IV SAB 381/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Protokolant Marzenna Glabas (spr.) Alicja Jaszczak-Sikora Tadeusz Lipiński Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2004 r. na rozprawie, sprawy ze skargi J. F. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie likwidacji warsztatu samochodowego postanawia: - odrzucić skargę. W dniu 10 lipca 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. F. na bezczynność Prezydenta Miasta O. w przedmiocie likwidacji warsztatu samochodowego, położonego przy ul. "[...]" w O. W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, iż wskazany warsztat funkcjonuje od 1996 r. we wzniesionym samowolnie budynku .w stosunku do którego wydany został nakaz rozbiórki. Wyjaśniła, iż z uwagi na uciążliwość, działającego za ścianą jej budynku mieszkalnego, warsztatu wielokrotnie zwracała się do Prezydenta Miasta O. o jego likwidację. W odpowiedzi otrzymywała jednak wyłącznie informacje dotyczące toczącego się postępowania w przedmiocie rozbiórki samowoli budowlanej, organ nie odnosił się natomiast do kwestii działającego nielegalnie warsztatu samochodowego i żądania skarżącej dotyczącego jego likwidacji. Również organ odwoławczy ignorował kierowane do niego wielokrotnie w tej sprawie skargi. W tych warunkach, wobec przedłużającego się postępowania zmierzającego do likwidacji samowoli budowlanej, tylko przymuszenie Prezydenta Miasta O. może, w ocenie skarżącej, spowodować likwidację nielegalnie funkcjonującego warsztatu samochodowego. W odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta O. wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając w uzasadnieniu, iż egzekucja wykonania rozbiórki obiektu, w którym funkcjonuje sporny warsztat samochodowy nie należy do jego kompetencji. W uzupełnieniu skargi, w pismach z dnia 13 października 2003 r. oraz z dnia 24 maja 2004 r. skarżąca wyjaśniła, iż przedmiotem jej skargi jest likwidacja warsztatu samochodowego i sklepu z używanymi częściami zamiennymi do samochodów, położonych przy ul. "[...]" w O., a nie wykonanie nakazu rozbiórki obiektu, w którym znajdują się warsztat i sklep. Wskazała również na nieprawidłowości związane z wpisaniem spornego obiektu do ewidencji budynków oraz wniesieniem go na mapę numeryczną, które to czynności mają, w jej ocenie, prowadzić do legalizacji samowoli budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.). Sąd ten, w postępowaniu wstępnym, poprzedzającym merytoryczne rozpoznanie sprawy, stwierdził, że skarga ta, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Wyjaśnić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej wyłącznie w zakresie określonym w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270). Zgodnie też z art. 3 § 2 pkt 8) tej ustawy, do kognicji Sądu należy rozpatrywanie skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 powołanego przepisu, czyli w sytuacjach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W niniejszej sprawie, J. F. złożyła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta O. w zakresie niepodejmowania działań zmierzających do likwidacji warsztatu samochodowego i sklepu z używanymi częściami zamiennymi do samochodów, położonych przy ul. "[...]" w O. Skarżąca nie wskazała jednak jakie konkretnie czynności nakazane prawem ma wykonać ten organ. Nie wskazała również żadnego przepisu prawa, który nakazywałby podjęcie czynności prawnych przez organ administracji. W tym stanie sprawy, wskazać natomiast należy, że jeśli zamiarem skarżącej było doprowadzenie do wykonania przez organ administracji określonych działań faktycznych, a nie prawnych, to merytoryczne rozpatrzenie wniesionej przez skarżącą skargi uznać należy za niedopuszczalne. Wskazana sfera działalności organów administracji publicznej nie podlega bowiem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jeżeli jednak żądaniem skarżącej objęte było wydanie przez organ administracji określonego aktu prawnego, to wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 34 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, póz. 368 ze zm.), którego odpowiednikiem jest w obecnym stanie prawnym art. 52 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do Sądu można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Takim środkiem w przypadku skargi na bezczynność organu jest zażalenie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. Z przedstawionych Sądowi przez Prezydenta Miasta O. akt sprawy nie wynika, że wniesienie skargi przez skarżącą zostało poprzedzone wyczerpaniem środków odwoławczych. Brak złożenia przez skarżącą wskazanego wyżej zażalenia do organu stopnia wyższego, czyni zatem niedopuszczalnym rozpoznanie wniesionej przez nią skargi, także i w tym przypadku. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie j art. 58 § l pkt 6 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., orzekł jak w sentencji.