V SA 1202/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Waksmundzki Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Katarzyna Matczak (sprawozdawca) Protokolant Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2004 r., sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania: 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia wyroku 3. zasądza na rzecz skarżącego od Wojewody kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 lutego 2003r. Nr "[...]" Wojewoda na podstawie art. 138 § 2 Kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity z 2001r. Nr 87, poz. 960, ze zm) - po rozpatrzeniu odwołania A. J. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 22 stycznia 2003r. Nr "[...]" w sprawie odmowy wymeldowania z pobytu stałego A. J. z lokalu mieszkalnego przy ul. P. w E., orzekł: 1. o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Nr"[...]" z dnia 22 stycznia 2003r. w sprawie odmowy wymeldowania A. J. z pobytu stałego w E. przy ul. P. 2. o wymeldowaniu A. J. z pobytu stałego w E. przy ul.P. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że aby posiadać stałe zameldowanie należy pod wskazanym adresem stale przebywać, a fakt ten winien dodatkowo potwierdzać właściciel bądź najemca lokalu. Organ orzekając o wymeldowaniu osoby w prowadzonym postępowanie w tej sprawie winien ustalić czy opuszczenie lokalu było dobrowolne i miało charakter trwały. Uznano, iż w rozpatrywanej sprawie nic nie wskazuje na okoliczność, że A. J. został zmuszony do opuszczenia miejsca swojego zamieszkania, a zatem przyjęto, że opuścił je dobrowolnie. Wskazano, iż jego centrum życiowe nie znajduje się w spornym lokalu mieszkalnym, w którym pozostawił kilka nieużytecznych przedmiotów lecz pod innym adresem, gdzie przebywa i odbiera korespondencję. Zaznaczono, iż wprawdzie wymeldowany bywał w mieszkaniu przy ul. P. w E., jednakże nie można uznać, aby przebywał w nim na stałe i zamieszkiwał w chwili obecnej. Dodatkowo ustalono, że w Sądzie nie toczy się żadna sprawa, której wynik miałby wpływ na obecny stan faktyczny, jak również wymeldowany nie składał wniosku o ochronę naruszonego posiadania, co mogłoby potwierdzać fakt kwestionowania dobrowolności opuszczenia spornego lokalu mieszkalnego. Powyższą decyzję organu odwoławczego A. J. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i ponowne zameldowanie go przy ul. P. w E. Podniósł, iż "[...]" ma orzeczoną II grupę inwalidzką i jego zamiarem nigdy nie było opuszczenie lokalu mieszkalnego, którego jest głównym najemcą. Wyjaśnił, że z uwagi na złe pożycie z żoną przez nieuwagę po kolejnej kłótni pozostawił klucze od mieszkania i nie mógł już do niego powrócić. Wielokrotnie podejmował próby odzyskania kluczy lecz bezskutecznie. O tym fakcie informował wielokrotnie dzielnicowego. Podniósł, że w mieszkaniu przebywa konkubent żony i oboje zastraszyli go aby nie podejmował kroków związanych z siłowym wejściem do mieszkania. Nadto potwierdził, że w Sądzie Rejonowym toczy się sprawa o podział majątku dorobkowego, gdzie domaga się przydzielenia mieszkania i zwrotu osobistych rzeczy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu odwoławczego z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika aby skarżący podejmował kroki prawne by do mieszkania powrócić, co może świadczyć, że nie kwestionuje dobrowolności opuszczenia mieszkania. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm) na skutek reformy sądownictwa administracyjnego skargi wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. podlegaj ą rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. NR 153, poz. 1270). Skarga jest uzasadniona. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy w świetle materiału dokumentacyjnego sprawy, że decyzja ta wydana została z naruszeniem norm prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu nie została dokładnie wyjaśniona kwestia związana z opuszczeniem przez skarżącego lokalu mieszkalnego położonego w E. przy ul. P. Zdaniem Sądu istnieją bowiem wątpliwości czy skarżący wymieniony lokal opuścił dobrowolnie. Otóż z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wypowiadał się wcześniejszą decyzją z dnia 9 grudnia 2002r. Nr "[...]" i wówczas w oparciu o informacje podane przez zainteresowane strony uznał, że istnieją podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji o wymeldowaniu A. J., bowiem podjęte rozstrzygnięcie było przedwczesne. W decyzji swej organ odwoławczy zasadnie wskazał na konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w tej sprawie o ustalenia, które potwierdzą fakt dobrowolnego i trwałego opuszczenia lokalu mieszkalnego przez skarżącego. Mimo zawartego wskazania co do uzupełnienia materiału dowodowego tej sprawy o niezbędne informacje, które winny być uzyskane w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego [np. od Policji, ustalone w toku oględzin mieszkania, czy też w toku przesłuchania zawnioskowanych świadków], organ odwoławczy zaskarżoną decyzję podjął bez uzyskania niezbędnych informacji, których ustalenia zasadnie żądał we wcześniejszym postępowaniu odwoławczym. Podstawą do merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie były jedynie sprzeczne ze sobą twierdzenia obu zainteresowanych stron. W tym zakresie należało natomiast zweryfikować powyższe twierdzenia w oparciu o dostępne wyżej wskazane środki dowodowe, zwłaszcza, że w aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające okoliczność dochodzenia przez skarżącego przy pomocy policji do zabrania części swoich rzeczy z lokalu mieszkalnego, jak również prowadzenie postępowania w przedmiocie gróźb karalnych kierowanych pod adresem skrzącego przez byłą małżonkę, co może świadczyć o zasadności twierdzenia, iż z tego powodu skarżący nie podejmował bardziej stanowczych kroków w celu powrotu do spornego lokalu mieszkalnego. Istnieje zatem potrzeba dokładnego ponownego wyjaśnienia, czy skarżący opuścił lokal dobrowolnie. Należy także wyjaśnić, czy była małżonka w dalszym ciągu uniemożliwia, skarżącemu powrót do lokalu przy ul. P. w E. - odmowa wydania kluczy do lokalu mieszkalnego. Brak precyzyjnych ustaleń w tym zakresie uniemożliwia Sądowi kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu jej zgodności z prawem. Dlatego też nie przesądzając przyszłego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym, zaskarżoną decyzję należało uchylić, celem uzupełnienia stanu faktycznego w zakresie podanym wyżej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na zasadzie art. 145 § l lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm) orzekł jak w sentencji wyroku, zasądzając koszty stosownie do art. 200 tejże ustawy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w oparciu o art. 152 wyżej powołanej ustawy .