IV SA 3284/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2004 r., sprawy ze skargi H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 250 zł,- (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia 11 kwietnia 2002 r., Wójt Gminy P., działając na podstawie art. 39, art. 40 ust. l, ust. 3, ust. 5 pkt l, art. 41, art. 42 i art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, póz. 139 ze zm.) ustalił na wniosek K. E. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej, polegającej na budowie budynku myjni samochodowej z zapleczem socjalnym oraz przyłączy wodociągowego, kanalizacyjnego i energetycznego na działce nr 89/24, w obrębie P., gmina P. W uzasadnieniu podniósł, że planowane przedsięwzięcie nie jest sprzeczne z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego wsi P., zatwierdzonym uchwałą Nr "[...]" Gminnej Rady Narodowej w P. z dnia 30 grudnia 1985 r., a wobec powyższego brak jest przeszkód do ustalenia, wynikających z tego planu, warunków zabudowy. W wyniku rozpatrzenia odwołania, złożonego przez H. J. - właściciela działki nr 89/3, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 24 maja 2002 r., utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu podniosło, że zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzona inwestycja jest zgodna z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle ustaleń organu odwoławczego, planowana inwestycja zgodna jest natomiast z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego wsi P. Sporna działka położona jest bowiem na terenie projektowanych usług rzemieślniczych, a nie, jak twierdzi odwołujący się, na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową. Realizacja tego rodzaju obiektu nie jest też sprzeczna z ustalonymi w planie zasadami ochrony środowiska. Ponadto zgodnie z przepisami obowiązującego do dnia 31 grudnia 2001 r. rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, póz. 589), myjnie samochodowe nie były zaliczone do tego rodzaju inwestycji bez względu na to, czy były przeznaczone dla samochodów osobowych, czy ciężarowych. Organ odwoławczy stwierdził również, że decyzja organu I instancji spełnia wymogi, określone w art. 42 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważył ponadto, że działka ta nie sąsiaduje z działką nr 89/3, a wobec tego nie można podzielić poglądu odwołującego się, że decyzja ta ogranicza jego prawo własności. Z tego samego powodu nie mogły być też uwzględnione zgłoszone w odwołaniu obawy co do przyszłego sposobu zagospodarowania działek nr 89/41, 89/39, 89/38 i 1126/1. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził również, iż odwołującemu się zapewniono możliwość czynnego udziału w postępowaniu i z możliwości tej skorzystał, zgłaszając zastrzeżenia co do lokalizacji planowanej inwestycji, jednakże zastrzeżenia te dotyczyły budowy projektowanego obiektu na działce nr 1126/1, zaś decyzją będącą przedmiotem odwołania ustalono warunki zabudowy terenu działki nr 89/24. W skardze z dnia 5 sierpnia 2002 r., wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie i uzupełnionej pismem procesowym z dnia 10 czerwca 2004 r., H. J. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Decyzji Kolegium zarzucił naruszenie art. 42 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez ustalenie, że budowa myjni samochodów ciężarowych na terenie mieszkaniowym jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdy tymczasem sporna inwestycja, jako obiekt kubaturowy o powierzchni 350 m2, nie powinna być zaliczona do usług rzemieślniczych. Ponadto skarżący podniósł, że organy obu instancji nie wyjaśniły istotnych dla sprawy okoliczności, przede wszystkim jaki obszar planu miejscowego w obrębie inwestycji stanowi teren budownictwa mieszkaniowego i czy dla tego terenu oraz terenu do niego przylegającego przewidziane są ograniczenia w jego zagospodarowaniu, a także jakie usługi rzemieślnicze mogą być zgodnie z planem wykonywane na działce nr 89/24. Wskazał również, że organy nie przeprowadziły, bez podania przyczyn, wnioskowanego przez skarżącego dowodu z wizji terenu. Skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w odwołaniu stwierdzając, że K. E. prowadzi działalność gospodarczą uciążliwą dla otoczenia ze względu na hałas i zanieczyszczenie środowiska spalinami. Wskazał, że samochodowa baza transportowa, znajdująca się na jego działkach zlokalizowana została bez pozwolenia, a próbą jej legalizacji jest wybudowanie myjni samochodowej dla samochodów typu TIR. Podniósł, że w tym celu, po uchyleniu przez Wójta Gminy decyzji własnej z dnia 24 stycznia 2002 r. o warunkach zabudowy, K. E. dokonał podziału swoich działek, tworząc na potrzeby postępowania administracyjnego działkę nr 89/24, na której zamierza wybudować myjnię samochodową. Wskazał, że wolą twórcy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1985 r. było, aby na terenie osiedla mieszkaniowego wykonywane były usługi rzemieślnicze nie emitujące hałasu o dużym natężeniu, tym samym nawet jeśli po dokonanym podziale działek, działka nr 89/24 leży poza terenem mieszkaniowym, to oczywistym jest, że usługi wykonywane na tym terenie nie powinny być uciążliwe dla otoczenia. Zauważył też, że organ odwoławczy powołał się na przepisy rozporządzenia z dnia 14 lipca 1998 r., które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, skarżący wskazał na potrzebę ustalenia na jakim terenie będzie realizowana inwestycja K. E., zwrócił bowiem uwagę, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, która rozstrzyga warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr 89/24, organ wspomina również o działkach nr 89/34 i nr 1126/1. Organ odwoławczy stwierdził natomiast, że inwestycja będzie realizowana na działce nr 89/24. W tej sytuacji wskazał, że jeżeli inwestycja będzie realizowana na działce nr 89/34, to faktycznie nie sąsiaduje ona z jego działką i wówczas uzasadnienie decyzji Kolegium byłoby zgodne ze stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, dodało natomiast, iż wobec ustalenia, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz, że według planu miejscowego może być realizowana na terenie spornej działki, nie ma znaczenia, jakie inne usługi mieszczą się w pojęciu usług rzemieślniczych. Kolegium wskazało ponadto, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, dlatego też nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu z wizji terenu. Podniosło też, że nie ma podstaw do oceny planowanych zamierzeń z punku widzenia celowości inwestycji, jak również do oceny, jakie względy uzasadniały podział terenu, którego właścicielem jest K. E. Kolegium wskazało również, że w zaskarżonej decyzji jednoznacznie wyjaśniono, że decyzja będąca przedmiotem odwołania dotyczy wyłącznie terenu działki nr 89/24. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie w dniu 15 czerwca 2004 r. pełnomocnik Kolegium, powołując się na fakt wydania w dniu l lipca 2002 r. nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej samej inwestycji budowlanej, lecz realizowanej na działce nr 89/51, wniósł o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.). Stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonych decyzji wyłącznie w zakresie ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Sąd nie jest natomiast związany granicami skargi, co oznacza, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko Sąd, niezależnie od zarzutów w niej podniesionych i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie naruszenia prawa, skutkujące wzruszeniem zaskarżonego aktu lub czynności. Wskazać należy, że zgodnie z art. 42 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, póz. 139 ze zm.), decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Integralną częścią tej decyzji, jak tego wymaga powołany przepis, powinien być zatem załącznik graficzny w postaci mapy w stosownej skali zawierający oznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji i wyznaczający jej położenie w terenie. Załącznik ten, z uwagi na swój charakter, musi odpowiadać takim samym wymogom formalnym jak decyzja. Tym samym, zgodnie z art. 107 § l kpa, powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, do której jest załączony. W niniejszej sprawie, załączona do decyzji Wójta Gminy P. z dnia 11 kwietnia 2002 r., mapa sytuacyjno-wysokościowa w skali 1:1000, nie zawiera żadnego ze wskazanych elementów. Na mapie tej brak jest ponadto wyraźnego oznaczenia granic obszaru A 53 UR, a przede wszystkim linii rozgraniczających teren inwestycji. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przytoczonego wyżej art. 42 ust. l pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 107 § l kpa. Z naruszeniem prawa działał zatem również organ odwoławczy, który utrzymał w mocy wadliwą decyzję organu I instancji. Na marginesie wskazać należy, że okazana podczas rozprawy w dniu 25 marca 2004 r. przez pełnomocnika organu odwoławczego mapa sytuacyjno-wysokościowa, stanowiła załącznik do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia l lipca 2002 r. i dlatego nie mogła być przyjęta za dowód w niniejszej sprawie. Przy ponownym rozpatrywaniu niniejszej sprawy organ I instancji powinien zatem uzupełnić wskazane wyżej braki decyzji, a ponadto rozważyć argumenty podnoszone przez skarżącego, w szczególności zaś dotyczące zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego wsi P., który teren oznaczony symbolem A 53 UR przeznaczył pod usługi rzemieślnicze. Organ I instancji powinien również jednoznacznie określić teren, na którym ma być zrealizowana planowana inwestycja, o ile w związku z zamiarem inwestora jej przeniesienia na działkę nr 89/51, K. E. nie wycofa swojego wniosku z dnia 21 marca 2002 r. Dodać jednocześnie należy, że wydanie przez Wójta Gminy P. w dniu l lipca 2002 r. nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej samej inwestycji budowlanej, lecz realizowanej na działce nr 89/51, nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w niniejszej sprawie. Dopóty, dopóki decyzja organu I instancji pozostaje w obrocie prawnym, inwestor mógłby bowiem, po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę, zrealizować planowaną inwestycję na działce nr 89/24. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 145 § l pkt l lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2 powołanej wyżej ustawy. Zgodnie z art. 152 ustawy Sąd orzekł ponadto, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.