IV SA 2367/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Janina Kosowska Maria Matyja Beata Jezielska Karolina Alboszta Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia SO del. Asesor WSA Protokolant po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2004 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2003 r. sygn. akt "[...]" uchylił decyzję Wojewody z dnia l marca 2001 r. Nr "[...]". Decyzją tą Wojewoda po rozparzeniu odwołania B. S. od decyzji Starosty D. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na zabudowę balkonu nad werandą, zadaszenie schodów zewnętrznych oraz docieplenia ścian budynku mieszkalnego położonego na działce Nr 239 w L. przy ulicy "[...]" wydanej na rzecz T. i G. L. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przyczyną uchylenia powyższej decyzji było naruszenie art. 7 i 77 kpa przez pominięcie przez organ odwoławczy ustosunkowania się do zarzutów odwołania wskazujących, że pozwolenie na budowę narusza uprawnienia skarżącej wynikające z art. 5 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane. Sąd wskazał również, iż zgodność usytuowania obiektu od granicy z działką sąsiednią z normami określonymi § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15 póz. 140) nie przesądza o tym, że zostały zachowane wymagania określone w § 13 i 60 cyt. rozporządzenia. Wojewoda w wyniku podjęcia postępowania odwoławczego decyzją z dnia 19 maja 2003 r. Nr "[...]" utrzymał ponownie decyzję Starosty D. z dnia 7 grudnia 2000 r. Nr "[...]" zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. i G. L. pozwolenia na zabudowę balkonu nad werandą, zadaszenia schodów zewnętrznych oraz ocieplenia ścian budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej na działce Nr 239 położonej w L. przy ulicy "[...]". W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że od decyzji Starosty D. odwołała się właścicielka drugiej połowy budynku bliźniaczego B. S. podnosząc, że planowana zabudowa balkonu nad werandą spowoduje ograniczony dostęp słońca i światła do pomieszczeń w jej domu. Zaskarżona przez właścicielkę drugiej połowy bliźniaczego budynku B. S. decyzja Starosty nie narusza postanowień § 12 ust. 4 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. wymagających, aby odległość dla budynku zwróconego w stronę granicy działki ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi nie była mniejsza niż 4,0 m., zaś dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów nie może być mniejsza niż 3,0 m. Okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać określonych odległości od granicy działki budowlanej o więcej niż 0,5 m, natomiast balkony lub loggie o więcej niż 1,0 m. Z projektu zagospodarowania działki sąsiedniej wynika, iż odległość krawędzi zadaszenia nad schodami zewnętrznymi wynosi 3,0 m do granicy działki skarżącej, zaś odległość zabudowy nad werandą tj. ściany z otworami wynosi 4,0- 4,5 m. od granicy działki. Planowana nadbudowa nad istniejącą przy ścianie szczytowej werandą przewidziana jest od strony południowej. Nasłonecznienie tej części budynku było i będzie najkorzystniejsze z możliwych. Planowana nadbudowa nie ograniczy uprawnień właścicielki drugiej połowy bliźniaczego budynku określonych w art. 5 ust. 2 pkt 2 lit. b Prawa Budowlanego, bowiem nie ogranicza dostępu światła do pomieszczeń mieszkalnych jej części budynku. Zgodnie z § 13 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Warunek prawidłowego dopływu światła naturalnego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi uważa się za spełniony, jeżeli z okna budynku przesłanianego będzie zapewnione pole widzenia o kącie 60° w płaszczyźnie poziomej, a obiekt przesłaniający znajdujący się w tym polu jest usytuowany w odległości nie mniejszej niż jego wysokość. Obiekt przesłaniający (nadbudowa nad werandą znajduje się poza polem widzenia z okien budynku skarżącej, a pole widzenia z tych okien wynosi 97° 30' i znacznie przekracza wymaganą normę o kącie 60°. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że obowiązujące przepisy techniczno- budowlane nie regulują nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w zabudowie jednorodzinnej. W decyzji organu odwoławczego przedstawiono graficzny wykres pola widzenia z okiem skarżącej. Z powyższą decyzją nie zgodziła się B. S. wnosząc skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzuciła, iż na rysunku nie naniesiono wszystkich budowli znajdujących się na działce Nr 239, a mających wpływ na dostęp energii słonecznej do pomieszczeń mieszkalnych w jej części budynku. Nadto organ nie przedstawił żadnych dowodów, iż przeprowadził badanie dostępu promieni słonecznych w miesiącu marcu i wrześniu. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wskazał jednocześnie, że na rysunku nie został naniesiony istniejący budynek gospodarczy. Z tego względu, że nie jest on przedmiotem postępowania, a nadto nie ma wpływu na ograniczenie dostępu światła dziennego do pomieszczeń skarżącej, gdyż znajduje się poza polem widzenia z jej okna. Stosownie do treści art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 póz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe Wojewódzkie Sądy Administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszym przypadku właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Sąd ten zważył: Art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153 póz. 12697 stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest natomiast związany granicami skargi, co oznacza, że rozpoznając ją dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji. Skarga nie jest zasadna. Organ II instancji ponownie rozpoznając odwołanie skarżącej poczynił ustalenia, z których wynika, iż nadbudowa balkonu na werandą oraz zadaszenie schodów zewnętrznych budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej w części stanowiącej własność T. i G. L. znajduje się poza polem widzenia z okien części budynku należącego do skarżącej, a pole widzenia z tych okien wynosi 97°30' i znacznie przekracza normę 60° określoną w art. 13 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. W prawdzie z uzasadnienia decyzji Wojewody nie wynika, aby czyniono ustalenia czasu nasłonecznienia w dniach równonocy tj. 21 marca i 21 września w godzinach między 8.00, 16.00, stosownie do postanowień § 60 ust. l cyt. rozporządzenia, ale oczywistym jest w ocenie sądu, że przy ustalonym polu widzenia z okien w części budynku należącym do skarżącej 97°30' i gdy okna te są usytuowane od strony południowej czas nasłonecznienia jest z całą pewnością większy niż 3 godziny. Podanie dat ustalenia nasłonecznienia w tych warunkach należy uznać za mało istotny. Organ w sposób prawidłowy ustalił, iż nadbudowa nad istniejącą przy ścianie szczytowej werandą przewidziana jest od strony południowej to nasłonecznienie pomieszczeń skarżących było i będzie najkorzystniejsze z możliwych, w związku z czym nie można przyjąć, aby zostały naruszone jej uprawnienia, a określone treścią art. 5 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 prawo budowlane Dz. U. z 2000 Nr 106 póz. 1126 . Czyniąc powyższe ustalenia organ nie uchybił również stanowisku wyrażonemu w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.11.1999r. sygn. akt IV SA 1527/97 Lex Nr 48717, a które to stanowisko skład sądu orzekającego w niniejszej sprawie podziela. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż na rysunku zamieszczonym w zaskarżonej decyzji nie naniesiono wszystkich budowli znajdujących się na działce Nr 239, to wskazać należy, iż nie zostało wskazane, o jakie budowle chodzi. Można się tylko domyślać w oparciu o akta przedłożone przez organ, że chodzi o budynki gospodarcze. Znajdują się one w podobnej odległości od każdej z części budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej tak na części należącej do skarżącej jak i na części stanowiącej własność T. i G. L. Powyższe budynki gospodarcze nie były przedmiotem postępowania, ani organu I ani II instancji w związku z czym sąd nie mógł się odnieść do tego zarzutu skarżącej ani ocenić czy w tym zakresie zostało przez organy naruszone obowiązujące prawo. Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego jak i materialnego, w związku z czym skarga stosownie do treści art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 póz. 12707 podlega oddaleniu.