IV SA 4225/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Ślusarczyk Adam Matuszak Beata Jezielska (spr.) Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 10 złotych (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2003r. Starosta P. na wniosek T. B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji auto gaz wraz ze zbiornikami 2x4.850 l, kontenera socjalno-biurowego o powierzchni zabudowy 18,90 m2 typ "[...]", szczelnego szamba 2-komorowego, zlokalizowanych na działce nr "[...]" w B. przy ul. "[...]" oraz przyłącza wodociągowego do wymienionej działki. W uzasadnieniu podano, iż w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy uznano za zasadne wydanie pozwolenia na budowę, gdyż inwestor usunął wszystkie braki w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie zgodnie z decyzją wojewody z dnia 30 maja 2003r. Wskazano także, iż planowana inwestycja nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Od decyzji tej odwołała się E. R. Podniosła, iż działka na której planowana jest inwestycja przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowo-usługowe. Wskazała, iż inwestycja nie dotyczy zabudowy mieszkaniowej, a stacja auto-gaz nie jest usługą podstawową. Ponadto na przedmiotowym terenie znajdują się już dwie stacje tego rodzaju. Podniosła, iż planowana inwestycja ma być realizowana na działce sąsiadującej z jej nieruchomością, na której ma zamiar wybudować dom wraz z hurtownią. W związku z tym budowa stacji auto-gaz zagraża bezpieczeństwu jej i okolicznych mieszkańców. Podkreśliła, iż działki w tym rejonie były sprzedawane pod budownictwo mieszkalno-usługowe. Decyzją z dnia 24 września 2003r. Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż w piśmie z dnia 25 sierpnia 2003r. Burmistrz Miasta B. nie wyraził sprzeciwu co do niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego planowanej budowy stacji auto-gaz. Ponadto wydał zgodę na budowę szamba, usytuowanie tymczasowego kontenera oraz wykonanie zbiorników gazu zgodnie z przepisami. Tym samym usunięte zostały rozbieżności dotyczące zakresu inwestycji zawarte w decyzji Burmistrza z dnia 19 września 2002r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji Starosty P. z dnia 17 kwietnia 2003r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę. Wskazano, iż projekt zagospodarowania działki został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, sanitarnohigienicznych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, a planowana budowa stacji jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na powyższą decyzję skargę wniosła E. R., zarzucając naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa budowlanego oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia 25 sierpnia 2003r. Podniosła, iż decyzja z dnia 19 września 2002r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została prawomocnie uchylona postanowieniem Burmistrza Miasta B. z dnia 7 października 2002r. Wprawdzie pismem z dnia 4 lutego 2003r. nazwanym zawiadomieniem wykreślono z postanowienia zwrot o uchyleniu decyzji, lecz takie zawiadomienie nie może mieć mocy prawnej, gdyż prostować można tylko oczywiste omyłki pisarskie i rachunkowe. Wskazała, iż kolejna decyzja Burmistrza z dnia 23 października 2002r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 listopada 2002r. Skarżąca podniosła, iż zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego przed wydaniem pozwolenia na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania terenu oraz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a decyzja taka w niniejszej sprawie nie istnieje. Zarzuciła także, iż tylko skarżąca została dopuszczona do udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę mimo, iż wymóg poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich wynikający z przepisów Prawa budowlanego wymaga udziału wszystkich właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Podniosła także, iż planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Teren na którym jest planowana przeznaczony jest na urządzenia targowiska miejskiego typu lekkiego z dopuszczalną zabudową mieszkalno-usługową na obrzeżach oraz pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z niezbędnymi usługami podstawowymi. Wskazała także, iż pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a organy w tym zakresie nie przeprowadziły żadnego postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazano, iż w decyzji Starosty P. zapisano, iż inwestor jest zobowiązany uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu. Podano także, iż poprzednia decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zatem wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda kierował się zasadą poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich oraz podjął kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na uwadze interes społeczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie w niniejszej sprawie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie. Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 34 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106 póz. 1126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z tym stosownie do art. 35 ust. l Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobowiązany podjąć szereg czynności przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym sprawdzić między innymi zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przy czym wskazać należy, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wytycza podstawowe kierunki ukształtowania inwestycji w sposób wiążący nie tylko projektanta obiektu budowlanego, ale również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (tak w wyroku SN z 3 września 1997r. sygn. akt III RN 35/97, opublik. OSNP z 1998r. Nr 4 póz. 107). W związku z tym zatwierdzony projekt nie może wykraczać ponad ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie inwestor występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 19 września 2002r. o nr "[...]" w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę stacji auto-gaz która - jak wynika z adnotacji organu na oryginale - stała się ostateczna z dniem 5 marca 2003r., a zatem z dniem złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Decyzja ta obejmuje inwestycję polegającą na budowie zbiornika o pojemności 50001, dystrybutora i pompy, uzbrojeniu terenu w infrastrukturę techniczną oraz budowie wjazdu i wyjazdu z drogi krajowej. Ponadto w warunkach obsługi w zakresie infrastruktury technicznej zapisano, iż ścieki sanitarno-bytowe winny być odprowadzone do sieci miejskiej kanalizacji. Natomiast decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę dotyczy inwestycji polegającej na budowie stacji auto-gaz obejmującej dwa zbiorniki o pojemności 48501, budowie kontenera socjalno-biurowego oraz szamba 2-komorowego. Nie ulega zatem wątpliwości, iż projekt zagospodarowania działki nie jest zgodny z przedłożoną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z tym jak najbardziej uzasadnione było stanowisko Wojewody, który decyzją z dnia 30 maja 2003r. uchylił wcześniejszą decyzję Starosty P. z 17 kwietnia 2003r. o pozwoleniu na budowę, wskazując na konieczność usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przy czym organ odwoławczy miał także zastrzeżenia w ogóle co do zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać jednak należy, iż wykonując powyższe zalecenia organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do uzupełnienia wniosku w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przedłożenie zmienionej prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nowego projektu technicznego (pismo z dnia l lipca 2003r.), zamiast - stosownie do treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego - wydać postanowienie o nałożeniu obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym czasie. Ponadto nie sposób uznać, iż stwierdzona przez organ odwoławczy niezgodność pomiędzy projektem budowlanym a decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego została usunięta. Inwestor nie przedłożył bowiem zmienionej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a jedynie pismo Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 25 sierpnia 2003r. wyrażające zgodę na budowę szamba, usytuowanie kontenera oraz wykonanie zbiornika zgodnie z przepisami technicznymi. W ocenie Sądu przedłożone pismo nie może zastąpić decyzji administracyjnej. Wprawdzie w orzecznictwie i w doktrynie dopuszcza się w pewnych przypadkach możliwość uznania za decyzję administracyjną także pisma, lecz nie może to z pewnością dotyczyć decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na specyfikę procesu inwestycyjnego. Decyzja ta bowiem jako poprzedzająca wydanie pozwolenia na budowę nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości co do rodzaju inwestycji i warunków jej realizacji oraz winno zawierać wszystkie elementy określone przepisami prawa, a ponadto musi posiadać przymiot ostateczności. Przyjmując zatem nawet hipotetycznie, iż pismo Burmistrza Miasta B. nosi cechy decyzji, to w żaden sposób nie można uznać, iż posiadało przymiot ostateczności, skoro datowane jest na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, czyli 25 sierpnia 2003r. Zatem - jak wskazano wyżej - istniała niezgodność pomiędzy projektem zagospodarowania terenu a wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Skoro zaś projekt budowlany nie spełniał wymogu określonego w art. 34 ust. l Prawa budowlanego to brak było podstaw do jego zatwierdzenia i wydania pozwolenia na budowę inwestycji w kształcie określonym we wniosku inwestora. Wobec powyższego uznać należy, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się zaś do zarzutów skarżącej należy jedynie podnieść, iż nie jest słuszny jej argument, iż inwestor w ogóle nie legitymuje się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Po pierwsze należy wskazać, iż inwestor przedłożył decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia 19 września 2002r., która została opatrzona adnotacją właściwego organu, iż jest decyzją ostateczną. Ponadto nie można uznać, iż została ona wyeliminowana z obrotu prawnego, gdyż wprawdzie w postanowieniu z dnia 7 października 2002r. zawarto sformułowanie, iż uchyla się przedmiotową decyzję, lecz postanowienie to wszczęło jedynie postępowanie wznowieniowe. To zaś zakończyło się ostatecznie decyzją Burmistrza Miasta B. z dnia 17 lutego 2003r. o odmowie uchylenia decyzji z dnia 19 września 2002r. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku, zasądzając koszty postępowania na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.