IV SA 2939/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia SO del. Asesor WSA Protokolant Janina Kosowska Maria Matyja Beata Jezielska (spr.) Karolina Alboszta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2004 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie wykonywania robót budowlanych - oddala skargę. 2 IV SA 2939/03 UZASADNIENIE Decyzją nr "[...]" z dnia 22 maja 2003r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych przy budynku mieszkalnym w L. przy ul. "[...]". W uzasadnieniu podano, iż na działce należącej do T. i G. L. realizowana jest inwestycja polegająca na zabudowie balkonu nad werandą, zadaszeniu schodów zewnętrznych oraz dociepleniu budynku, na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Starostę D. w dniu 7 grudnia 2000r. Wskazano, iż roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z powołaną decyzją oraz projektem budowlanym i zostały zakończone. Podano, iż w dniu 22 maja 2003r. do organu wpłynęła decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę. Od decyzji tej odwołała się B. S. Zarzuciła, iż budowa została wykonana w 2001 r. czyli przed wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Podniosła, iż w projekcie budowlanym oraz decyzjach organów nie został uwzględniony jej interes, którego ochronę prze widują przepisy prawa. Wskazała ponadto, iż rysunek załączony do decyzji Wojewody zawiera błędy, a ponadto brak jest dowodów iż pomiary nasłonecznia zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami. Decyzją nr "[...]" z dnia 3 lipca 2003r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, iż wniosek B. S. na podstawie którego wszczęto postępowanie w sprawie dotyczył wydania nakazu rozbiórki. Wyjaśniono jednak, iż z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, iż inwestycja została wykonana zgodnie z pozwoleniem na budowę i brak jest podstaw do uznania, iż ma ona cechy samowoli budowlanej. Wskazano, iż wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2003r. uchylił decyzję Wojewody z dnia l marca 2001r., utrzymującą w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę, lecz inwestycja była realizowana w czasie, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę była ostateczna. Natomiast wniosek strony informujący o uchyleniu decyzji wpłynął do organu nadzoru budowlanego, gdy roboty budowlane zostały już zakończone. Podniesiono, iż po ponownym rozpoznania sprawy Wojewoda ponownie utrzymał w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę. l Na powyższą decyzję skargę wniosła B. S., wnosząc o jej zmianę lub uchylenie. Zarzuciła, iż zaskarżona decyzja narusza prawo poprzez tolerowanie samowoli budowlanej i jej legalizację. Wskazała, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś inwestycja została zrealizowana w 2001r. Wyjaśniła ponadto, iż skarga w niniejszej sprawie ma ścisły związek z jej skargą na decyzję Wojewody z 19 maja 2003r. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie w niniejszej sprawie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie. Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji publicznej. Zaskarżona decyzja, ani utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszaj ą prawa. Podnieść należy, iż z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie wynika, iż przedmiotowa inwestycja została zrealizowana przez T. i G. L. na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Starostę D. w dniu 7 grudnia 2000r., utrzymanej w mocy przez Wojewodę decyzją z dnia l marca 2001r. Brak jest zatem podstaw do zastosowania dyspozycji art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 108 póz. 1126 ze zm.), który w brzmieniu obowiązującym na dzień orzekania przez organy administracji stanowił, iż właściwy organ wydaje nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepis ten można bowiem stosować jedynie w przypadku tzw. samowoli budowlanej. W niniejszej sprawie roboty budowlane były prowadzone w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, zgodnie z dyspozycją art. 28 Prawa budowlanego. W myśl zaś poglądu zaprezentowanego między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2001 r. (sygn. akt IV SA 952/99, opublki. LEX nr 54192) inwestorowi nie można uczynić zarzutu dopuszczenia się samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, jeżeli w dacie rozpoczęcia robót budowlanych legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Należy przy tym wskazać, iż decyzja jest ostateczna, gdy nie służą od niej żadne środki odwoławcze w administracyjnym toku instancji. Fakt zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego nie pozbawia decyzji przymiotu ostateczności. Przy czym podnieść należy iż wprawdzie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2003r. uchylono decyzję Wojewody z dnia l marca 2001r., lecz po ponownym rozpatrzeniu odwołania decyzja o pozwoleniu na budowę została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 19 maja 2003r, a wyrokiem z dnia 27 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę na tę decyzję oddalił. W trakcie postępowania ustalono także, iż inwestycja została zrealizowana zgodnie z pozwoleniem na budowę oraz zatwierdzonym projektem budowlanym. Zatem w niniejszej sprawie brak było także podstaw do orzekania w trybie art. 51 Prawa budowlanego, czyli nałożenia obowiązków wykonania czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Skoro zatem brak było podstaw do interwencji ze strony organów nadzoru budowlanego i podjęcia określonych rozstrzygnięć, określonych w przepisach Prawa budowlanego postępowanie w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe, a w związku z tym jego umorzenie było zasadne. Wobec powyższego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.