IV SA 999/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2004 r. sprawy ze skargi L. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych - skargę oddala. Decyzją z dnia 10 lutego 2003r. Nr "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. utrzymał w mocy decyzję z dnia 14 stycznia 2003r. Nr "[...]" Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E., którą to decyzją umorzono postępowanie w sprawie rozmurowania otworów drzwiowych w budynku mieszkalnym w P. przez D. i J. małż. P. Wskazane decyzje zostały wydane wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy przez wymienione organy. Wcześniejsze bowiem decyzje w sprawie, którymi nakazano rozmurowanie otworów drzwiowych w podanym budynku mieszkalnym, zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2002r. sygn. akt. "[...]". W wydanym wyroku NSA wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o samowoli budowlanej, gdyż zamurowanie otworów drzwiowych w spornym budynku, było czynnością, dokonaną zgodnie z prawomocnym postanowieniem Sądu Wojewódzkiego z dnia 14 marca 1990 r. a przeprowadzone roboty zostały wykonane w oparciu o decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w B. - pozwolenia na budowę. Na uznanie za legalne dokonanych czynności nie wpływa również - zdaniem NSA - fakt, że prace rozpoczęte zostały przed uprawomocnieniem się decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż organ naruszył przepisy procedury administracyjnej i nie powiadomił strony o wniesieniu przez L. i S. małż. O. odwołania od tej decyzji. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w tych okolicznościach zamurowanie drzwi nie może być traktowane jako samowola budowlana a stan uzyskany w wyniku zamurowania drzwi był właśnie stanem zgodnym z prawem. Rozpatrując sprawę ponownie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 14 stycznia 2003r. umorzył postępowanie w sprawie, ze względu na bezprzedmiotowość postępowania. Decyzja ta został utrzymana w mocy przez organ II instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powołał się na ustalenia zawarte w wyżej wymienionym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego powtarzając argumentację przywołaną przez ten Sąd. Wskazano też w uzasadnieniu, że skoro w niniejszej sprawie nie stwierdzono samowoli budowlanej, to nie można wydać decyzji, nakazującej dokonania rozbiórki zamurowanych otworów drzwiowych. W konsekwencji postępowanie w przedmiocie orzeczenia rozbiórki stało się bezprzedmiotowe, a skoro tak to z mocy art. 105 § l Kodeksu postępowania administracyjnego, należało je umorzyć. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła L. O. W uzasadnieniu skargi wskazała, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E. wydając decyzję o umorzeniu postępowania oparł się na postanowieniu Sądu Okręgowego w E., który wezwał skarżącą do zamurowania otworów okiennych. Zdaniem skarżącej, decyzja ta nie była słuszna, gdyż wyrok Sądu Wojewódzkiego oparty został na zafałszowanych dokumentach geodezyjnych i własnościowych. Skarżąca wskazała dalej, iż sposób wydzielenia i określenia udziału w działce Nr 12/1 na której stoi sporny budynek zajmowany w części przez skarżącą, a w części przez małż P. został zakwestionowany decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 stycznia 2001 r. Wywodziła też , że organ I instancji w prowadzonym postępowaniu winien bronić wcześniej wyrażonego stanowiska zawartego w decyzji o orzeczeniu rozbiórki, wskazując konkretne przepisy prawne, na podstawie których sprawa winna być załatwiona. Skarżąca podkreśliła też, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w B. zezwalająca na zamurowanie otworów drzwiowych, jak i utrzymująca ją decyzja Wojewody E. zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego co jej zdaniem przemawia za tym, że zamurowanie drzwi było bezzasadne. Podobnie w wyroku z dnia 12 listopada 1992r. Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał prace budowlane w spornym budynku, polegające na zamurowaniu drzwi wewnętrznych w korytarzu. Skarżąca podkreśliła, że organ II instancji nie powinien ze względu na wymienioną sytuację umarzać postępowania a zamurowane otwory powinny być rozmurowane. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Skarga w związku z reformą sądownictwa administracyjnego z mocy art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 240 póz. 2052) została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. l ust.2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne badają rozstrzygnięcia organów administracji pod względem ich zgodności z prawem. Pod tym względem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca j ą decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Istotne znaczenie w sprawie ma fakt rozpoznawania skargi na decyzję wydaną po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i wskazania tego sądu co do dalszego postępowania w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 99 cyt. wyżej ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem l stycznia 2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny badając sprawę w wyniku skargi złożonej przez J. i D. P. stwierdził, że organy nadzoru budowlanego niesłusznie nakazały rozbiórkę spornych otworów drzwiowych. Strony postępowania były bowiem zobligowane do wykonania postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 14 marca 1990r., którym nakazano L. i S. O. zamurowanie otworów drzwiowych, w przypadku zaś nie wykonania tej czynności, uprawnienie do jej wykonania, Sąd przyznał M. i S. P. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustalenia Sądu Powszechnego w tym przedmiocie, wiążą strony postępowania, ale także i inne organy, i z tych względów brak było podstaw do orzeczenia decyzją przez organy nadzoru budowlanego nakazania rozbiórki zamurowanych otworów drzwiowych. W takiej sytuacji organy nadzoru budowlanego rozpoznając ponownie sprawę i uwzględniając ustalenia dokonane przez Naczelny Sąd Administracyjny były zobligowane do umorzenia postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania miało być bowiem ustalenie przez te organy, czy działanie małżonków P. było zgodne z prawem budowlanym. Ponieważ zostało to przesądzone wspomnianym wyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie organ I instancji na podstawie art. 105 § l Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie uznając, że jest ono bezprzedmiotowe. Z tych też względów powoływanie się przez skarżącą na inne wydane w toku postępowania wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie . Zarzuty zawarte w skardze a nakierowane, na kwestionowanie prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych są prawnie niedopuszczalne i nie mogą spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji. Pozbawione podstaw prawnych jest także twierdzenie skarżącej, że organy nadzoru budowlanego winny bronić swych rozstrzygnięć zawartych w decyzjach nakazujących rozbiórkę, a nie umarzać postępowanie bowiem organy mają obowiązek wydawać decyzje jedynie w oparciu o przepisy prawa. Dodać należy, że okoliczności podnoszone w skardze były uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie a odniesienie do nich znalazło wyraz w przywołanym wyżej uzasadnieniu wyroku. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.