IV SA 3984/03

Dnia 20 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2004 r. sprawy ze skargi J. P. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2) zasądza od Rady Miejskiej na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 2 IV SA 3984/03 UZASADNIENIE J. P. wystąpił do organu z pismem dotyczącym uwzględnienia w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego możliwości odbudowy budynku znajdującego się na należącej do niego działce. Podał, iż nieruchomość tą zakupił w 1995r. od miasta O., gdyż jego przedstawiciele wyjaśnili istnieje możliwość odbudowy zdewastowanego budynku gospodarczego znajdującego się na przedmiotowej działce. Uchwałą z dnia 29 sierpnia 2003r. nr "[...]" Rada Miejska w O. orzekła o odrzuceniu protestu J. P. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącego możliwości rozbudowy istniejącego budynku. W uzasadnieniu podano, iż protest nie może być uwzględniony z uwagi na charakter, wielkość oraz zagospodarowanie przedmiotowej działki i terenów sąsiednich, a także ze względu na prawo do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu przysługujące organom sporządzającym plan stosownie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na powyższą uchwałę wniósł J. P., kwestionując fakt nieuwzględnienia w projekcie planu jego wniosku. Ponownie podał, iż przedmiotową działkę zakupił ze względu na możliwość odbudowy znajdującego się na niej budynku, o czym świadczy protokół przetargu oraz akt notarialny. Podniósł przy tym, iż jego wniosek dotyczył możliwości odbudowy budynku, a nie jego rozbudowy jak wskazano w uchwale. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w O. wniosła o jej oddalenie, podnosząc iż zarówno procedura sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i rozpatrzenie zarzutu nie narusza prawa. Powołując się na uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wyjaśniono, iż zakaz zabudowy na działkach bezpośrednio przylegających do brzegu jeziora wynika z potrzeby szczególnej ochrony wartości przyrodniczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie w niniejszej sprawie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie. Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu prawnego nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego obowiązujące w dacie jego podjęcia. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Przede wszystkim należy zważyć, iż zgodnie z art. 24 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15 póz. 139 ze zm.) zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Z akt sprawy wynika, iż nieruchomość należąca do skarżącego jest położona na obszarze objętym projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym pismo złożone przez skarżącego, w którym zawarł on wnioski co do określenia w projekcie planu przeznaczenia terenu, na którym położona jest jego działka należy traktować jako zarzut w rozumieniu powołanego przepisu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast uznanie tego pisma za protest - jak to uczynił organ w zaskarżonej uchwale - ogranicza prawa strony wynikające z przepisów powołanej ustawy, a tym samym musi skutkować stwierdzeniem nieważności takiej uchwały. Ponadto podnieść należy, iż stosownie do art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Zatem uchwała taka musi spełniać określone wymogi formalne. Zgodnie bowiem z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności takiej uchwały (np. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1996r. sygn. akt IV SA 578/96, wyrok NSA z dnia 3 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 96/01). Oceniając zarzuty wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy musi rozważyć i wyważyć wynikający z prawa własności interes prawny uprawnionych do wniesienia zarzutów w kontekście legitymizowanych celów publicznych (interesu publicznego). Zatem ustalenia uchwały odrzucającej zarzut powinny być szczegółowo uzasadnione z powołaniem się na obowiązujące przepisy i na wyniki badania stanu faktycznego sprawy, związanego bezpośrednio z wniesionymi zarzutami do projektu planu. Badanie to powinno nawiązywać zarówno do praw i obowiązków organów gminy, jak też do praw osób uprawnionych do żądania ochrony ich interesów prawnych (uprawnień), w tym prawa własności, (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2003r. sygn. akt III RN 26/02). Zaskarżona uchwała zarzutów nie zawiera właściwego uzasadnienia. Ogranicza się ono bowiem jedynie do ogólnikowych stwierdzeń oraz przytoczenia aktów prawnych, bez odniesienia się do zarzutów oraz argumentów podnoszonych przez skarżącego. Wskazać przy tym należy, iż wprawdzie radzie gminy przysługuje tzw. władztwo planistyczne, lecz z uprawnienia tego nie może korzystać w sposób dowolny. Zatem w uzasadnieniu uchwały organ winien podać przesłanki, jakimi kierował się przyjmując dane rozwiązanie planistyczne oraz wskazać powody, dla których nie mógł uwzględnić propozycji zawartych w zarzutach. Podjęte rozstrzygnięcie winno być wynikiem wszechstronnego rozważenia konkretnego stanu faktycznego i prawnego. Natomiast brak uzasadnienia uchwały nie tylko pozbawia sąd możliwości oceny zgodności treści podjętego rozstrzygnięcia z przepisami prawa, ale także uniemożliwia skarżącemu skorzystanie z gwarantowanej jej ustawowo ochrony interesów prawnych. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 póz 1270) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały i na podstawie art. 200 tej ustawy orzekł o kosztach postępowania sądowego.