V SA 1133/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Józef Waksmundzki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Anna Fic po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004r. sprawy ze skargi A S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skargę oddala Dyrektor Izby Celnej w O. decyzją z dnia 18.02.2003r. na podstawie art.233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997r. nr 137, poz.926 z późn. zm.), art.23 § 1 i § 9, art.30 § 1 pkt 3, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 75, poz.802 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki A z dnia 12.08.2002r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. nr "[...] z dnia 06.08.2002r. utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ celny I instancji. W uzasadnieniu decyzji podano, ze w dniach 26.11.2001r.-21.12.2001r. oraz 03.01.2001r.-19.02.2001r., funkcjonariusze Urzędu Celnego w O. w siedzibie A S.A., przeprowadzili kontrolę celną dotyczącą zgodności obrotu towarami z zagranicą z przepisami prawa celnego w roku 1999. Kontrola obejmowała dokumenty transakcyjne, dowody księgowe i finansowe pod kątem nadania przywożonym towarom przeznaczenia celnego, poprawności ustalenia wartości celnej i taryfikacji. W wyniku kontroli stwierdzono m.in.: wystawiona przez B S.A. - fakturę z dnia 29.04.1999r. na kwotę 348.678,68 EUR - fakturę z dnia 02.07.1999r. na kwotę 348.678,68 EUR - fakturę z dnia 07.10.1999r. na kwotę 348.678,68 EUR - fakturę z dnia 19.01.2000r. na kwotę 107.517,52 EUR razem- 1.153.553,56 EUR wystawiona przez C - fakturę z dnia 29.04.1999r. na kwotę 1.510.940,96 EUR - fakturę z dnia 16.07.1999r. na kwotę 1.510.940,96 EUR - fakturę z dnia 22.10.1999r. na kwotę 1.510.940,96 EUR - fakturę z dnia 25.01.2000r. na kwotę 465.909,21 EUR razem- 4.998.732,09 EUR Wyżej wymienione faktury wystawiono w konsekwencji realizacji zawartej w dniu 22 grudnia 1998r., umowy licencyjnej pomiędzy B S.A. z siedzibą w Szwajcarii, C z siedzibą we Francji a A S.A. Faktury dotyczyły płatności za udzielone Spółce w ramach umowy prawo i licencję w ramach Własności Intelektualnej dotycząca Znaków oraz Wiedzy [...]. Zdaniem kontrolującego, poniesione koszty powinny być ujęte - zgodnie z art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego- w wartości celnej importowanych przez Spółkę towarów. Postanowieniem nr "[...]" z dnia 04.07.2002r., Naczelnik Urzędu Celnego w O. uznając, że wymienione faktury ujawniają istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi który ją wydał, na podstawie art.240 § 1 pkt.5 Ordynacji podatkowej wznowił postępowanie celne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 17.01.2000r. nr "[...]", a dotyczącej towarów (dętki ze znakiem T.) sprowadzonych z zagranicy i objętych zgłoszeniem celnym nr "[...]" z dnia 13.08.1999r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Naczelnik Urzędu Celnego w O., uchylił decyzję nr "[...]" z dnia 17.01.2000r. i ponownie ustalił wartość celną towaru objętego zgłoszeniem celnym "[...]" z dnia 13.08.1999r., uwzględniając ujawnione w siedzibie importera dokumenty. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z przepisem art.30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, w brzmieniu obowiązującym w dniach dokonania zgłoszeń celnych, w celu określenia wartości celnej z zastosowaniem przepisów art. 23 Kodeksu celnego, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić kupujący, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży tych towarów, o ile koszty te nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. Z przepisu tego wynika, że opłaty licencyjne podlegają wliczeniu w wartość celną towarów, jeżeli spełnione są następujące warunki: a) dokonano sprzedaży towaru, b) opłata licencyjna dotyczy importowanego towaru, c) opłatę licencyjną musiał ponieść kupujący (importer), d) poniesienie opłaty licencyjnej jest warunkiem sprzedaży importowanego towaru. Wymienione warunki muszą wystąpić łącznie. Niespełnienie któregokolwiek z nich wyklucza dodanie do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej wartości tych opłat. Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że A S.A. - Licencjobiorca zakupiła i sprowadziła towary objęte wymienionym zgłoszeniem celnym i w związku z ich sprzedażą - z tytułu uzyskanych na podstawie umowy praw i licencji, poniosła opłaty na rzecz Licencjodawcy. Spośród przesłanek warunkujących zaliczenie opłat licencyjnych do wartości transakcyjnej spełnienie pierwszej potwierdza zawarcie konkretnej transakcji handlowej związanej z importem towaru. W zakresie drugiej przesłanki wynikającej z przepisu art.30 § 1 pkt 3, opłaty odnosiły się do importowanego towaru. Ich wysokość, sposób i zasady obliczania oraz płatności zostały ściśle określone w Art. 3 Umowy. Zgodnie z pkt 3, Art. 3 Umowy kwota opłaty jest równa określonemu w umowie procentowi skumulowanej kwoty faktur wystawionych w danym roku w związku z wyrobami i pokrewnymi działami w ramach zakresu umowy, co oznacza, że powstanie obowiązku poniesienia opłaty licencyjnej związane jest z chwilą sprzedaży towarów. Literalne brzmienie art.23 K.c. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że wartością transakcyjną jest cena zapłacona lub należna za towar. Przewidziano wiec w prawie celnym sytuacje, w których możliwe jest późniejsze ustalenie rzeczywistej (całkowitej) wartości towaru przez strony umowy, bez konieczności jej ostatecznego sprecyzowania w chwili dokonywania sprzedaży. W przedmiotowej sprawie obowiązek opłaty powstał po imporcie towaru. Opłaty licencyjne były związane z towarem, przy czym ich wysokość wahała się w zależności od faktycznej ceny ich sprzedaży. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że do zaistnienia przesłanek określonych w art.30 w szczególności co do charakteru opłat jako warunku sprzedaży, nie jest bowiem konieczne, aby uprawnionym do opłat był ten sam podmiot i takiego wymagania przepis ten nie zastrzega. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że Licencjodawcy występują jako dysponenci praw licencyjnych w zakresie praw do znaku towarowego na wszelką dystrybucję na terytorium Polski, a Licencjobiorca _ A S.A. w zamian za odpowiednią opłatę, uprawniona jest do sprzedaży towarów z tym znakiem na Terytorium, co oznacza, że opłata związana jest z towarem, którego wartość jest oceniana i stanowi warunek ich sprzedaży. Powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w O., A S.A. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: art.23 § 1, art. 30 § 1 pkt 3, art.30 § 1 pkt 4 ustawy a dnia 29 stycznia 1997r. Kodeks celny, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 2. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, a w szczególności: art.120, art.121 § 1, art. 122 ustawy. Skarżąca podniosła że opłaty licencyjne, poniesione przez nią w ramach umów nie dotyczyły importowanych towarów i nie były warunkiem sprzedaży tych towarów. Kontrolujący nie wykazali istnienia takiego związku, a jedynie ograniczyli się do stwierdzenia, że przedmiotem importu były gotowe opony importowane od firm wchodzących w skład grupy kapitałowe, B. Zdaniem skarżącej zgłoszenia celne kwestionowane przez kontrolujących dotyczyły zakupu towarów od następujących spółek Grupy B: T. Węgry, B. Włochy i B. Austria. Umowa licencyjna natomiast była zawarta ze spółkami G Francja i H Szwajcaria. Importowany towar nabywany był od różnych dostawców, a zapłata za licencję wnoszona była do innych spółek i nie stanowiła warunku sprzedaży tego towaru. Nadto skarżąca zakwestionowała sposób doliczania wartości opłat licencyjnych do poszczególnych zgłoszeń celnych. Nie była prowadzona szczegółowa identyfikacja opon zakupionych ze sprzedanymi i dlatego nie jest możliwe wyliczenie wartości ewentualnych opłat licencyjnych do konkretnych zgłoszeń celnych. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Istota sporu w sprawie sprowadza się do zasady doliczenia do wartości celnej opłat licencyjnych. W dniu 22.12.1998r. została zawarta umowa licencyjna pomiędzy B S.A. z siedzibą w Szwajcarii i C z siedzibą we Francji, a A S.A. Obowiązek przekazywania przez skarżące opłat licencyjnych na rzecz Licencjonodawcy wynika z art.3 umowy. Zgodnie z art.23 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar. W myśl art.30 § 1 pkt 3 opłaty licencyjne wlicza się do wartości celnej towaru gdy zostają spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) sprzedano towar importowany, 2) opłatę licencyjną musi ponieść kupujący (importer), 3) poniesienie opłaty licencyjnej jest warunkiem sprzedaży importowanego towaru. Skarżąca spółka nie kwestionuje tego, że sprowadzała z zagranicy towary, a następnie dokonywała sprzedaży tych towarów w kraju i poza jego granicami. Kwestionuje natomiast dwa następne warunki. Otóż zgodzić się należy ze stanowiskiem zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę, że ujawnienie w trakcie kontroli dokumentacji spółki faktury potwierdzały obowiązek przekazywania opłat licencyjnych na rzecz Licencjonodawcy. Opłaty te odnosiły się do importowanych przez spółkę towarów. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spełniona została również trzecia przesłanka tj. że poniesienie opłaty licencyjnej było warunkiem sprzedaży importowanego towaru. Organ orzekający w postępowaniu administracyjnym swoje stanowisko w tym zakresie przekonywująco uzasadnił. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego umowa sprzedaży importowanego towaru nie musi wskazywać na konieczność ponoszenia opłat licencyjnych. Nie przeszkadza to, że w takim przypadku opłaty są "warunkiem" sprzedaży towaru w znaczeniu jaki temu terminowi nadaje art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie powyższy pogląd w całości podziela. W świetle powyższego organ orzekający miał uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że poniesione przez skarżącą opłaty licencyjne wchodzą w skład wartości celnej importowanych towarów. Spełnione zostały wszystkie przesłanki wymagane przepisem art. 30 § 1 pkt 3 K.c., a odmienna argumentacja przedstawiona w tym przedmiocie przez skarżącą nie jest do przyjęcia. Bezsporny jest również zarzut kwestionujący metodę doliczenia do poszczególnych zgłoszeń celnych opłat licencyjnych. Twierdzenie skarżącej, że nie prowadziła szczegółowej identyfikacji zakupionych towarów nie może w żadnej mierze podważać przyjętej przez organ administracji metody. W tym miejscu należy podnieść, że art.3 pkt 6.2 umowy zobowiązywał licencjobiorcę do prowadzenia szczegółowej dokumentacji wszystkich wyrobów wyprodukowanych, wykorzystywanych i skomercjonalizowanych, aby weryfikować obliczenie rocznej tantiemy. Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącej, zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Wymieniona decyzja znajduje oparcia w ustalonym stanie faktycznym sprawy oraz w obowiązujących przepisach prawa. Z tych wszystkich względów z mocy art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w wyroku. Mimo, że skarga wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego to zgadnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd administracyjny w Olsztynie.