IV SA 473/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Janina Kosowska Marzenna Glabas (spr.) Irena Szczepkowska Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2004 r., sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - skargę oddala. * Decyzją z dnia 20 marca 2000 r. Burmistrz Miasta B., ustalił na wniosek M. K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia polegającego na przebudowie z częściową rozbudową budynku mieszkalnego oraz przebudowie budynku garażowo-gospodarczego na działce nr 54, położonej w B. przy ul. "[...]". We wniosku z dnia 4 października 2001 r. T. B. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją, wyjaśniając, iż nie brał udziału w postępowaniu, zakończonym jej wydaniem. Po rozpatrzeniu wniosku, Burmistrz Miasta B., działając na podstawie art. 149 § 3 kpa, decyzją z dnia 7 listopada 2002 r., odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na uchybienie terminu określonego w art. 148 § 2 kpa. W uzasadnieniu podniósł, że ze złożonego przez T. B. oświadczenia z dnia 23 lipca 2002 r. oraz zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że strona dowiedziała się o wydaniu spornej decyzji w dniu 19 czerwca 2001 r., tj. przy odbiorze decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 29 lutego 2001 r., w której podstawie prawnej wymieniona została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 20 marca 2000 r. Organ I instancji zauważył ponadto, że w piśmie kierowanym do Wojewody datowanym na 4 sierpnia 2001 r. T. B. pisał o spornej decyzji, co świadczy o tym, że wiedział o niej przed dniem 3 września 2001 r., który to dzień w toku postępowania wskazał jako dzień powzięcia wiadomości o tej decyzji. Organ I instancji wskazał także, że nawet przy przyjęciu, że strona dowiedziała się o jej wydaniu dopiero w dniu 3 września 2001 r. to stwierdzić należałoby, że wniosek wniesiony w dniu 5 października 2001 r. złożony został z uchybieniem terminu, określonego w art. 148 § 2 kpa. W odwołaniu z dnia 13 listopada 2002 r., T. B. podniósł, że opóźnienie w złożeniu środka zaskarżenia w sprawie zakończonej decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu spowodowane było brakiem doręczenia tej decyzji, a także brakiem możliwości wglądu do dokumentacji dotyczącej budowy. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzją z dnia 9 grudnia 2002 r., utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu wskazało, że w piśmie z dnia 7 lipca 2002 r. adresowanym do Burmistrza Miasta B., T. B. oświadczył, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 29 lutego 2001 r. została mu doręczona w dniu 19 czerwca 2001 r. W kolejnym piśmie z dnia 7 lipca 2002 r. oświadczył, że o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dowiedział się od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 3 września 2001 r. w czasie przeprowadzania kontroli zgodności wykonywanych prac z planem. Mając na uwadze powyższe oświadczenia T. B., organ odwoławczy stwierdził, że o spornej decyzji z dnia 20 marca 2000 r. dowiedział się on w dniu 19 czerwca 2001 r. W tym bowiem dniu odwołującemu się doręczona została decyzja o pozwoleniu na budowę, w której w sposób wyraźny (pogrubioną czcionką) wymieniona została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, iż nie można przyjąć za wiarygodne oświadczenia T. B. z dnia 7 lipca 2002 r. jakoby o spornej decyzji dowiedział się w dniu 3 września 2001 r. Przeciwko tej okoliczności przemawia bowiem załączone do akt sprawy jego pismo z dnia 24 lipca 2001 r., w którym zwrócił się do organu I instancji o udzielenie odpowiedzi "na jakiej podstawie została wydana decyzja Burmistrza Miasta B. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". W skardze z dnia 10 lutego 2003 r., wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. B. podtrzymał twierdzenie, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie została mu nigdy doręczona i wobec tego nie mógł się od niej odwołać. Wyjaśnił, że o decyzji tej dowiedział się dopiero od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskazał, że pomimo faktu, iż decyzja ta dotyczy budynku, w którym mieszka, nie dopuszczono go w urzędzie do zapoznania się z jej treścią. Dopiero zatem po otrzymaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 29 lutego 2001 r. postanowił wystąpić o jej zweryfikowanie, ale postępowanie w tej sprawie zawsze kończyło się wydaniem niekorzystnych dla niego decyzji. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko i wniosło o jej oddalenie. W dniu 2 czerwca 2004 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie skarżący podniósł, iż w jego ocenie podaniem o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest jego pismo z dnia 4 sierpnia 2001 r. kierowane do Wojewody. Wyjaśnił ponadto, że o fakcie wydania spornej decyzji dowiedział się z przesłanej mu decyzji o pozwoleniu na budowę, którą otrzymał w dniu 19 czerwca 2001 r., jednak o jej treści dowiedział się dopiero w dniu 3 września 2001 r. Podanie o wznowienie postępowania w tej sprawie złożył osobiście w dniu 5 października 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawdo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.). Stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonej decyzji wyłącznie w zakresie jej legalności, a więc z punktu widzenia jej zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Tym samym, jeżeli zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd obowiązany jest skargę oddalić. W rozpatrywanej sprawie, przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję wydaną w toku postępowania wznowieniowego, którego tryb regulują przepisy art. 145 i nast. kpa. Wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania jest instytucja stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, dotknięte było jedną z wad, wymienionych w art. 145 § l kpa lub w przypadku, określonym w art. 145a § l kpa. Zgodnie z art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § l pkt 4 kpa oraz w art. 145a kpa następuje tylko na żądanie strony. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego ograniczają w czasie uprawnienie do złożenia podania o wznowienie postępowania. W świetle bowiem art. 148 kpa, podanie o wznowienie postępowania może być wniesione ze skutkiem prawnym w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a w razie gdy żąda wznowienia na podstawie określonej w art. 145 § l pkt 4 kpa od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. W sytuacji określonej w art. 145a § l kpa skargę o wznowienie postępowania wnosi się, zgodnie z § 2 tego przepisu, w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W związku z powyższym ograniczeniem czasowym, organ administracyjny obowiązany jest z urzędu badać zachowanie wskazanego jednomiesięcznego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu stanowi bowiem rażące naruszenie prawa, które godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Tym samym, stwierdzenie przez organ administracyjny w fazie wstępnej postępowania uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania powinno skutkować wydaniem decyzji o odmowie jego wznowienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy trafnie uznał, iż w rozpatrywanej sprawie doszło do uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną z dnia 20 marca 2000 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanego w niej zamierzenia. W sprawie bezsporne jest bowiem, co potwierdził skarżący na rozprawie w dniu 2 czerwca 2004 r., że o spornej decyzji dowiedział się w dniu 19 czerwca 2001 r., tj. w dniu, w którym otrzymał wydaną na jej podstawie decyzję o pozwoleniu na budowę. W świetle art. 148 § 2 kpa dla ustalenia daty dowiedzenia się przez skarżącego o decyzji uzasadniającej wznowienie postępowania bez znaczenia pozostaje natomiast, kiedy skarżący uświadomił sobie znaczenie spornej decyzji. W niniejszej sprawie istotne jest bowiem, że w dniu 19 czerwca 2001 r. do skarżącego dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. W świetle powyższego stwierdzić należy, że podanie skarżącego o wznowienie postępowania wniesione osobiście do organu I instancji w dniu 5 października 2001 r., złożone zostało z uchybieniem terminu z art. 148 § 2 kpa. Wskazać ponadto należy, że słuszna jest również uwaga organu I instancji, że nawet gdyby przyjąć za datę dowiedzenia się przez skarżącego o spornej decyzji - dzień 3 września 2001 r. to i tak skutkowałoby to stwierdzeniem uchybienia wskazanego wyżej miesięcznego terminu. Na marginesie dodać należy, że na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie ma wpływu podniesiona przez skarżącego dopiero na rozprawie okoliczność wcześniejszego złożenia podania o wznowienie postępowania, za które w jego ocenie uznać należy jego pismo z dnia 4 sierpnia 2001 r. Mając na uwadze wcześniejsze ustalenia, pismo to należałoby bowiem uznać także za złożone z uchybieniem wskazanego wyżej miesięcznego terminu. Ponadto zauważyć należy, że twierdzenie to, jako sprzeczne z wcześniejszymi, potwierdza tylko fakt, że skarżący dowiedział się o spornej decyzji przed dniem 3 września 2001 r. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), skargę oddalił.