IV SAB 554/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (Spr.) Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. i L. M. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wydania postanowienia rozstrzygającego zażalenie postanawia - odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 lipca 2003 r. A. i L. M. wystąpili z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie dokonania przez inwestorów A. i M. G. robót budowlanych, polegających na podniesieniu rzędnej terenu ich działki o l m oraz wybudowanie konstrukcji oporowej o zbliżonej do w/w wysokości na granicy działki z posesją wnioskodawców. W dniu 11 sierpnia 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta O. przeprowadził wizję lokalną. W jej wyniku ustalono, że na granicy działek przy ul. "[...]" i "[...]" wykonane zostało ogrodzenie z siatki ogrodzeniowej na cokole betonowym od strony ul. "[...]" o wysokości 2,20 m, a od strony ul. "[...]" o wysokości 1,25 m. W piśmie z dnia 27 sierpnia 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował wnioskodawców, iż zgodnie z art. 30 ust. l pkt 2 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r. nie wymaga zgłoszenia wykonanie ogrodzeń o wysokości do 2,20 m oraz w miejscach innych niż od strony dróg, ulic i innych miejsc publicznych. Tym samym wykonując powyższe ogrodzenie nie doszło do naruszenia ustawy Prawo Budowlane. Natomiast działania polegające na nawiezieniu ziemi i wykonaniu niwelacji terenu nie zostały objęte zakresem unormowania ustawy Prawo Budowlane a tym samym organy nadzoru budowlanego nie są właściwe do badania powyższej sprawy. W dniu 18 września 2003 r. L. i A. M. wnieśli do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pismem z dnia 23 października 2003 r. "[...]" Wojewódzki Inspektor uznał zażalenie za bezzasadne, podzielając w całości argumentację Inspektora Powiatowego. Dnia 27 listopada 2003 r. A. i L. M. wnieśli skargę na bezczynność organu, do Naczelnego Sądu Administracyjnego . Wnieśli o zobowiązanie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpatrzenia sprawy "[...]" prowadzonej wskutek zażalenia skarżących z dnia 18 września 2003 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. i dokonania właściwej czynności - rozstrzygnięcia o zażaleniu postanowieniem". W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w piśmie z dnia 23 października 2003 r., dodał że rozpoznając zażalenie nie był obowiązany wydać postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ze skargi A. i L. M. reprezentowanych przez radcę prawnego wynika, że dotyczy ona bezczynności Wojewódzkiego a nie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący domagają się wydania postanowienia co do ich zażalenia. Zgodnie z art. 34 § 3 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (obowiązującej w chwili wniesienia skargi), jeżeli ustawa nie przewiduje środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa a skarga może być wniesiona po upływie 30 dni od dnia doręczenia wezwania. Podobne uregulowanie zawiera obecnie obowiązujący w tym zakresie art. 52 § 3 i 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący nie wnieśli zażalenia do organu wyższego stopnia odnośnie nie rozpoznania zażalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ani nie wezwali Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nie wydaniu postanowienia. Wobec czego skarżący nie wyczerpali środków wskazanych wyżej przed organami administracji. A jest to jak wynika z cytowanych przepisów niezbędne do wniesienia skargi do sądu na bezczynność organu. Dlatego Sąd na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 30 sierpnia 2002 r. Nr 153, póz. 1270) skargę odrzucił jako niedopuszczalną.