V SA 2055/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2004 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania - skargę oddala. W dniu 2 stycznia 2003 r. D. K. zwróciła się do Burmistrza o wymeldowanie A. K. z lokalu nr "[...]" przy ul B w M., stanowiącego jej własność. Wskazała, iż A. K. nigdy nie otrzymał kluczy do tego mieszkania, nie trzymał w nim rzeczy osobistych, jedynie kilka razy przyszedł do niej z wizytą, obecnie zaś jest w więzieniu, dokąd został zabrany od swoich rodziców, z domu przy ul. W. Decyzją z dnia 11 marca 2003 r. ("[...]") Burmistrz, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.), orzekł o wymeldowaniu A.K. z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując się na zeznania świadków, stwierdził, iż A. K. nigdy nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu tylko czasem w nim przebywał w celach odwiedzin. Organ zwrócił uwagę, iż w piśmie z dnia 3 marca 2003 r. skarżący sam potwierdził tą okoliczność, podając, iż do chwili aresztowania mieszkał u swojej matki przy ul. W. A. K. wniósł odwołanie od tej decyzji podnosząc, iż w spornym lokalu zamieszkiwał, lecz czasami nocował u rodziców. Zakwestionował wiarygodność zeznań przesłuchanych w sprawie świadków oraz stwierdził, iż może podać świadków, którzy potwierdzą, że w lokalu tym mieszkał. Zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 17 kwietnia 2003 r. ("[...]"). Organ II instancji zwrócił uwagę, iż obie strony postępowania zgodnie przyznały, iż zameldowanie A. K. przy ul. B w M. od początku stanowiło tzw. fikcję meldunkową opartą na "układzie obu stron" (Meldunek miał spowodować, iż A. K. w przyszłości nabyłby prawa do przedmiotowego lokalu) a także stwierdziły, że A. K. sporadycznie bywał w spornym lokalu, głównie w celu odwiedzin. Organ odwoławczy, wskazując, iż należy odróżnić zamieszkiwanie od bywania w ramach odwiedzin, zwrócił uwagę, że mieszkanie przy ul. B w M. nie było centrum życiowym A. K. A. K. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił, iż w postępowaniu administracyjnym zaniechano przesłuchania wskazanych przez niego świadków oraz to, iż zeznania świadków przesłuchanych na wniosek D. K., w tym przede wszystkim E.P., nie mają waloru obiektywności. Podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późniejszymi zmianami). Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § l w zw. z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 12707). Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej bowiem organ dokładnie wyjaśnił kwestie związane z przebywaniem skarżącego w spornym lokalu. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) stanowi, że decyzja w sprawie wymeldowania może być wydana gdy osoba bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu w rozumieniu w/w przepisu jest spełniona , jeżeli opuszczenie lokalu ma charakter trwały i jest dobrowolne. Stwierdzenie przez organy orzekające zaistnienia tej przesłanki na gruncie niniejszej sprawy było więc w pełni uzasadnione w sytuacji gdy osoba, której dotyczył wniosek o wymeldowanie w ogóle nie zamieszkiwała w miejscu swego stałego zameldowania. Nie ulega wątpliwości, iż mieszkanie przy ul B w M. nie było centrum życiowym A.K. a więc miejscem, w którym koncentrowały się wszystkie jego sprawy osobiste i majątkowe. Kwestionowanie w skardze wiarygodności dowodów dających asumpt do tego stwierdzenia jest zupełnie nieuzasadnione, zważywszy, iż okoliczność wskazaną we wniosku o wymeldowanie potwierdzili nie tylko wszyscy przesłuchani świadkowie lecz również przyznał ją wyraźnie sam skarżący - stwierdzając w piśmie z dnia 3 marca 2003 r., iż: "do chwili aresztowania zamieszkiwał u swojej matki. Nie mieszkał w mieszkaniu przy ul. B. wraz z chrzestną• D. K. gdyż jest osobą w średnim wieku i niezamężną co sprawiało, że zamieszkiwanie z taką osobą było krępujące." Dodać też należy, że zeznania stających w sprawie świadków wzajemnie się uzupełniają i żadne okoliczności nie wskazują na to, że mogą one być stronnicze czy nieobiektywne. W tej sytuacji jedynie na marginesie odnotować należy, iż zarzut zaniechania przesłuchania świadków, którzy według skarżącego zostali przez niego wskazani, jest zupełnie bezprzedmiotowy bowiem nie składał on w postępowaniu przed organami administracji jakichkolwiek wniosków dowodowych. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 cyt wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.