IV SA 2472/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia SO (del.) Maria Matyja Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2004 r. sprawy ze skargi T. K. i J. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę domu mieszkalnego - oddala skargę,- 2IV SA 2472/03 Uzasadnienie Dnia 27 czerwca 2002 r. na wniosek E, i A. W. zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na rozbudowę domu mieszkalnego szeregowego od strony elewacji tylnej na działce nr 80 w obrębie 110 przy ulicy "[...]" w O. W wyniku zawiadomienia o wszczęciu postępowania w w/w sprawie sąsiedzi E. i A. W. – T. i J. K. będący właścicielami sąsiadujących z domem E. i A. W., domów szeregowych przy ulicy "[...]", nie wyrazili zgody na przedmiotową inwestycję. W piśmie złożonym dnia 23 lipca 2002 r. do Prezydenta Miasta O. stwierdzili, że ich domy szeregowe oraz segment szeregowego domu E. i A. W. są posadowione na wspólnych fundamentach, które były wadliwie od początku wykonane, oraz podnieśli fakt, że projektowana rozbudowa wpłynie negatywnie na wygląd segmentu domu szeregowego E. i A. W. i zburzy ład architektoniczny. W toku postępowania projektant rozbudowy M. D. oświadczył na piśmie, że projekt wykonał zgodnie z przepisami i normami budowlanymi oraz, że projektowana rozbudowa nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa mienia i ludzi oraz nie narusza interesów osób trzecich. Prezydent Miasta O. nie stwierdziwszy uchybień formalno - prawnych i projektowych decyzją z dnia 25 lipca 2002 r. wydał pozwolenie na rozbudowę domu mieszkalnego. W dniu 12 sierpnia 2002 r. od decyzji Prezydenta Miasta O. odwołali się T. i J. K. Wojewoda decyzją z dnia 25 września 2002 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Po uzupełnieniu projektu przez inwestorów Prezydent Miasta O. dnia 27 listopada 2002 r. wydał decyzję o pozwoleniu na rozbudowę domu. Od tej decyzji ponownie odwołał się J. K. podnosząc argumenty wskazane już na początkowym etapie postępowania. W trakcie toczącego się postępowania odwoławczego Wojewoda wystąpił o dostarczenie materiałów archiwalnych dotyczących budowy i dalszych przebudów kompleksu domów, w którym znajduje się dom E. i A. W., a następnie uchylił zaskarżoną decyzję i po raz drugi przekazał sprawę do ponownego 2 IV SA 2472/03 rozpoznania. Inwestorzy wycofali projekt rozbudowy do uzupełnienia. W zmodyfikowanym projekcie inwestorzy zastosowali się do opinii rzeczoznawcy budowlanego, zmieniając projekt rozbudowy przez zrezygnowanie z zabudowy tarasu przyległego do granicy sąsiadów T. i J. K., właścicieli domu przy ulicy "[...]". Decyzją z dnia 16 kwietnia 2003 r. Prezydent Miasta zatwierdził zmodyfikowany projekt budowlany i wydał pozwolenie na rozbudowę domu mieszkalnego przy ulicy "[...]" w O. dla E. i A. W. Od tej decyzji ponownie odwołali się T. i J. K. podnosząc, że rozbudowa stanowi zagrożenie dla stanu technicznego budynków sąsiednich z uwagi na dodatkowe zbyt duże obciążenie wspólnych ław fundamentowych. Wojewoda decyzją z dnia 23 maja 2003 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uznał, że przedłożony zmodyfikowany projekt budowlany eliminuje wszystkie nieprawidłowości wskazane w poprzednich decyzjach uchylających decyzje organu I instancji. I tak w zatwierdzonym projekcie zrezygnowano z zabudowy tarasu w pasie szerokości 3 metrów od strony segmentu T. i J. K. Stąd w ocenie organu II instancji argumenty odwołujących się, odnoszące się do możliwości niekorzystnego oddziaływania rozbudowy na segment sąsiedni stały się bezpodstawne. Nowa wersja rozbudowy została zaprojektowana w oparciu o opinię techniczną rzeczoznawcy budowlanego i ma na celu ochronę interesu odwołujących się. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli T. i J. K. żądając jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucili: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 5 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, poprzez przyjęcie przez organ II instancji, że decyzja Prezydenta Miasta O. nie narusza ochrony uzasadnionych interesów skarżących; - naruszenie przepisu art. 107 § l pkt 3 kpa, gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego, nie zawiera podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa; - naruszenie przepisu art. 8 kpa - zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, poprzez nieuwzględnienie słusznych interesów skarżących. W uzasadnieniu skargi podano, że ławy fundamentowe dla czterech budynków wybudowanych w zabudowie szeregowej są wspólne, a ławy, na których ma być prowadzona rozbudowa są wykonane po zakończeniu budowy przez osoby nieuprawnione, bez powiązania monolitycznego, bez zachowania wymiarów wymienionych w dokumentacji. Dalej wskazano, 2 IV SA 2472/03 że dotychczasowa rozbudowa przez E. i A. W. już spowodowała pęknięcie ścian budynku skarżących i w budynkach 34 i 32, a dalsza rozbudowa na istniejących monolitycznie powiązanych ławach fundamentowych już dodatkowo obciążonych, stanowi istotne zagrożenie dla budynków sąsiednich. Zdaniem skarżących opinia techniczna rzeczoznawcy W. N. budzi wątpliwości, gdyż oparł się on tylko na dokumentacji archiwalnej i oględzinach dostępnych części budynku bez robót odkrywkowych, co uniemożliwia ustalenie faktycznej wytrzymałości ław fundamentowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie w niniejszej sprawie wydał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Podnieść też należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję, Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego, jeżeli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji jest to, czy słusznym jest zarzut skarżących dotyczący naruszenia ich interesów poprzez planowaną rozbudowę budynku sąsiadów (A. i E. W.), w ich ocenie stanowiącą istotne zagrożenie dla ich budynku. Wynika to zdaniem skarżących z dodatkowego obciążenia wspólnych dla tych budynków ław fundamentowych. Zgodnie z art. 5 ust l pkt 6 ustawy - Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r., obiekt budowlany należy projektować i budować zgodnie z przepisami, w tym techniczno budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. 2 IV SA 2472/03 Organ II instancji dwukrotnie uchylał decyzje Prezydenta Miasta O. celem wyjaśnienia czy nie zachodzi zarzucane przez T. i J. K. naruszenie ich interesów. W decyzjach tych Wojewoda polecił organowi I instancji wyjaśnienie czy dodatkowe obciążenie ław fundamentowych spowodowane planowaną rozbudową nie będzie zagrożeniem dla budynków sąsiednich. Wskazał przy tym, że należy zebrać dokumentację archiwalną związaną z projektowaniem, budową i przebudowami kompleksu budynków szeregowych, w którym znajdują się budynki skarżących A. i E. W., oraz przeprowadzić inwentaryzację fundamentów, a także uzupełnić projekt przez wykonanie rysunków przekroju w płaszczyźnie prostopadłej do ścian szczytowych segmentów, uwidaczniający wzajemne relacje pomiędzy ławami segmentów Nr 34, 36 i 38. Po zgromadzeniu tej dokumentacji, która to potwierdziła, że segmenty te wybudowane są na wspólnej (nie zdylatowanej) ławie, Wojewoda wskazał też na konieczność sporządzenia opinii rzeczoznawcy budowlanego z zakresu konstrukcyjno - budowlanego, na temat przydatności istniejących ław w związku z projektowaną nadbudową, co było konieczne w związku z niekorzystnym posadowieniem i wysokim poziomem wód gruntowych, o których wspomina się w opisie technicznym do archiwalnego, pierwotnego projektu architektonicznego. W związku z powyższymi zaleceniami, inwestor zlecił wykonanie dokumentacji geotechnicznej dla projektu budowlanego rozbudowy budynku nr 36. Ekspertyzę tę wykonał S. G., opisał po wykonaniu odwiertów, odkrywki i sondy udarowej, warunki gruntowo - wodne, stwierdził, że stan techniczny budynku nr 36 jest dobry, a do głębokości 4 metrów w wykonanych otworach wiertniczych nie stwierdzono wody gruntowej. W oparciu o tę ekspertyzę geotechniczną, projekt techniczny rozbudowy domu szeregowego nr 36 oraz po przeprowadzeniu szczegółowych oględzin dostępnych elementów budynku, w szczególności tych, które, decydują o jego bezpieczeństwie i mają wpływ na możliwość rozbudowy, rzeczoznawca W. N. sporządził opinię techniczną, w której ocenił aktualny stan techniczny konstrukcji budynku w części objętej projektowaną rozbudową obiektu, oraz ustalił możliwości, zakres i warunki rozbudowy bez naruszenia interesów sąsiadów. Zaproponował on też optymalne rozwiązania konstrukcyjne, które powinny być uwzględnione przy sporządzeniu projektu rozbudowy budynku. Rzeczoznawca W. N. potwierdził, że ławy sąsiednich segmentów nie zostały zdylatowane, a jedynie rozdzielono fundamenty tarasu nad garażem. Dalej stwierdził, że mimo braku uszkodzeń na ścianie szczytowej budynku nr 38 widocznych od strony posesji nr 36 nie można wykluczyć, że pojawią się one po realizacji zabudowy przylegającego do niej tarasu nad garażem. 2 IV SA 2472/03 Wynika to z faktu posadowienia tych segmentów na gruntach nasypowych, niezależnie czy ławy są oddylatowane czy nie. W tej sytuacji W. N. zaproponował w opinii, zrezygnowanie z zabudowy tarasu na przedłużeniu garażu, a realizację zabudowy tarasów ograniczyć do części nie przylegającej do budynku nr 38. Tak ograniczona rozbudowa, zdaniem W. N. nie stwarza zagrożenia dla istniejącej konstrukcji budynku. W związku z zaleceniami rzeczoznawcy budowlanego na polecenie inwestorów projektant M. D. zmienił swój projekt rozbudowy domu nr 36, ograniczając rozbudowę zgodnie z propozycją zawartą w opinii, rezygnując z nadbudowy tarasu nad garażem przylegającym do ściany budynku T. i J. K. Skoro, więc inwestor dostosował projekt do zaleceń opinii W. N., rozbudowa taka, co potwierdził W. N. nie stanowi zagrożenia dla konstrukcji budynku i interesów sąsiadów. Słusznie, zatem organ I instancji uznał, że przedstawiony do zatwierdzenia zmodyfikowany projekt rozbudowy jest zgodny z przepisami w tym techniczno - budowlanymi, Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej i zapewnia ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich i decyzją z 16 kwietnia 2003 r. zatwierdził ten projekt i wydał pozwolenie na rozbudowę. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności organ II instancji zasadnie utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. Konfrontacja projektu rozbudowy z zebranym materiałem dowodowym w szczególności dokumentacją archiwalną pierwotnego projektu budowy budynków nr 34, 36 i 38, dokumentacją geotechniczną i opinią rzeczoznawcy nie pozwala stwierdzić, po myśli skarżących, że rozbudowa stanowi zagrożenie dla sąsiednich budynków. Wątpliwości skarżących, co do opinii W. N. zgłoszone w skardze, nie zostały poparte żadnymi dowodami w szczególności, skarżący uczestnicząc w postępowaniu administracyjnym nie przedstawili ekspertyzy i nie zgłaszali wniosku o powołanie biegłego które to dowody mogłyby potwierdzić ich obawy związane z rozbudową. Powoływanie się na pęknięcia ścian lub stropów bez wykazania czasu ich powstania i ich przyczyny nie może być podstawą uznania słuszności zarzutów skarżących i uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem. Na marginesie należy tylko dodać, że pęknięcia ścian i stropów, na które powołują się skarżący pojawiły się już wcześniej, a ich przyczyna mogła tkwić w dokonywanych przez wszystkich uczestników postępowania wcześniejszych przebudów swoich domów, bądź w pierwotnym ich wykonaniu. Co do zarzutu naruszenia art. 107 § l pkt 3 kpa należy przyznać, że doszło do naruszenia tegoż przepisu, zaskarżona decyzja zawiera podstawę formalnoprawną, brakuje natomiast podstawy materialnoprawnej. Jednak taka podstawa materialnoprawna zawarta jest w decyzji organu I instancji (art. 28, 33 ust l, 34 ust 4 i 36 2 IV SA 2472/03 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. nr 89 póz. 414 z póz. zm. -jednolity tekst Dz. U. nr 106 póz. 1126 z 2000 r. z póz. zm.), którą to utrzymał w mocy Wojewoda. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się też na wcześniejsze swoje kasatoryjne decyzje z dnia 25 września 2002 r. i 24 stycznia 2003 r. wydane w przedmiotowej sprawie, w których to wskazywał szczegółowo na nieścisłości i uchybienia w projekcie, uznając za zbędne ponowne szczegółowe odnoszenie się do tych kwestii. Dlatego tylko ogólnie podał, że nieprawidłowości te zostały usunięte, a argumenty skarżących w konfrontacji z zebranym materiałem dowodowym stały się bezpodstawne. W tych okolicznościach Sąd uznał, że naruszenie art. 107 § l pkt 3 kpa nie miało wpływu na wynik sprawy, a w szczególności istotnego wpływu, na jej wynik, a tylko takie może być, zgodnie z art. 145 § l pkt l lit. "c" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawą uwzględnienia skargi na decyzję. Zebrany materiał dowodowy oraz decyzje wydane w niniejszej sprawie pozwalają na dokonanie właściwej oceny legalności zaskarżonej decyzji. W związku, z czym zarzut naruszenia art. 107 § l pkt 3 kpa nie mógł być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Reasumując Sąd nie stwierdził w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a skarga jako bezzasadna została oddalona, (art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 z 2002 r., póz. 1270).