V SA 1422/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Józef Waksmundzki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Anna Fic po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004r. sprawy ze skarg A S.A. na decyzje Dyrektora Izby Celnej I z dnia "[...]" r. Nr "[...]" II z dnia "[...]" r. Nr "[...]" III z dnia "[...]" r. Nr "[...]" IV z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargi na decyzje wymienione w pkt. I, II, III, IV. Dyrektor Izby Celnej: I. decyzją z dnia 10.03.2003r. nr "[...]" na podstawie art.233 § 1 pkt 2 lit. a, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997r. nr 137, poz.926 z późn. zm.), art.23 § 1 i § 9, art.30 § 1 pkt 3, art. 30 §1 pkt 4, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 75, poz.802 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki A z dnia 5 grudnia 2002r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. nr "[...]" z dnia 27.11.2002r. Dyrektor Izby Celnej w O. - uchylił decyzję organu I instancji w części podstawy prawnej, w ten sposób, że w miejsce art.13, art.23 § 1 i § 9, art.30 § 1 pkt 3, art.65 § 4 pkt 2 lit.b, art.83 § 1 i §3, art. 85 §1, art. 209, art.222 §1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.- Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. nr 75 z 2001r., poz. 802 z późn. zm.), - wskazał art.13, art.23 §1 i § 9, art.30 § 1 pkt 3, art.30 § 1 pkt 4, art.65 §4 pkt 2 lit.b, art.83 § 1 i § 3, art. 85 § 1, art.209, art.222 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.- Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. nr 75 z 2001r., poz. 802 z późn. zm.), - w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. II. decyzją z dnia 10.03.2003r. nr "[...]" na podstawie art.233 § 1 pkt 2 lit. a, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997r. nr 137, poz.926 z późn. zm.), art.23 § 1 i § 9, art.30 § 1 pkt 4, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 75, poz.802 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki z dnia 5 grudnia 2002r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. nr "[...]" z dnia 27.11.2002r. Dyrektor Izby Celnej w O. - uchylił decyzję organu I instancji w części podstawy prawnej w ten sposób, że w miejsce art.13, art.23 § 1 i § 9, art.30 § 1 pkt 3, art.65 § 4 pkt 2 lit.b, art.83 § 1 i § 3, art. 85 §1, art. 209, art.222 §1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.- Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. nr 75 z 2001r., poz. 802 z późn. zm.), - wskazał art.13, art.23 §1 i § 9, art.30 § 1 pkt 4, art.65 §4 pkt 2 lit.b, art.83 §1 i § 3, art. 85 § 1, art.209, art.222 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.- Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. nr 75 z 2001r., poz. 802 z późn. zm.), - w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. III. decyzją z dnia 10.03.2003r. nr "[...]" na podstawie art.233 § 1 pkt 2 lit. a, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997r. nr 137, poz.926 z późn. zm.), art.23 § 1 i § 9, art.30 § 1 pkt 4, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 75, poz.802 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki A z dnia 5 grudnia 2002r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. nr "[...]" z dnia 25.11.2002r. Dyrektor Izby Celnej w O. - uchylił decyzję organu I instancji w części podstawy prawnej w ten sposób, że w miejsce art.13, art.23 § 1 i § 9, art.30 § 1 pkt 3, art.65 § 4 pkt 2 lit.b, art.83 § 1 i § 3, art. 85 §1, art. 209, art.222 §1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.- Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. nr 75 z 2001r., poz. 802 z późn. zm.), - wskazał art.13, art.23 §1 i § 9, art.30 § 1 pkt 4, art.65 §4 pkt 2 lit.b, art.83 §1 i § 3, art. 85 § 1, art.209, art.222 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.- Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. nr 75 z 2001r., poz. 802 z późn. zm.), - w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. IV. decyzją z dnia 10.03.2003r. nr "[...]" na podstawie art.233 § 1 pkt 2 lit. a, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997r. nr 137, poz.926 z późn. zm.), art.23 § 1 i § 9, art.30 § 1 pkt 4, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 75, poz.802 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki z dnia 5 grudnia 2002r. od decyzji Naczelnika z dnia 25.11.2002r. Dyrektor Izby Celnej w O. - uchylił decyzję organu I instancji w części podstawy prawnej w ten sposób, że w miejsce art.13, art.23 § 1 i § 9, art.30 § 1 pkt 3, art.65 § 4 pkt 2 lit.b, art.83 § 1 i § 3, art. 85 §1, art. 209, art.222 §1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.- Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. nr 75 z 2001r., poz. 802 z późn. zm.), - wskazał art.13, art.23 §1 i § 9, art.30 § 1 pkt 4, art.65 § 4 pkt 2 lit.b, art.83 §1 i § 3, art. 85 § 1, art.209, art.222 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.- Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. nr 75 z 2001r., poz. 802 z późn. zm.), - w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniach 26.11.2001r.-21.12.2001r. oraz 03.01.2001r.-19.02.2001r., funkcjonariusze Urzędu Celnego w O. przeprowadzili w siedzibie A. S.A., kontrolę celną dotyczącą zgodności obrotu towarami z zagranicą z przepisami prawa celnego w roku 1999. Kontrola obejmowała dokumenty transakcyjne, dowody księgowe i finansowe pod kątem nadania przywożonym towarom przeznaczenia celnego, poprawności ustalenia wartości celnej i taryfikacji. W wyniku kontroli ujawniono wymienione faktury wystawione w konsekwencji realizacji zawartej w dniu 22 grudnia 1998r., umowy licencyjnej pomiędzy B S.A. z siedzibą w Szwajcarii, C z siedzibą we Francji a A S.A. Faktury dotyczyły płatności za udzielone Spółce w ramach umowy prawo i licencję w ramach Własności Intelektualnej dotycząca Znaków oraz Wiedzy. Zdaniem kontrolującego, poniesione koszty powinny być ujęte- zgodnie z art.30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego- w wartości celnej importowanych przez Spółkę towarów. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole końcowym kontroli z dnia 2002.02.28. Dyrektor Izby Celnej, rozpatrując złożone odwołania podniósł, że zgodnie z art.2 ust.1 Umowy z dnia 22 grudnia 1998r., Licencjodawcy udzielają a Licencjobiorca przyjmuje prawo i licencje w ramach Własności Intelektualnej dotyczącą Znaków oraz Wiedzy, do rozwoju Wyrobów lub już rozwiniętych Wyrobów na i dla rynków Licencjobiorcy, do produkcji Wyrobów na Terytorium oraz do wykorzystania i komercjalizacji Wyrobów na i dla rynków Licencjobiorcy. A S.A. natomiast, zgodnie z Art. 3 Umowy zobowiązuje się płacić Licencjodawcom jako wynagrodzenie procent skumulowanej kwoty faktur wystawionych w danym roku w związku z wyrobami i pokrewnymi działami w ramach zakresu umowy. Organ odwoławczy stwierdził, że umowa odnosi się do dwóch grup towarów. Towarów ze znakiem do których prawo na Terytorium i poza nim posiada Licencjodawca (np. B, K. i T.) oraz towary ze znakiem do których prawo na Terytorium posiada Licencjobiorca (znaki określone w zał. II do Umowy: K. i S.). Umowa nie ogranicza praw Spółki do znaków K. i S. Licencjodawca nie zbywa praw do znaku, gdyż nie jest jego właścicielem. Właścicielem praw do tych znaków na terenie Polski jest A S.A. Nie są one zatem przedmiotem udzielenia licencji. Umowa określa obowiązek płacenia tantiemy obliczonej od wielkości sprzedaży towarów opatrzonych Znakiem zarówno wyprodukowanych przez Spółkę na Terytorium jak i sprowadzonych z zagranicy. Prawo do znaku K. i S. poza Terytorium (wszystkie kraje świata), na podstawie umowy Cesji Praw do Znaków Handlowych obowiązującej od 1 stycznia 1999r., posiada B S.A. Zestawienie "Opłata Lice za 01-12/99" zawiera w pkt 7 wartość (sumę faktur) sprzedaży produktów marki S zakupionych (importowanych). Potwierdza to, iż okr kwota jest dodatkową należnością jaką musi ponieść importer za prawo do dalszej odsprzedaży sprowadzonych z zagranicy towarów. Obowiązek opłaty powstaje po imporcie towaru i jest częścią dochodu z tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub wykorzystania przywiezionych towarów, który przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedawcy. Zdaniem organu odwoławczego powyższe wypełnia treść przepisu art. 30 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks celny, w świetle zawartej umowy, przepis ten winien znaleźć zastosowanie przy ustalaniu wartości celnej dla towarów importowanych ze znakiem K i S. Istniały więc uzasadnione podstawy do przyjęcia, że poniesione przez importera opłaty stanowią przypadający pośrednio sprzedawcy przychód z odsprzedaży importowanego towaru i wraz z ceną zapłaconą za towar (wartością transakcyjną) stanowią wartość celną towaru, od którego powinno być wymierzone cło. Nadto organ odwoławczy podniósł, że przepis art.30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, zgodnie z którym, w brzmieniu obowiązującym w dniach dokonania zgłoszeń celnych, w celu określenia wartości celnej z zastosowaniem przepisów art. 23 Kodeksu celnego, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić kupujący, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży tych towarów, o ile koszty te nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. Z przepisu tego wynika, że opłaty licencyjne podlegają wliczeniu w wartość celną towarów, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: a) dokonano sprzedaży towaru, b) opłata licencyjna dotyczy importowanego towaru, c) opłatę licencyjną musiał ponieść kupujący (importer), d) poniesienie opłaty licencyjnej jest warunkiem sprzedaży importowanego towaru. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że A S.A.- Licencjobiorca zakupiła i sprowadziła towary objęte wymienionymi zgłoszeniami celnymi i w związku z ich sprzedażą- z tytułu uzyskanych praw i licencji na podstawie Umowy poniosła opłaty na rzecz Licencjodawcy. Spośród przesłanek warunkujących zaliczenie opłat licencyjnych do wartości transakcyjnej spełnienie pierwszej potwierdza zawarcie konkretnej transakcji handlowej związanej z importem towaru. W zakresie drugiej przesłanki wynikającej z przepisu art.30 § 1 pkt 3, opłaty odnosiły się do importowanego towaru. Ich wysokość, sposób i zasady obliczania oraz płatności zostały ściśle określone w Art. 3 Umowy. Potwierdza to sposób ustalenia opłaty licencyjnej za okres styczeń-grudzień 1999r., określony w rozliczeniu "Opłata lice za 01/12/99". Zgodnie z pkt 3 Art.3 Umowy kwota opłaty jest równa określonemu w umowie procentowi skumulowanej kwoty faktur wystawionych w danym roku w związku z wyrobami i pokrewnymi działami w ramach zakresu umowy. Oznacza to, że powstanie obowiązku poniesienia opłaty licencyjnej związane jest z chwilą sprzedaży towarów. W ocenie organu odwoławczego spełniona została również trzecia przesłanka tj., że poniesione przez Spółkę opłaty licencyjne były warunkiem sprzedaży importowanych towarów, gdyż eksporter mógłby wstrzymać sprzedaż towaru, gdyby się dowiedział, że Spółka nie zapłaciła kolejnej transzy opłat licencyjnych właścicielowi praw do znaku. W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał, że wobec spełnienia łącznie trzech przesłanek wymienionych w art.30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, że opłata licencyjna wchodziła w skład wartości celnej towaru. Powyższe decyzje Dyrektora Izby Celnej w O., A S.A. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżąca zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: art.23 § 1, art. 30 § 1 pkt 3, art.30 § 1 pkt 4 ustawy a dnia 29 stycznia 1997r. Kodeks celny, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 2. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, a w szczególności: art.120, art.121 § 1, art. 122 ustawy. Skarżąca podniosła że opłaty licencyjne, poniesione przez nią w ramach umów nie dotyczyły importowanych towarów i nie były warunkiem sprzedaży tych towarów. Kontrolujący nie wykazali istnienia takiego związku, a jedynie ograniczyli się do stwierdzenia, że przedmiotem importu były gotowe opony importowane od firm wchodzących w skład grupy kapitałowe B. Zdaniem skarżącej zgłoszenia celne kwestionowane przez kontrolujących dotyczyły zakupu towarów od następujących spółek Grupy M: T. Węgry, M. Włochy i B. Austria. Umowa licencyjna natomiast była zawarta ze spółkami C Francja i B Szwajcaria. Importowany towar nabywany był od różnych dostawców, a zapłata za licencję wnoszona była do innych spółek i nie stanowiła warunku sprzedaży tego towaru. Nadto skarżąca zakwestionowała sposób doliczania wartości opłat licencyjnych do poszczególnych zgłoszeń celnych. Nie była prowadzona szczegółowa identyfikacja opon zakupionych ze sprzedanymi i dlatego nie jest możliwe wyliczenie wartości ewentualnych opłat licencyjnych do konkretnych zgłoszeń celnych. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Istota sporu w sprawie sprowadza się do zasady doliczenia do wartości celnej opłat licencyjnych. W dniu 22.12.1998r. została zawarta umowa licencyjna pomiędzy B S.A. z siedzibą w Szwajcarii i C z siedzibą we Francji, a A S.A. Obowiązek przekazywania przez skarżące opłat licencyjnych na rzecz Licencjonodawcy wynika z art.3 umowy. Zgodnie z art.23 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar. W myśl art.30 § 1 pkt 3 opłaty licencyjne wlicza się do wartości celnej towaru gdy zostają spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) sprzedano towar importowany, 2) opłatę licencyjną musi ponieść kupujący (importer), 3) poniesienie opłaty licencyjnej jest warunkiem sprzedaży importowanego towaru. Skarżąca spółka nie kwestionuje tego, że sprowadzała z zagranicy towary, a następnie dokonywała sprzedaży tych towarów w kraju i poza jego granicami. Kwestionuje natomiast dwa następne warunki. Otóż zgodzić się należy ze stanowiskiem zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę, że ujawnienie w trakcie kontroli dokumentacji spółki faktury potwierdzały obowiązek przekazywania opłat licencyjnych na rzecz Licencjonodawcy. Opłaty te odnosiły się do importowanych przez spółkę towarów. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spełniona została również trzecia przesłanka tj. że poniesienie opłaty licencyjnej było warunkiem sprzedaży importowanego towaru. Organ orzekający w postępowaniu administracyjnym swoje stanowisko w tym zakresie przekonywująco uzasadnił. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego umowa sprzedaży importowanego towaru nie musi wskazywać na konieczność ponoszenia opłat licencyjnych. Nie przeszkadza to, że w takim przypadku opłaty są "warunkiem" sprzedaży towaru w znaczeniu jaki temu terminowi nadaje art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego. W świetle powyższego organ orzekający miał uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że poniesione przez skarżącą opłaty licencyjne wchodzą w skład wartości celnej importowanych towarów. Spełnione zostały wszystkie przesłanki wymagane przepisem art. 30 § 1 pkt 3 K.c., a odmienna argumentacja przedstawiona w tym przedmiocie przez skarżącą nie jest do przyjęcia. Bezsporny jest również zarzut kwestionujący metodę doliczenia do poszczególnych zgłoszeń celnych opłat licencyjnych. Twierdzenie skarżącej, że nie prowadziła szczegółowej identyfikacji zakupionych towarów nie może w żadnej mierze podważać przyjętej przez organ administracji metody. W tym miejscu należy podnieść, że art.3 pkt 6.2 cyt. umowy zobowiązywał licencjobiorcę do prowadzenia szczegółowej dokumentacji wszystkich wyrobów wyprodukowanych, wykorzystywanych i skomercjonalizowanych, aby weryfikować obliczenie rocznej tantiemy. Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącej, zaskarżone decyzje prawa nie naruszają. Wymienione decyzje znajdują oparcia w ustalonym stanie faktycznym sprawy oraz w obowiązujących przepisach prawa. Przyjęta przez organ odwoławczy kwalifikacja prawna jest prawidłowa. Z tych wszystkich względów z mocy art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w wyroku. Mimo, że skarga wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego to zgadnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd administracyjny w Olsztynie.