IV SA 3871/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia NSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Eugeniusz Mzyk Irena Szczepkowska Karolina Alboszta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24.02.2004r. sprawy ze skargi M. A., K. A., P. A. i R. A. wspólników Spółki Cywilnej A. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" i "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji I. uchyla zaskarżone decyzje z dnia "[...]" r. oraz poprzedzające je decyzje z dnia "[...]" r. II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 20 zł (dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sven. akt 2 IV SA 3871/02 UZASADNIENIE Decyzjami z 15.07.2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję z 27.03.2002 r. - nr "[...]" r. stwierdzającą nieważność decyzji nr "[...]" z dnia 24.05.1999 r. - w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie centrum sportowego - kryte korty i kręgielnia w O., przy ulicy "[...]" oraz decyzję z dnia 27.03.2002 r. - nr "[...]" stwierdzającą nieważność decyzji nr "[...]" z dnia 8.03.2000 r. w sprawie zmiany decyzji nr "[...]" w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie centrum sportowego - kryte korty i kręgielnia w O., przy ulicy "[...]" polegającej na zmianie terminu jej ważności, przyjmując w obydwu przypadkach, iż została zrealizowana hipoteza art. 46 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu jest nieważna jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że działki nr 24/1, 24/2, 59 obręb 62 położone, przy ulicy "[...]" w O., których dotyczą decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zabudowie centrum sportowego położone są na terenie objętym ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O., który zatwierdzony został uchwałą WRN w O. z dnia 30.06.1980 r. Przedmiotowe działki położone są w jednostce strukturalnej XI, na terenie oznaczonym jako ZP-1, wobec którego obowiązują ustalenia miejscowego planu, zgodnie z którym jest to "istniejąca zieleń parkowa - adaptowana. Ciąg pieszy i zieleni ogólnomiejskiej. Istniejące obiekty kubaturowe mogą być adaptowane z przeznaczeniem na funkcje związane z parkiem". To w ocenie Kolegium wyraźnie determinuje przeznaczenie przedmiotowych działek, wskazując, iż tworzą one wraz z innymi nieruchomościami gruntowymi i istniejącymi na nich obiektami kubaturowymi całość - park. Przedmiotowe inwestycje nie mieszczą się w znaczeniu słowa park, a tym samym funkcja parku nie pokrywa się z funkcją, której służyć ma planowana inwestycja. Zatem w ocenie Kolegium zaszły przesłanki z art. 156 § l pkt 7 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i w sprawie zmiany terminu ważności tej pierwszej decyzji. Sygn. akt 2 IV SA 3871/02 M. A., K. A., P. A. i R. A. wspólnicy Spółki Cywilnej A. z siedzibą w K. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. wnosząc o stwierdzenie ich nieważności jako rażąco naruszających przepisy prawa a mianowicie art. 156 § l pkt 7 k.p.a. Skarżący zarzucili, że inwestycja polegająca na budowie centrum sportowego — krytych kortów i kręgielni, przy ulicy "[...]" na działce nr 24/1, 24/2 i 59 nie jest sprzeczna z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O., bowiem żaden z zapisów tego planu nie wskazuje, iż na opisanym terenie zakazane jest wznoszenie nowych obiektów kubaturowych, stąd w ocenie skarżących jest to dopuszczalne byle nowo wznoszone obiekty pełniły funkcje związane z parkiem. Dalej zakwestionowali trafność definicji parku przytoczonej w decyzji oraz wskazano, iż na terenie "[...]" parków istnieją obiekty sportowe, w tym również na terenie objętym decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji planowanej dla skarżących. Nadto w skardze podjęto próbę wykazania, iż decyzja zmieniająca decyzję z dnia 24.05.1999 r., co do której stwierdzono nieważność nie zawiera żadnej z wad wymienionych w art. 156 § l k.p.a. W ocenie skarżących decyzje Prezydenta Miasta O. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie są sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż budowa kortów tenisowych na tym terenie nie zmienia jego przeznaczenia. Powołali się przy tym na punkty 2.6.2. i 2.6.3. oraz punkt 6 na stronie 60 Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O., jako jedyne szczegółowe wymagania stawiane inwestycji planowanej na terenie oznaczonym symbolem ZP — 1. W ocenie skarżących planowana inwestycja w pełni odpowiada tym wymaganiom, stąd nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna: Art. 156 § l pkt 7 k.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. W ustawie z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 15 z 1999, póz. 139 ze zm./ na podstawie której podejmowane są decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, takim przepisem prawa materialnego jest art. 46 a, który stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania Sygn. akt 2 IV SA 3871/02 3 terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /lub gdy go nie sporządzono w przypadkach określanych w art. 13 ust. l a decyzja została wydana po powstaniu obowiązku jego sporządzenia/. W przedmiotowej sprawie w aktualnym jej stanie nie można stwierdzić czy wyżej wskazana sytuacja zachodzi. Działki nr 24/2, 24/2, 59 w obrębie 62, przy ulicy "[...]" w O., której dotyczy decyzja nr "[...]" z dnia 24.05.1999 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie centrum sportowego — kryte korty i kręgielnia, położone są na terenie objętym ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O., który zatwierdzony został uchwałą nr "[...]" przez WRN w O. dnia 30.06.1980 r. Przedmiotowe działki położone są w jednostce strukturalnej XI, na terenie oznaczonym jako ZP-1, co według ustaleń planu miejscowego, oznacza, że jest to: "istniejąca zieleń parkowa adaptowana. Ciąg pieszy i zieleni ogólnomiejskiej. Istniejące obiekty kubaturowe mogą być adaptowane z przeznaczeniem na funkcje związane z parkiem". Istota sporu sprowadza się do stwierdzenia czy inwestycja polegająca na budowie centrum sportowego, jest sprzeczna, czy też nie z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego, szczególnie z cytowanym wyżej jego zapisem, a zatem czy istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tak określonej inwestycji oraz decyzji ją zmieniającej - w oparciu o treść art. 156 § l pkt 7 k.p.a. i art. 46 a ust. l i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu, analizując zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy posługiwać się nie tylko wykładnia językową, którą posłużyło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze ale także wykładnią systemową i funkcjonalną, co jest zgodne z tendencjami występującymi przy stosowaniu prawa w państwach Unii Europejskiej. Przeprowadzona w ten sposób analiza tegoż miejscowego planu zagospodarowania dopiero pozwoli na prawidłową ocenę tego czy inwestycja polegająca na budowie centrum sportowego — krytych kortów i kręgielni jest czy też nie jest sprzeczna z ustaleniami tego planu. Słusznie zarzucają skarżący, że żaden z zapisów planu nie wskazuje, iż na przedmiotowym terenie zakazane jest wznoszenie nowych obiektów kubaturowych. Gdyby takie ograniczenie istniało, z pewnością zostałoby zawarte, jak to ma miejsce w sytuacji przykładowo wymienianych terenów określanych symbolami "ZN - 11", "ZN-1", "UT-9", "MP-10", gdzie istnieje wyraźny zapis "bez prawa legalizacji obiektów kubaturowych". Brak takiego zapisu w przypadku terenu oznaczonego "ZP-1" świadczy o tym, iż nie jest wykluczone lokalizowane na nim takich obiektów. Nie Sygn. akt 2 IV SA 3871/02 4 znaczy to, że można tam wznosić wszelkie obiekty kubaturowe. Istnieje bowiem ograniczenie wynikające z funkcji terenu. Obiekty te muszą pełnić funkcję związaną z parkiem. Kolegium Samorządowe zastosowało przy tym zbyt tradycyjną definicję parku. Współcześnie parki to nie tylko zieleń powiązana kompozycyjnie i przestrzennie z warunkami naturalnymi i otaczającym ją krajobrazem z alejkami i ścieżkami spacerowymi. Coraz częściej park pełni też funkcję rekreacyjną związaną z możliwością uprawiania różnorakich dyscyplin sportowych, a do tego potrzebne są różnego typu obiekty sportowe. To zauważalne jest, na co zwracają uwagę skarżący, w innych "[...]" parkach i nie tylko, także w parkach W. i innych stolic. Ponadto na terenie planowanej inwestycji już znajduje się obiekt sportowy jakim jest boisko, stanowiące od lat element wyposażenia parku. Te aspekty powinno wziąć pod uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając ponowię sprawę, z tym, że należy baczyć aby inwestycja nie zmieniła przeznaczenia terenu. Bo choć ustalenie w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenu jako zieleni parkowej (symbol ZP) nie oznacza zakazu zabudowy, to nie może ona zmienić jego przeznaczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze musi też przeanalizować zgodność planowanej inwestycji z szczególnymi wymaganiami planu, które powinny spełniać inwestycje na terenie oznaczonym symbolem "ZP-1", tj.: - Zgodność z zasadą kształtowania terenów zieleni w system powiązanych ze sobą ciągów (pkt 2.6.2 str. 5) - Przy kształtowaniu terenów zieleni ograniczanie przeobrażeń naturalnych walorów siedliskowych obszarów (pkt 2.6.3 str. 6) - Kształtowanie zabudowy musi uwzględniać sąsiedztwo dzielnicy Starego Miasta i względy perspektywiczne na sylwetkę Śródmieścia (pkt 6 str. 60). Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy ocenie powyższych zagadnień rozważy też ewentualność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego urbanisty. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § l pkt l a i c ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, póz. 12707 uchylił zaskarżane decyzje i decyzje je poprzedzające. Stosownie do art. 200 tej ustawy orzeczono o zwrocie kosztów sądowych na rzecz skarżących.