V SA 3025/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Józef Waksmundzki (spr.) Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Anna Fic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2004r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego skargę oddala. Dyrektor Izby Celnej w O. decyzją z dnia 3.06.2003r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz.926 ze zm.), art. 262, art.2621 § 1 i § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001r. nr 75, poz.802 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. W. utrzymał w mocy swoją decyzję nr "[...]" z dnia 10.03.2003r. o odmowie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 08.01.1999r. Agencja A s.c. działając jako przedstawiciel bezpośredni zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu wg JDA SAD "[...]" towar w postaci płyt marmurowych obrobionych, polerowanych jednostronnie oraz kominka w elementach. Po przyjęciu zgłoszenia celnego odpowiadającego wymogom formalnym określonym w art.64 § 1 i § 2 Kodeksu celnego, organ celny przystąpił do jego weryfikacji polegającej na badaniu dokumentów dołączonych do zgłoszenia oraz przeprowadzeniu rewizji celnej towaru. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji, na podstawie art.23 § 7 Kodeksu celnego, zakwestionowano zadeklarowaną przez importera wartość transakcyjną ww. płyt marmurowych podanych na fakturze 35 z dnia 16.12.1998r. W decyzji nr "[...]" z dnia 08.01.1999r., wydanej na podstawie art.65 § 4 Kodeksu celnego, Dyrektor Urzędu Celnego w B. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej zgłoszonego towaru – płyt marmurowych i określił kwotę wynikającą z długu celnego. Decyzją znak "[...]" z dnia 21.12.1999r. Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w B. nr "[...]" a dnia 08.01.1999r. Pismem z dnia 20.12.2002r. Strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną znak "[...]" z dnia 21.12.1999r. wydaną przez organ II instancji. Wydając decyzję z dnia 3.06.2003r. o odmowie wznowienia postępowania Dyrektor Izby Celnej podniósł, że zgodnie z treścią art.2652 pkt 2 ustawy Kodeks celny: "Jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego, organ celny nie wznawia postępowania". Dyrektor Izby Celnej w O. ustalił, iż w przedmiotowej sprawie z dniem 08.01.2002r. upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego i po tym terminie obowiązujące przepisy prawa celnego uniemożliwiają organom celnym wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Ustosunkowując się do zarzutu, że "bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem w świetle art.123 K.c.", Dyrektor Izby Celnej w O. wskazał, że termin przedawnienia do wznowienia postępowania został uregulowany w art.2652 Kodeksu celnego, który jest przepisem szczególnym, a więc przepisy Ordynacji podatkowej oraz Kodeksu cywilnego, które są przepisami ogólnymi, nie mają tu zastosowania. M. W. decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 2003.06.03. znak "[...]" zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła, że w sprawie na podstawie art.123 Kodeksu cywilnego nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej nadto podniósł zarzut, że spór w sprawie powstał w dniu 8.01.1999r., natomiast przepis art.2652 Kodeksu celnego wszedł w życie znacznie później. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Badając zaskarżoną decyzję z punktu jej zgodności z prawem (art.3 § 1 w zw. z art.145 ustawy z dnia 30.08.2002r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") należy stwierdzić, że wymieniona decyzja prawa nie narusza. W rozpatrywanej sprawie dług celny powstał w dniu 8.01.1999r. W wyroku z dnia 12.02.2003r. sygn. akt V SA 753/02 (dług celny w tej sprawie powstał w dniu 31.08.1995r.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "w stosunku do postępowań zakończonych ostateczną decyzją termin trzyletni należy liczyć od dnia wejścia w życie art.2652 Kodeksu celnego, gdyż przepis ten zawiera samodzielne uregulowanie, niezależnie od treści przepisów ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa". Podobny pogląd został zaprezentowany w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.06.2002r. sygn. akt FPS 7/02. Wojewódzki Sad Administracyjny powyższy pogląd zaprezentowany w cyt. wyroku i uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w całości podziela. Przepis art.2652 ustawy Kodeks celny wszedł w życie w dniu 21.06.1999r. podczas gdy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 20.12.2002r. a więc z upływem terminu trzech lat o którym mowa w cyt.art.2652. Oznacza to, że Dyrektor Izby Celnej w O. miał uzasadnione podstawy do odmownego rozpoznania wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 21.12.1999r. Z tych wszystkich względów uznając zarzuty podniesione przez skarżącą w skardze i na rozprawie sądowej za bezzasadne Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art.151 ustawy z dnia 30.08.2002r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" orzekł jak w wyroku. Mimo, że skarga w sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, to zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. "Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" właściwym do jej rozpoznania jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.