IV SA 4439/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr) Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2004 r., sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. Stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. Zasądza od Rady Miejskiej na rzecz M. S. kwotę 10,- zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. S., właścicielka nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1/151 i 1/152 obręb K. gmina O., wniosła zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu K. w gminie O. Podniosła, iż kupując w 2000 r. opisaną wyżej nieruchomość rolną została poinformowana, że powierzchnia działki (1350 m 2) wystarczy, aby zmienić przeznaczenie tego gruntu na cele rekreacyjne. Stosowny wniosek złożyła w 2001 r. Zarzuciła, iż odmowa wyrażenia zgody nie została wyjaśniona, nie wskazano też odpowiednich przepisów. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie wniosku. Rada Miejska w O. uchwałą nr "[...]" z dnia 29 sierpnia 2003 r. odrzuciła zarzuty M. S. W ocenie Rady zarzut nie mógł być uwzględniony ze względu na: - zasady zagospodarowania terenów wynikające z polityki przestrzennej Miasta i Gminy O. przyjętej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy O. w celu prowadzenia prawidłowej gospodarki przestrzennej na terenach mających rangę obszaru chronionego krajobrazu. Zasady zagospodarowania terenów określone w projekcie planu są zgodne z art. 72 ust. l pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, póz. 627 z późn. zm.), - kontynuację myśli planistycznej zawartej w obecnie obowiązującym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy O. zatwierdzonym uchwałą Nr "[...]" Rady Miejskiej w O. z dnia 25.04.1994. Przeznaczenie terenu w sporządzonym planie w żaden sposób nie odbiera i nie ogranicza żadnych praw nabytych wcześniej, - prawo do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w projekcie planu przysługujące organom sporządzającym plan zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, póz. 139 z późn. zm.). M. S. wniosła skargę na powyższą uchwałę, żądając jej uchylenia jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu zarzuciła brak przekonującego uzasadnienia faktycznego i prawnego, naruszenie prawa właściciela do korzystania z działek oraz promowanie właścicieli działek o powierzchni co najmniej 1500 m2. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie podając, że procedura sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu K. została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu, w postępowaniu poprzedzającym podjęcie zaskarżonej uchwały nie doszło do żadnego naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Uchwała zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, zgodne ze sztuką planistyczną i obowiązującymi przepisami. Działka, której dotyczył zarzut zawsze miała wyłącznie rolnicze przeznaczenie. Zaproponowane w projekcie planu rozwiązania zostały dostosowane do uwarunkowań przyrodniczych, terenowych i konieczności zachowania możliwości zabudowy na terenach, które w sposób legalny były zabudowane na podstawie poprzednio obowiązującego planu. Rada stwierdziła, iż skarżąca nie była informowana o możliwości późniejszego przekształcenia działek na rekreacyjne z prawem do zabudowy, lecz o możliwości złożenia wniosku dotyczącego przekwalifikowania terenu. Na terenie półwyspu K. istniały w momencie zakupu przez skarżącą niezabudowane tereny przeznaczone zarówno w poprzednim jak i obecnie sporządzanym planie pod budownictwo letniskowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jest zasadna. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż brak wyczerpującego uzasadnienia uchwały o odrzuceniu zarzutu, tak pod względem faktycznym jak i prawnym, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Stosownie do art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, kontroli sądowej podlega uchwała o odrzuceniu zarzutu. Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej uchwały miał na uwadze wyłącznie rozstrzygnięcie i uzasadnienie w niej zawarte. W związku z tym dodatkowe, uzupełniające uzasadnienie stanowiska Rady, zawarte w odpowiedzi na skargę nie mogło być brane pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej uchwały. Obowiązkiem Rady, wynikającym z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jest zawarcie w uchwale uzasadnienia faktycznego i prawnego. Żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości uzupełnienia stanowiska Rady wyrażonego w uchwale o odrzuceniu zarzutu. W każdym przypadku odrzucenia zarzutu uchwała Rady Gminy powinna posiadać uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że Rada musi wskazać przesłanki, jakimi kierowała się przyjmując dane rozwiązanie planistyczne oraz wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona uchwała nie zawiera uzasadnienia spełniającego wymagania określone w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Rada z przysługujących jej uprawnień, szczególnie planistycznych, nie może korzystać w sposób dowolny, a podejmowane ustalenia powinny być wynikiem wszechstronnego rozważenia konkretnego stanu faktycznego i prawnego. Rada nie rozważyła argumentów skarżącej zawartych w zarzutach. Ogólnikowe powołanie się na politykę przestrzenną wynikającą ze studium uwarunkowań i prawo do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wynikające z ustawy z całą pewnością nie może zostać uznane za wszechstronne ustosunkowanie się do zarzutów skarżącej. Powyższe wskazuje, że zaskarżona uchwała nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co uniemożliwia kontrolę jej legalności. W tej sytuacji należało uznać, że skarżąca została pozbawiona możliwości rzeczywistego skorzystania z gwarantowanej ustawowo ochrony interesów prawnych, gdyż Rada skorzystała z uprawnienia do odrzucenia zarzutu w sposób niezgodny z prawem. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § l ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, póz. 1270) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały i na podstawie art. 200 tej ustawy orzekł o kosztach postępowania sądowego.