IV SA 5033/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Ślusarczyk Tadeusz Lipiński Katarzyna Matczak (spr.) Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2004 r., sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Nr "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]" r. w przedmiocie nie uwzględnienia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały ; II. zasądza od Rady Gminy na rzecz skarżącego J. S. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego ; III. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. J. S. wystąpił w dniu 19 sierpnia 2003r. do Gminy I. z pismem zatytułowanym "protest" dotyczącym określenia w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym położona jest działka stanowiąca jego własność oznaczona nr 3/1 w J. k/ T., jako nie przeznaczonego pod rekreację. Podał, że nieruchomość określona została w projekcie planu jako teren leśny nie przeznaczony do rekreacyjnego wykorzystania mimo, iż od blisko trzydziestu lat jest wykorzystywana na ten cel i służy już czwartemu pokoleniu jego rodziny. Wskazał, że wyłączenie tej nieruchomości z terenu przeznaczonego pod rekreację narusza jego interes i jest sprzeczne ze stanem faktycznym. Zarzucił, że niezrozumiałym jest wyłączenie zaledwie kilku działek z rozległego obszaru przeznaczonego pod funkcję rekreacyjną i określenie ich jako teren leśny. Uchwałą z dnia 29 października 2003r. Nr "[...]" Rada Gminy I. orzekła o odrzuceniu w całości protestu J. S. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy I., dotyczącego nie przeznaczenia działki nr 3/1 położonej w obrębie T. pod zabudowę rekreacyjną. W uzasadnieniu podano, że wskazana działka stanowi użytki leśne, położona jest bezpośrednio nad jeziorem J., w zwartym kompleksie leśnym, w Parku Krajobrazowym Pojezierza "[...]". Wyjaśniono, iż nie może być przeznaczona pod zabudowę rekreacyjną, gdyż zamierzenie inwestycyjne strony - wykorzystywanie na cele rekreacyjne - pozostaje w rażącej kolizji z istniejącym na gruncie stanem faktycznym. Skargę na powyższą uchwałę wniósł J. S., kwestionując fakt nie uwzględnienia w projekcie planu jego wniosku. Zarzucił, iż jego protest został odrzucony nie na skutek przesłanek merytorycznych lecz z powodu podania radnym błędnych informacji, bez wyjaśnienia istotnych faktów oraz stronniczego przedstawienia sprawy. Podniósł, że podano radnym nieprawdziwe informacje o stanie sprawy, z którego miało wynikać, iż nie jest możliwe uznanie za teren przeznaczony pod rekreację obszaru leśnego położonego nad brzegiem jeziora oraz leżącego w obrębie parku krajobrazowego. Dodatkowo przedstawił zarzuty dotyczące braku możliwości wypowiedzenia się przed odczytaniem pierwszego z protestów. Wskazał na różne potraktowanie właścicieli nieruchomości o tych samych cechach, położonych na terenie parku krajobrazowego w tym samym fragmencie lasu oraz w bezpośrednim sąsiedztwie linii brzegowej jeziora, gdyż tylko niewielki fragment terenu o wskazanych cechach wyłączono z użytkowania rekreacyjnego, pozwalając pozostałym właścicielom na rekreacyjne wykorzystywanie ich działek. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w I. wniosła o jej oddalenie podnosząc, iż sam skarżący przyznał, że powodem nie uwzględnienia protestu nie były przyczyny merytoryczne. Wyjaśniono, iż zarzut wprowadzenia radnych w błąd nie jest trafny, gdyż zarówno plan zagospodarowania przestrzennego jak i treść protestów oraz mapy były przedmiotem dokładnej analizy w zakresie rekreacyjnego użytkowania działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: W myśl art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1271, ze zm.) na skutek reformy sądownictwa administracyjnego skargi wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie w niniejszej sprawie zapadło przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie. Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu prawnego nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, bądź procesowego obowiązujące w dacie jego podjęcia. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Na wstępie wyjaśnić należy, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, póz. 139, ze zm) obowiązująca w momencie podejmowania zaskarżonej uchwały, przewidywała możliwość składania ewentualnych zastrzeżeń do planu, które przybierały postać protestu lub zarzutu, w zależności od tego czy osoba wnosząca zastrzeżenia posiadała interes prawny lub uprawnienie, które naruszone zostały przez ustalenia przyjęte w projekcie planu (art. 24 ust. l ustawy). Zgodnie bowiem z art. 24 ust. l tej ustawy zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonego do publicznego wglądu. W sytuacji natomiast, gdy wnoszący uwagi do projektu planu nie może wykazać się istnieniem takiego interesu prawnego po swojej stronie jego zastrzeżenia stanowią protest stosownie do art. 23 ust. l powołanej ustawy. Z akt sprawy wynika, iż nieruchomość należąca do skarżącego jest położona na obszarze objętym projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym pismo złożone przez skarżącego, w którym zawarł on wnioski co do określenia w projekcie planu przeznaczenia terenu, na którym położona jest jego działka należało traktować jako zarzut w rozumieniu powołanego przepisu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast uznanie tego pisma za protest, jak to uczynił organ w zaskarżonej uchwale, ogranicza prawa strony wynikające z przepisów powołanej ustawy, a tym samym musi skutkować stwierdzeniem nieważności takiej uchwały. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż wprawdzie skarżący sam swoje pismo skierowane do Gminy I. oznaczył jako "protest", jednakże w postępowaniu administracyjnym istnieje utrwalona zasada, według której o znaczeniu pisma decyduje jego treść a nie forma /wyrok NSA z dnia 2 stycznia 1988r. sygn. SA/Wr 815/87 opublikowany ONSA 1988 Nr l, póz. 31, wyrok NSA z dnia 15 marca 2000r. sygn. II SA/Ka 1199/98 nie publikowany/. Nie jest zatem istotne jaką nazwę strona nadała swojemu podaniu. Istotna jest treść tego podania. Ponadto podnieść należy, iż stosownie do art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Zatem uchwała taka musi spełniać określone wymogi formalne. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności takiej uchwały (np. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1996r. sygn. IV SA 578/96, wyrok NSA z dnia 3 lipca 2001 r. sygn. IV SA 96/01). Oceniając zarzuty wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy musi rozważyć i wyważyć wynikający z prawa własności interes prawny uprawnionych do wniesienia zarzutów w kontekście legitymizowanych celów publicznych ( interes publiczny). Zatem podjęcie uchwały odrzucającej zarzut powinno być szczegółowo uzasadnione z powołaniem się na obowiązujące przepisy i na wyniki badania stanu faktycznego sprawy, związanego bezpośrednio z wniesionymi zarzutami do projektu planu. Badanie to powinno nawiązywać zarówno do praw i obowiązków organów gminy, jak też do praw osób uprawnionych do żądania ochrony ich interesów prawnych ( uprawnień), w tym prawa własności (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznie 2003r. sygn. akt III RN 26/02). Zaskarżona uchwała nie zawiera właściwego uzasadnienia. Ogranicza się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń bez odniesienia się do zarzutu oraz argumentów podnoszonych przez skarżącego. Wskazać przy tym należy, że wprawdzie gminie przysługuje tzw. władztwo planistyczne, lecz z uprawnienia tego nie może korzystać w sposób dowolny. Zatem w uzasadnieniu uchwały organ winien podać przesłanki, jakimi kierował się przyjmując dane rozwiązanie planistyczne oraz wskazać powody, dla których nie mógł uwzględnić propozycji zawartych w zarzutach. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały i na podstawie art. 200 tej ustawy orzekł o kosztach postępowania sądowego. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej uchwały w oparciu o art. 152 wyżej powołanej ustawy.