IV SA 2904/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia-WSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Hanna Raszkowska Beata Jezielska Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2004 r., sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego: I uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie 2 i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II zasądza od Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. orzeka, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. 2 IV SA 2904/02 UZASADNIENIE Decyzją Nr "[...]" z dnia 12 kwietnia 2002r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał J. K. wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej z usunięciem barakowozu na podwoziu kołowym. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wymienione obiekty znajdują się na działce geodezyjnej Nr 262/2 we wsi D., gm. S., a J. K. nie posiada pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, jak również nie zgłaszał zamiaru ustawienia barakowozu. Dalej wskazano, że obiekty te są użytkowane, a powstała zabudowa jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. K. Zarzucił on wydanej decyzji, że w swej treści jest tożsama z decyzją wydaną w dniu 20 września 2001 r. przez wskazany wyżej organ, która to decyzja została uchylona przez organ drugiej instancji i przekazana Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego do ponownego rozpoznania. W odwołaniu zarzucono dalej, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania przed wydaniem decyzji. J. K. wskazał nadto, że w chwili wydania decyzji posiadał pozwolenie na wykonanie robót budowlanych, co uprawniało go do ustawienia barakowozu na jego posesji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr "[...]" z dnia 7 czerwca 2002r. wskutek złożonego odwołania uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej usunięcia barakowozu, w pozostałej zaś części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, że w stosunku do obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej znajdującego się na posesji należącej do skarżącego, słusznym było wydanie po myśli art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 106, póz. 1126 ze zm.) decyzji o nakazie rozbiórki przez organ pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ drugiej instancji wskazał, iż w dniu 7 lipca 2000r. J. K. zgłosił budowę wskazanego tymczasowego obiektu budowlanego, ale zgodnie z art. 29 ust. l pkt 5 a zgłoszenie to było ważne tylko przez okres 120 dni od rozpoczęcia budowy. Od 121 dnia taki obiekt należy uznać już za samowolę budowlaną. Skoro tak to zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., obiekt taki podlega przymusowej rozbiórce. Z powyższą decyzją - w części utrzymujące w mocy decyzję organu pierwszej instancji - nie zgodził się J. K., wnosząc o uchylenie punktu drugiego decyzji. Skarżący podniósł, że w dniu 7 lipca 2000r. złożył w Urzędzie Gminy w S. pismo, którym zgłosił zamiar budowy obiektu gospodarczego o wymiarach 4,50 x 5,20m z dachem dwuspadowym. Wykonanie tego obiektu było konieczne do zabezpieczenia narzędzi i materiałów niezbędnych do wykonania prac porządkowych i pielęgnacyjnych na nieruchomości. Prace związane bezpośrednio z rozpoczęciem budowy zostały podjęte - jak podkreślił skarżący - po upływie 30 dniowego terminu, w którym wskazany organ mógł zgłosić sprzeciw w przedmiocie rozpoczęcia budowy. W skardze podniesiono dalej, że obiekt miał na celu obsługę nieruchomości rolnej, nie został zaś postawiony jako zaplecze dla prac budowlanych. Zgłoszenie budowy dokonane przez skarżącego w dniu 7 lipca 2000r. dotyczyło budowy obiektu gospodarczego. Tymczasowość obiektu - zdaniem skarżącego - wskazywana była z uwagi na projektowane w przyszłości zamierzenia inwestycyjne zgodne z miejscowym planem zagospodarowania 2 IV SA 2904/02 2 przestrzennego. Budynek gospodarczy przeznaczony i konieczny był do czasu rozpoczęcia prac budowlanych. Tymczasowość obiektu gospodarczego wynikała także z tego, że skarżący zamierzał wykorzystywać go przez okres ok. 5 lat, podczas gdy kres użytkowania obiektu wynosił lat 15. W związku z tym skarżący uważał w chwili zgłoszenia, że przedmiotowy obiekt może być uważany za "tymczasowy" w rozumieniu art. 3 ust. 5 prawa budowlanego. W skardze wywodzono także, że skoro skarżący przystąpił do budowy obiektu po pływie 33 dni od dokonania zgłoszenia jego budowy, a organ nie wniósł sprzeciwu, to w odniesieniu do spornego budynku, nie można postawić zarzutu, że doszło do samowoli budowlanej. Zarzucono wreszcie, że sporny obiekt błędnie został zakwalifikowany przez organy nadzoru budowlanego, jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 29 ust. l pkt 5a ustawy - Prawo budowlane, co w konsekwencji skutkuje możliwością orzeczenia nakazu jego rozbiórki w myśl art. 48 prawa budowlanego. W skardze wyrażono pogląd, że organy nadzoru budowlanego, ze względu na stan rzeczy winny zakwalifikować sporny obiekt zgodnie z treścią art. 30 ust. 3, w związku z art. 29 ust. l pkt l prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego taka podstawa prawna wskazuje, że winnym zaistniałej sytuacji jest Urząd Gminy w S., który nie wydał stosownej decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 3 prawa budowlanego w przewidzianym przez tą ustawę terminie, po zgłoszeniu przez skarżącego zamiaru rozpoczęcia budowy. Z tego też względu utrzymanie w mocy skarżonej decyzji, spowoduje szkodę majątkową po stronie skarżącego, który jest winnym zaistniałej sytuacji. Wskazano dalej, ze sporny obiekt ze względu na zaawansowanie prac na nieruchomości jest skarżącemu niezbędny do przechowywania sprzętu oraz urządzeń, a rozbiórka tego obiektu uniemożliwi kontynuację dalszych prac, co w konsekwencji uniemożliwi skarżącemu postawienie nowego obiektu, ze względu na brak środków finansowych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Bezspornym w sprawie jest, że na nieruchomości oznaczonej nr 262/2 we wsi D. skarżący wzniósł i użytkuje obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej i to, że nie uzyskał na to pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r. /Dz. U. z 2000 r. Nr 106, póz. 1126 ze zm./ właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Skarżący twierdzi, że nakaz rozbiórki oparty na wyżej cyt. art. 48 jest bezzasadny a to z uwagi na to, że zgłosił Zarządowi Gminy S., że chce postawić tymczasowy obiekt gospodarczy. Tej ostatniej okoliczności zdaje się nie kwestionują organy nadzoru budowlanego, bowiem już w decyzji z 16.11.2001 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że "Pan K. na budowę spornego obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej legitymuje się zgłoszeniem do właściwego organu. Na przedmiotowe zgłoszenie Urząd Gminy w S., wniósł nieskuteczny sprzeciw, doręczając go Panu K. 20 dni po ustawowym terminie do wniesienia sprzeciwu. Tak więc biorąc pod uwagę powyższy fakt nie słusznym było wydanie decyzji w myśl art. 48 Prawa Budowlanego na oboe obiekty budowlane". Organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę w żaden sposób nie odniósł się do w/w wytycznych organu II 2 IV SA 2904/02 3 instancji rozstrzygając sprawę bez wzięcia pod uwagę opisanego wyżej zgłoszenia, co gorsza twierdząc, że "bezspornym jest popełnienie przez Pana K. samowoli budowlanej", w sytuacji takiej, że właśnie spór między stronami dotyczy kwestii tego czy skarżący dopuścił się samowoli budowlanej. Błąd organu I instancji naprawił organ II instancji przy rozpoznaniu drugiego odwołania wniesionego przez J. K., słusznie uznając, że kwestia zgłoszenia zamiaru budowy obiektu ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ ten przyjął, że zgłoszenie dotyczyło budowy tymczasowego obiektu budowlanego. Co skutkowało ze względu na przyjęty w art. 29 ust. l pkt 5 a ustawy Prawo Budowlane okres 120 dni, w którym może istnieć ten obiekt, koniecznością nakazania rozbiórki tegoż obiektu. Organ II instancji nie rozważył jednak twierdzeń skarżącego, że zgłoszenie nie dotyczyło tymczasowego obiektu budowlanego z przeznaczeniem do użytkowania w okresie 120 dni wskazanego w art. 29 ust. l pkt 5a Prawda Budowlanego. Skarżący twierdzi, że zgłosił zamiar budowy tymczasowego obiektu gospodarczego, przeznaczonego do obsługi nieruchomości rolnej, a nie jako zaplecze prac budowlanych. Według niego wykonanie tegoż obiektu było konieczne dla zabezpieczenia narzędzi i materiałów niezbędnych do wykonania prac porządkowych i pielęgnacyjnych na nieruchomości. Zdaniem skarżącego jego obiekt należy do kategorii wskazanej w art. 29 ust. l pkt l Prawa Budowlanego. W tych okolicznościach organy nadzoru budowlanego powinny wyjaśnić jaka była rzeczywista intencja zgłoszenia z 5.07.2000 r. na które powołuje się skarżący i czy wybudowany obiekt odpowiada temu zgłoszeniu co wymaga szczegółowych oględzin wybudowanego obiektu i wzięcia pod uwagę stanu prawnego i faktycznego nieruchomości na której znajduje się przedmiotowy obiekt. Zatem sprawa wymaga dokładniejszego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, co wynika z art. 7 i77 § l k.p.a. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § l pkt l c ustawy Prawo o postępowaniu przez Sądami Administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 z 2002 r., póz. 1270/ uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazania rozbiórki obiektu o konstrukcji drewnianej i decyzję organu I instancji dotyczącą, tegoż obiektu. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy o postępowaniu przez sądami administracyjnymi a o wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy.