IV SA 625/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie WSA Protokolant Janina Kosowska Hanna Raszkowska Zbigniew Ślusarczyk (sprawozdawca) Karolina Alboszta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. S. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 2 IV SA 625/02 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał S. U. opracowanie orzeczenia technicznego budynku kwiaciarni zlokalizowanej przy ulicy "[...]" w B. (działka nr 271/11, 271/19). Powyższym postanowieniem nałożono ponadto wykonanie zaleceń mających wynikać z opracowania technicznego, nadto zobowiązano stronę do przedłożenia pozwolenia na użytkowanie obiektu. Postanowienie to uprawomocniło się. Decyzją z dnia 26 listopada 2001r. ww. organ umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że strona wykonała obowiązki, które zostały na nią nałożone postanowieniem z dnia 29 czerwca 2001 r. Strona mianowicie opracowała orzeczenie o stanie technicznym budynku oraz wykonała zalecenia wynikające z tego orzeczenia o czym powiadomiła pisemnie organ I instancji. Od powyższej decyzji wniosła odwołanie M. S. Wydanej decyzji zarzuciła, że organ oparł rozstrzygniecie na podstawie orzeczenia technicznego, które zostało wydane przez osobę nie posiadającą uprawnień rzeczoznawcy budowlanego. Odwołująca podniosła brak sprawdzenia przez organ wykonania zaleceń wynikających z orzeczenia technicznego, wskazała także na fakt, że nadzór budowlany nie wyegzekwował przedłożenia pozwolenia na użytkowanie budynku. Po rozpoznaniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji uznał, że w wydanym postanowieniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. popełnił błędy proceduralne polegające na nałożeniu obowiązku wykonania zaleceń wynikających z opracowania technicznego oraz przedłożenia pozwolenia na użytkowanie obiektu. W uzasadnieniu wskazano, że te błędy proceduralne uniemożliwiły - poprzez uprawomocnienie się postanowienia - nałożenie przez organ I instancji decyzją obowiązków wynikających z art. 51 ust. l pkt. l i 4 Prawa budowlanego, polegających na wykonaniu zaleceń wynikających z orzeczenia technicznego, co z kolei mogło dopiero otworzyć stronie możliwość uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Decyzję w całości zaskarżyła M. S. zarzucając, że rozstrzygniecie organu nadzoru budowlanego toleruje stan sprzeczny z prawem, polegający na istnieniu budowli wykonanej niezgodnie z przepisami prawa budowlanego. Skarżąca wskazała, że podczas rozbudowy obiektu inwestor zajął większą powierzchnię gruntu niż przewiduje projekt. To spowodowało, że część obiektu znajduje się na schodach należących do skarżącej, co stwarza z kolei stan zagrożenia bezpieczeństwa, gdyż poziom schodów, na których oparto przybudówkę kwiaciarni wyraźnie się obniżył. Skarżąca podniosła, że w trakcie postępowania naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, a stan faktyczny został oparty na podstawie opinii wydanej przez osobę nie posiadającą uprawnień budowlanych. Skarżąca wskazała, że organy nadzoru budowlanego nie odniosły się do opinii rzeczoznawcy przez nią przedłożonej, tym bardziej, że opinia ta była sprzeczna z opinią, która stanowiła podstawę wydania zaskarżonych decyzji. Dlatego też - zdaniem skarżącej - w trakcie przeprowadzonego postępowania naruszono zasadę swobodnej oceny dowodów, a nadto pozbawiono ją możliwości składania wniosków dowodowych. Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, powtarzając na poparcie swojego stanowiska argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Bezspornym w sprawie jest, że ściana osłonowa poprzeczna od strony północno-wschodniej w budynku kwiaciarni, zlokalizowanym przy ulicy "[...]" w B. jest oparta na płycie schodów, na której to płycie występują drobne pęknięcia. Inwestor S. U. nie posiadał pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Ten stan skarżąca M. S. uznała za zagrażający bezpieczeństwu, o czym zawiadomiła organ nadzoru budowlanego, przedkładając na potwierdzenie tego ekspertyzę rzeczoznawcy budowlanego M. P. W tych okolicznościach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie na podstawie art. 81c Prawa Budowlanego (Dz. U. Nr 106 z 2000 r. póz. 1126 ze zm.) postanowieniem nakazał S. U. opracować orzeczenie techniczne ze szczegółowym uwzględnieniem konstrukcji i wymiarów fundamentów dobudowanej ściany zewnętrznej posadowionej na płycie schodów zewnętrznych sąsiedniego budynku należącego do skarżącej. Po czym organ I instancji decyzją umorzył postępowanie w sprawie stanu technicznego przedmiotowego budynku. W lakonicznym uzasadnieniu organ ten wskazał, że zobowiązany powiadomił pisemnie o wykonaniu zaleceń, co sprawdzono. Stanowisko organu I instancji podzielił organ odwoławczy dodając, że wykonanie zaleceń ustalono na podstawie oględzin. Zgodnie z art. 79 § l kpa, strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Skarżąca nie postała zawiadomiona o terminie przeprowadzenia oględzin, czym naruszono wyżej cytowany przepis. Skutkiem było to, że nie uczestniczyła w tej czynności - jednej z najistotniejszych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto organy nadzoru budowlanego przed wydaniem decyzji nie podjęły żadnych czynności, aby umożliwić skarżącej wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ta nieprawidłowość nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji złożenia przez skarżącą ekspertyzy, z której wynika, że istniejący stan zagraża bezpieczeństwu. Słusznie zatem skarżąca zarzuca, że organy nadzoru budowlanego naruszyły zasadę czynnego udziału strony w sprawie wynikającą z art. 10 § l kpa. Organy te mając w zebranym materiale dowodowym dwie sprzeczne ekspertyzy budowlane nie podjęły odpowiednich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W ocenie Sądu organy te nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego naruszając tym samym art. 7 i 77 § l kpa. Także w uzasadnieniu swoich decyzji nie odniosły się do dwóch sprzecznych ekspertyz, nie uzasadniając tym samym dlaczego uznały za udowodniony fakt wykonania zaleceń i dlaczego jednym dowodom dały wiarę (domniemywać tu należy, że dały wiarę ekspertyzie S. R, ale w uzasadnieniu decyzji o tym nie wspomniano), a drugim odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej (chodzi tu w szczególności o ekspertyzę M. P.). Stanowi to naruszenie obowiązku wynikającego z art. 107 § 3 kpa. W tych okolicznościach nie sposób uznać, że stan faktyczny będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji odpowiada rzeczywistości. Tym samym Sąd nie ma możliwości skontrolowania tej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § l pkt l c ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. póz. 1270), zaskarżoną decyzję uchylił w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego przy zastosowaniu reguł wskazanych w wyżej przytoczonych przepisach. Na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzono na rzecz skarżącej poniesione przez nią koszty postępowania sądowego, a z uwagi na przedmiot postępowania nie rozstrzygnięto co do wykonalności zaskarżonej decyzji (art. 152 cyt. ustawy).