w piśmie nazwanym "zarzuty". Zarzuciła, że w projekcie nie uwzględniono lokalizacji tzw. "obiektów wielkopowierzchniowych" o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2 na każdej z ewentualnie wydzielonych działek na obszarze nieruchomości, której jest użytkownikiem wieczystym. Rada Miejska w S. uchwałą nr "[...]" z dnia 28 lutego 2003 r., uznając zastrzeżenia spółki A za protest, odrzuciła go w całości. W ocenie Rady protest nie mógł być uwzględniony, bowiem zgodnie z art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gmina w ramach zadań własnych ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu. W planie miejscowym ustala się w zależności od potrzeb tereny, które mogą być przeznaczone pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2. Dokumentami poprzedzającymi prace planistyczne są między innymi wnioski do planu i decyzje indywidualne w sprawach dotyczących zagospodarowania terenu. Na etapie sporządzania projektu planu właściciel terenu nie złożył żadnych wniosków w tym zakresie oraz decyzji dotyczących inwestycji na tym terenie, w związku z tym problematyka dotycząca obiektów wielkopowierzchniowych nie była rozpatrywana. Spółka A złożyła skargę na uchwałę Rady Miejskiej, żądając stwierdzenia jej nieważności. Zarzuciła naruszenie: art. 24 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7.07.1994r. (Dz. U. z 1999r. nr 15 póz. 139) poprzez uznanie, że złożony przez skarżącą zarzut jest protestem, oraz art. 10 ust. l pkt l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 2000r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż nie istniała potrzeba rozważenia, czy w projekcie planu należy umieścić lokalizację tzw. obiektów wielkopowierzchniowych. Skarżąca spółka podała, że Rada Gminy niezasadnie uznała zarzut jako protest. Protestem bowiem jest definiowany w art. 23 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym środek, który może wnieść każdy kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego. Zaś zgodnie z art. 24 ust. l cytowanej ustawy, zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącej zarówno jej interes prawny ja i uprawnienia zostały naruszone poprzez nieuwzględnienie lokalizacji obiektów wielkopowierzchniowych na nieruchomości należącej do skarżącej, objętej projektem planu zagospodarowania przestrzennego. Jakiekolwiek postanowienia, zamieszczone przez radę gminy w projekcie planu , które ograniczają prawa właściciela czy użytkownika wieczystego, stanowią naruszenie jego interesu prawnego uszczuplenie lub wyłączenie prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością skutkuje uprawnieniem do złożenia zarzutu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na uchwałę Rady Miejskiej w S. odrzucającą protest spółki A skargę wniósł również Wojewoda, żądając stwierdzenia jej nieważności. Zarzucił sprzeczność uchwały z art. 24 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że zarzut złożony przez spółkę A jest protestem i odrzucenie go. Spółka jest właścicielem działki objętej projektem zmiany planu zagospodarowania przestrzennego i wykazała naruszenie jej interesu prawnego. Naruszenie interesu prawnego nie polega bowiem wyłącznie na odjęciu jakiejś dotychczasowej wartości prawnej (uprawnienia) ale również na spowodowaniu, że w przyszłości jakieś uprawnienie (możliwość prawna) nie będzie mogło być realizowane. W odpowiedzi na skargi Rada Miejska w S. wniosła o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu uchwały w szczególności co do zakwalifikowania zastrzeżeń spółki A jako protestu, bowiem pismo zatytułowane jako zarzut, w odniesieniu do przedmiotu sprawy nie stanowi zarzutu biorąc pod uwagę treść z uzasadnieniem, spółka nie wykazała takiej zależności. Projekt planu nie zmienia funkcji przedmiotowego terenu. Zmiana planu stanowi jedynie uszczegółowienie zapisów dotyczących użytkowania terenu o funkcji wiodącej przemysłowo-składowej. O ograniczeniu uprawnień właściciela nieruchomości można mówić jedynie w kontekście zmieniających się przepisów prawnych co wynika z ustawy z 13 lipca 2000r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2001 r. nr 14 póz. 124) szczególnie w odniesieniu do obiektów handlowych włelkopowierzchniowych. Projektowana zmiana planu nie pozbawia nabytych przez skarżącą spółkę uprawnień i nie narusza jej interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi są zasadne. Na podstawie uchwały Rady Miejskiej w S. z 29 września 2000r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. w rejonie ulicy Z. sporządzono projekt planu. Do projektu tego adwokat R. N. będący pełnomocnikiem spółki A wniósł zarzut, wskazując że spółka jest użytkownikiem wieczystym działki nr 14/3 położonej na terenie objętym planem. Teren na którym znajduje się działka spółki w projekcie planu przeznacza się na funkcję oznaczaną URH - tj. teren szeroko rozumianych usług, nieuciążliwego rzemiosła i handlu. Skarżąca spółka zarzuciła, że w ustaleniach projektu nie uwzględniono lokalizacji tzw. "obiektów wielkopowierzchniowych". Art. 24 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15 póz. 139 ze zm. (dalej jako UZP) stanowi, że każdy kogo interesy prawne lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść na piśmie zarzut, a uchwała rady gminy o odrzuceniu zarzutu może być zaskarżona do sądu administracyjnego w przeciwieństwie do uchwały rady o odrzuceniu protestu, który może wnieść każdy kto kwestionuje ustalenia w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego, od której osobie składającej protest nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 23 UZP). W ocenie Sądu skarżąca spółka ma interes prawny wskazany w art. 24 ust. l UZP. Jeżeli projekt planu zagospodarowania przestrzennego zamyka na przyszłość możliwość swobodnego dysponowania nieruchomością, tym samym narusza interes prawny właściciela (użytkownika wieczystego), niezależnie od tego, czy taką możliwość miał przed stworzeniem tego projektu. Naruszenie interesu prawnego nie polega na odjęciu jakichś dotychczasowych wartości prawnych (uprawnień, możliwości prawnej), ale również na spowodowaniu, że w przyszłości jakaś wartość prawna nie będzie mogła być realizowana. Skarżąca spółka ma plany wybudować na przedmiotowej działce obiekty wielkopowierzchniowe i wnosi aby zmiana planu jej to umożliwiła, bez późniejszego korzystania z trybu przewidzianego w art. 3la UZP. Zatem w niniejszej sprawie takie właśnie wyłączenie prawa do dysponowania nieruchomością ma miejsce. Rada Gminy, rozpatrując zarzuty do projektu planu, jest obowiązana ocenić nie tylko zgodność tego projektu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, lecz także ustalić, czy zarazem nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzuty. Pisemne zastrzeżenia do wyłożonego projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego które zostały wniesione przez skarżącą spółkę - użytkownika wieczystego nieruchomości położonej w granicach obszaru objętego projektem, mają znamiona zarzutu i powinny być załatwione w trybie określonym 3 w art. 24 UZP a nie art. 23 UZP. Przyjęcie zatem w niniejszej sprawie, iż pismo skarżącej było protestem a nie zarzutem prowadzi do poważnego ograniczenia praw strony wynikających z przepisu art. 24 UZP. Skarżąca została pozbawiona możliwości rzeczywistego skorzystania z gwarantowanej ustawowo ochrony interesów prawnych, gdyż Rada skorzystała z uprawnienia do odrzucenia zarzutu w sposób niezgodny z prawem. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § l ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153 póz. 1270) uznał, że powyższe uchybienia uchwały skutkują stwierdzeniem jej nieważności i na podstawie art. 152 tej ustawy orzekł, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. \