IV SA 23/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (sprawozdawca) Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania: I stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz T. P. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wójt Gminy B. decyzją z dnia 15 marca 2001 r. na podstawie art. 50 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38 póz. 230 z póz. zm.) po rozpatrzeniu wniosku L. K. w sprawie braku odpływu wód opadowych za pomocą urządzeń odwadniających przechodzących przez grunty T. P., nakazał temuż ostatniemu odblokowanie urządzenia odwadniającego, które zostało zamurowane w studzience rewizyjnej na działce nr 115 w obrębie L., którym odprowadzane są wody opadowe z budynku mieszkalnego nr 28 w L. , należącego do L. K. T. P. odmówił przyjęcia przesyłki z w/w decyzją. Od decyzji tej nie przysługiwało odwołanie, zatem stała się ostateczna. T. P. w dniu 22 lutego 2002 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji, podając, że dowiedział się o niej dopiero 15 lutego 2002 r., podważał też skutki domniemania zastępczego doręczenia decyzji w trybie art. 44 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 3 kwietnia 2002 r. na podstawie art. 59 § 2 kpa odmówiło przywrócenia terminu. Kolegium ustaliło, że decyzja Wójta Gminy B. z 15 marca 2001 r. została awizowana w urzędzie pocztowym w dniu 27 marca 2001 r., zaś w dniu 17 kwietnia 2001 r. zamieszczono na niej klauzulę ostateczności. Ponadto na kopercie zawierającej decyzję znajduje się adnotacja "adresat odmawia przyjęcia przesyłki," 30 marca 2001 r. W ocenie Kolegium skutkiem prawnym cytowanej adnotacji na przesyłce było w myśl art. 47 § 2 kpa doręczenie przedmiotowej decyzji właśnie w tym dniu tj. 30 marca 2001 r., co powodowało, że stała się ona (decyzja) ostateczna w dniu 13 kwietnia 2001 r. Wypływającego z tegoż przepisu domniemania T. P. nie obalił, w konsekwencji Kolegium przyjęło, iż nie uprawdopodobnił, że nie mógł wnieść odwołania w terminie określonym w art. 129 kpa. Zatem uchybienie terminu nastąpiło z jego winy. Na postanowienie SKO w O. T. P. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądając jego uchylenia i przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu skargi podał, że nie jest prawdą, aby odmówił odebrania przesyłki, bo nie było to w jego interesie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo podało, że decyzja Wójta Gminy została wydana na podstawie art. 50 ustawy prawo wodne z 24 października 1974 r. i dotyczy przywrócenia stosunków wodnych na gruncie do stanu poprzedniego. Zatem stosownie do art. 38 ust. l tej ustawy, już z chwilą jej wydania, miała charakter decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak to już słusznie zauważyło Kolegium w odpowiedzi na skargę zgodnie z art. 38 ust l ustawy Prawo wodne z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. nr 38 póz. 230 z poź. zm.) decyzja organu administracji publicznej w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie do stanu poprzedniego jest ostateczna, a strona w terminie trzydziestu dni od jej otrzymania może dochodzić swoich roszczeń przed sądem powszechnym. Oczywistym, zatem jest, że to uregulowanie wyklucza możliwość wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy B. do organu II instancji. Odwołanie takie jest niedopuszczalne. W konsekwencji wniosek T. P. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest też niedopuszczalny. Zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było uprawnione do merytorycznego rozpoznania tegoż wniosku. Z uwagi na powyższe zaskarżone postanowienie jako wydane bez podstawy prawnej jest nieważne. Wobec czego Sąd na podstawie art. 145 § l pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 póz. 1270 z 2002 r.) w zw. z art. 156 § l pkt 2 kpa stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia i na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego.