IV SA 2533/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Karolina Alboszta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania: 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Wojewody na rzecz K. K. 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Decyzją z dnia 7 marca 2002 r., Starosta G., udzielił B. i M. G. pozwolenia na użytkowanie dwóch kondygnacji (drugiego i trzeciego piętra) budynku usługowo-mieszkalnego, zlokalizowanego przy ul. "[...]" w G. Od tej decyzji odwołanie złożył H. S., który przedstawił się jako pełnomocnik M. i K. K. właścicieli nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością wskazanego wyżej inwestora. W wielowątkowym, chaotycznie sformułowanym odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wstrzymanie użytkowania budynku. W aktach sprawy znajduje się też identyczny egzemplarz odwołania podpisany przez K. K. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2002 r., Wojewoda, działając na podstawie art. 134 kpa, stwierdził niedopuszczalność przedmiotowego odwołania ze względu na fakt, iż wniosła go osoba nie będąca stroną postępowania. Powołując się na przepisy art. 28 i art. 29 kpa, organ odwoławczy podniósł, iż stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie wskazanej części budynku B. i M. G. są rzeczywiście M. i K. K. Budynki stron są bowiem usytuowane w zabudowie szeregowej. Sąsiedzi prowadzą ze sobą spór co do sposobu wykonania ścian na granicy posesji. Odwołanie od decyzji wniósł jednak H. S., który nie przedłożył pełnomocnictwa stron. M. i K. K., w odpowiedzi na zapytanie organu odwoławczego, czy udzielili takiego pełnomocnictwa, przesłali pismo z dnia 6 maja 2002 r., w którym powołali się na swoje pełnomocnictwo z dnia 22 maja 1999 r., które dotyczyło jednak pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku, a nie pozwolenia na jego użytkowanie. Tym samym, organ odwoławczy uznał odwołanie za niedopuszczalne. Na postanowienie Wojewody skargę wniósł K. K., wnosząc o jego uchylenie i nakazanie ponownego rozpoznania odwołania od decyzji Starosty G. z dnia 7 marca 2002 r. Wyjaśnił, iż H. S. jest jego pełnomocnikiem we wszystkich sprawach związanych z budową budynku przy ul. "[...]" w G., a ponadto wskazał, iż w dniu 26 marca 2002 r. osobiście złożył w Starostwie Powiatowym w G. odwołanie od decyzji Starosty G., podpisane przez siebie i swego pełnomocnika. Z niezrozumiałych przyczyn nie zostało ono jednak dotychczas rozpoznane. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż według przepisów art. 32 i art. 33 kpa pełnomocnictwo nie może być domniemane lub dorozumiane, powinno być udzielone wprost, z wyjątkiem spraw wymienionych w art. 33 § 4 kpa. W niniejszej sprawie M. i K. K. w piśmie z dnia 6 maja 2002 r. oświadczyli natomiast, iż aktualne jest pełnomocnictwo udzielone H. S. w dniu 22 maja 1999 r. Pełnomocnictwo to nie obejmowało jednak swoim zakresem spraw pozwolenia na użytkowanie części przedmiotowego budynku. Wojewoda wyjaśnił również, iż w niniejszej sprawie rzeczywiście organowi odwoławczemu przekazane zostały dwa odwołania z dnia 23 marca 2002 r. od decyzji Starosty G., które wpłynęły do organu I instancji w dniu 26 marca 2002 r., lecz oba odwołania zostały złożone przez H. S., powołującego się na pełnomocnictwo M. i K. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.). Podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek badania zgodności zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego wyłącznie z punktu widzenia jego legalności, a więc z punktu widzenia jego zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Przy czym Sąd przy rozpatrywaniu skargi nie jest związany jej granicami. W rozpoznawanej sprawie skargę należało uwzględnić z trzech powodów. Po pierwsze, stwierdzić należy, iż z akt sprawy wynika, iż w dniu 26 marca 2002 r. do Starostwa Powiatowego w G. wpłynęły dwa odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 7 marca 2002 r. Jedno podpisane zostało przez osobę, podającą się za pełnomocnika stron postępowania, drugie przez tego pełnomocnika i przez K. K. Stronami postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku B. i M. G. są, jak ustalił Wojewoda, M. i K. K. Tym samym, nawet w przypadku uznania, iż H. S. nie był umocowany do reprezentowania stron przed organem administracyjnym, konieczne było rozpoznanie odwołania opatrzonego podpisem K. K. Z akt zaś sprawy nie wynika aby to odwołanie było rozpoznane. W odpowiedzi na skargę organ stwierdza wręcz, że obydwa odwołania są opatrzone podpisem tylko pełnomocnika, co nie jest zgodne z dowodami znajdującymi się w aktach sprawy przedstawionych Sądowi. Po drugie, ponieść należy, iż wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania nie zostało poprzedzone - co narusza art. 7 i art. 77 kpa wnikliwą oceną okoliczności faktycznych, związanych z udzieleniem pełnomocnictwa i jego zakresem. Treść bowiem pisma stron z dnia 6 maja 2002 r. wskazuje o upoważnieniu H. S. do reprezentowania K. we wszystkich sprawach administracyjnych. Na jednym z egzemplarzy, kserokopii upoważnienia, dopisano, że pełnomocnik upoważniony został do reprezentowania stron przed organem odwoławczym również w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku przy ul. "[...]" w G. Zwrócić też należy uwagę, że organ I instancji doręczył decyzję o pozwoleniu na użytkowanie osobie przedstawiającej się w charakterze pełnomocnika. Po trzecie, zauważyć należy, iż stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § l pkt 3 kpa, a nie w drodze postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. Stanowisko to ugruntowane zostało w orzecznictwie i potwierdzone uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w niniejszej sprawie nastąpiło naruszenie przepisów prawa, mające istotny wpływ na wynik sprawy i uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § l pkt l lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270). O zwrocie kosztów orzeczono stosownie do art. 200 powołanej wyżej ustawy. V