IV SA 203/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia NSA Asesor WSA Protokolant Marzenna Glabas Eugeniusz Mzyk Irena Szczepkowska (sprawozdawca) Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2004 r., sprawy ze skargi K. i H. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r., Nr "[...]", w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektów budowlanych : I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. i H. K. kwotę 10 zł. (dziesięć zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania. 2 IV SA 203/01 Uzasadnienie W dniu 28 lutego 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., w wyniku rutynowej kontroli przeprowadzonej w miejscowości P., gm. P., stwierdził, iż na działce gruntu oznaczonej nr geod.197/16 znajdują się obiekty budowlane wybudowane bez pozwolenia na budowę. O wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie zawiadomił właścicieli przedmiotowej działki – H. i K. K. Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji przeprowadził w dniu 7 kwietnia 2000 r., z udziałem H. i K. K., oględziny wybudowanych obiektów i sporządził na tę okoliczność protokół. W protokole zapisano, że opisane obiekty (domek letniskowy z tarasem oraz ustęp suchy) postawione zostały latem 1996 r.- według oświadczenia właściciela posesji. Dnia 8 maja 2000 r. wpłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. pismo K. K. z dnia 4 maja 2000 r., zatytułowane "oświadczenie", informujące, że w wyjaśnieniach w sprawie wybudowania domku letniskowego mylnie podano datę jego postawienia, tzn. 1996 r. Oświadczył, że konstrukcję składającą się ze ścian bocznych i dachu postawiono we wrześniu 1994 r., natomiast w 1996 r. zakończone zostały prace wykończeniowe. Zwrócił się o sprostowanie mylnie podanej daty w protokole oględzin z dnia 7 kwietnia 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., decyzją z dnia 18 października 2000 r., nr "[...]", wydaną z powołaniem się na przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U Nr 89 póz. 414 z późn. zm./, nakazał H. i K. K. dokonać rozbiórki samowolnie wybudowanego domku letniskowego wraz z tarasem oraz ustępu suchego, zlokalizowanych na działce oznaczonej nr geod. 197/16, w obrębie wsi P. gm. P. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji powołał się na ustalenia dokonane w toku oględzin przedmiotowych obiektów budowlanych i stwierdził, że ww. obiekty wybudowane zostały latem 1996 r. (wg. oświadczenia Państwa H. i K. K.) bez pozwolenia na budowę, bądź zgłoszenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania H. i K. K., wydał w dniu 7 grudnia 2000 r. decyzję nr "[...]" utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu II instancji rzeczone obiekty budowlane bezspornie wybudowane zostały w okresie obowiązywania ustawy z dnia 2IVSA203/01 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz.414, z późn. zm.). wobec czego zasadne było zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 48 tej ustawy. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli K. i H. K. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji lub umorzenia postępowania. Skarżący podtrzymując argumentację prezentowaną w odwołaniu ponownie wyrazili swoje przekonanie, że wybudowane przez nich obiekty mają charakter tymczasowy, gdyż nie są na stałe połączone z gruntem. Stwierdzili, iż z aktu notarialnego wynika, że nabyta przez nich działka jest działką bez prawa zabudowy, jednak przedmiotowe obiekty powstały w czasie trwania umowy dzierżawy, tj. we wrześniu 1994 r., o czym poinformowano Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. oddzielnym pismem. Na potwierdzenie swych twierdzeń do skargi dołączyli kopię oświadczenie K. K. z dnia 4 maja 2000 r., złożonego organowi nadzoru pierwszej instancji oraz kopię umowy dzierżawy zawartą w dniu 4 sierpnia 1994 r. pomiędzy poprzednim właścicielem działki nr 197/16, a skarżącym jako dzierżawcą. Z umowy wynika, iż przedmiotem dzierżawy jest działka rolna 197/16 o pow. 0,10 ha położona w pasie działek rekreacyjnych i zlokalizowana w obrębie miejscowości P. Zdaniem Skarżących zastanawiający jest fakt, że Urząd Gminy pobierając podatek od nieruchomości w kwocie 70 zł PLN za 1000 m3 stosuje stawki podatkowe nie mające nic wspólnego z gruntami rolnymi. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodał, że nie można dać wiary oświadczeniu skarżącego jakoby obiekty powstały we wrześniu 1994 r., ponieważ zgodnie z aktem notarialnym repertorium nr "[...]" z dnia 30 marca 1995 r. strony nabyły niezabudowaną działkę gruntu rolnego, a ponadto, jak wynika z protokołu podpisanego przez skarżących, w dniu 7 kwietnia 2000 r. obiekty postawione zostały latem 1996 r. Organ odniósł się do podnoszonej w skardze kwestii stosowania przez Urząd Gminy przy ustalaniu podatku od nieruchomości stawek podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju 2IVSA203/01 sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, póz. 1271 ze zm./. Skargę należy uwzględnić, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte można podzielić. Trafnie stwierdził Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., że fakt wnoszenia opłat do urzędu gminy z tytułu podatku od nieruchomości nie podlega ocenie w postępowaniu dotyczącym skutków samowoli budowlanej. Nie można również zgodzić się z poglądem skarżących, że przedmiotowy domek letniskowy ma charakter tymczasowy, na budowę którego nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Zarówno w myśl przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (DZ.U. Nr 38, póz. 229, z późn. zm.), jak i obowiązujących od l stycznia 1995 r. przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, póz. 414, z późn. zm.) domek letniskowy zaliczany jest do obiektów budowlanych, na budowę, których wymagane jest pozwolenie na budowę lub zgłoszenie. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji uznał, że doszło do naruszenia prawa, a w szczególności przepisów postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 i 77 kpa. Niedopełnienie obowiązku pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, występujące w rozpoznawanej sprawie, uniemożliwiło organom rozpoznającym sprawę prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Przede wszystkim organy obu instancji nie ustaliły jednoznacznie kiedy przedmiotowe obiekty zostały wybudowane. Organ II instancji stawiając w zaskarżonej decyzji tezę, iż bezspornym jest fakt popełnienia przez skarżących samowoli budowlanej pod rządami ustawy dnia 7 lipca 1994 r., pominął milczeniem fakt złożenia przez skarżącego w dniu 4 maja 2000 r. oświadczenia wskazującego na inną datę wybudowania domku letniskowego, aniżeli data podana pierwotnie do protokołu oględzin przedmiotowych obiektów. Również decyzja organu I instancji nie odniosła się do tych twierdzeń skarżących. Naruszony został również przepis art. 107 § 3 kpa, ponieważ uzasadnienie faktyczne decyzji organów I i II instancji nie zawiera wskazania przyczyn z powodu których organy odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom, a jednocześnie w ogóle pominęły wnioski dowodowe zgłaszane przez inwestorów. Oznacza to, że organy w istocie nie zebrały dowodów, w rozumieniu art. 75 kpa, na okoliczność daty wzniesienia budynku. 2IVSA203/01 Nie wiadomo zatem, czy w sprawie zastosowane zostały właściwe przepisy, czy były podstawy do zastosowania normy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, czy też w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Z tych też względów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 póz. 12707 Rozpoznając sprawę ponownie rzeczą organów będzie przede wszystkim uzupełnienie postępowania dowodowego i jednoznaczne ustalenie daty wybudowania omawianych obiektów na działce nr 197/16. Rozważenia przy tym wymagają wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżących, a także ustosunkowanie się do ich twierdzeń. Z powyższych przyczyn i na podstawie powołanych powyżej przepisów orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia przepis art. 200 powołanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.