V SA 3432/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004 r. sprawy ze skargi I. S. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 10 złotych /dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego III. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane do czasu uprawomocnienia się wyroku. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2003r. Wojewoda odmówił przywrócenia terminu do wniesienia przez I. S. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 maja 2002r. w sprawie wymeldowania jej z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w E. przy ul. A. W uzasadnieniu podano, iż I. S. odebrała przedmiotową decyzję osobiście w dniu 7 maja 2003r., a decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości złożenia odwołania. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania strona nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Skoro zaś z treścią decyzji zapoznała się w dniu 7 maja 2003r., to miała prawo do wniesienia odwołania do dnia 21 maja 2003r. Na to postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. S. Podniosła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, gdyż została błędnie poinformowana przez urzędniczkę o terminie do wniesienia odwołania. Ponadto w tym okresie była chora. Zarzuciła, iż decyzja o wymeldowaniu jest dla niej krzywdząca, a ponadto została wydana z naruszeniem art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniosła, iż nie wiedziała o toczącym się postępowaniu w sprawie jej wymeldowania, a o fakcie tym dowiedziała się dopiero w dniu 6 maja 2003r. od swojej matki. W ocenie skarżącej organ winien wznowić postępowanie w niniejszej sprawie z uwagi na nowe okoliczności nieznane organowi (a mianowicie fakt iż w czasie wydawania decyzji zamieszkiwała w lokalu), a ponadto ze względu na to, iż nie upłynął jeszcze termin do uchylenia decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie. Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję, bądź postanowienie Sąd dokonuje oceny, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zważyć należy, iż postępowanie w przedmiocie wymeldowania I. S. z pobytu stałego w E. przy ul. A. zostało zakończone decyzją Prezydenta Miasta wydaną w dniu 20 maja 2002r. W postępowaniu tym nie brała udziału skarżąca I. S., ani jej przedstawiciel. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się wniosek organu skierowany do Sądu Rejonowego o ustanowienie przedstawiciela dla osoby nieobecnej, a nawet zawiadomienie sądowe o wyznaczeniu posiedzenia w tej sprawie, lecz brak jest jakiegokolwiek dowodu na to, iż przedstawiciel taki został przez sąd ustanowiony oraz że osobie tej doręczono decyzję o wymeldowaniu. Wskazać przy tym należy, iż wspomniana wyżej decyzja o wymeldowaniu z dnia 20 maja 2002r. stała się ostateczna w dniu 7 czerwca 2002r. W związku z tym w chwili doręczenia jej skarżącej w dniu 7 maja 2003r. nie przysługiwały jej już żadne środki odwoławcze w zwykłym postępowaniu administracyjnym, a jedynie wniosek o wznowienie postępowania. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2002r. (sygn. akt IV SA 22300/00, opublik. MP z 2002r. nr 20 s. 916) stwierdzając, iż stronie która nie brała udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przysługuje prawo do wniesienia odwołania wówczas, gdy podmiot ten, któremu organ nie doręczył ani nie ogłosił decyzji (a jest stroną w rozumieniu art. 28 Kpa) wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono. Po upływie tego terminu stronie przysługuje jedynie wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem pouczenie zawarte w decyzji doręczonej skarżącej w dniu 7 maja 2003r. było błędne, co jednak w myśl art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może szkodzić stronie. Zważyć przy tym należy, iż wprawdzie pismo z dnia 28 maja 2003r. skarżąca określiła jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i skierowała je do organu odwoławczego, lecz z jego treści wynika iż domaga się ponownego rozpatrzenia sprawy, gdyż nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o wymeldowaniu. Taka intencja strony została także wyrażona w skardze skierowanej do sądu, której główny zarzut dotyczy faktu niewszczęcia postępowania wznowieniowego. Zgodnie zatem z zasadą wyrażoną w art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego organ nie powinien poprzestawać na rozpatrzeniu wniosku zgodnie z jego literalnym brzemieniem, lecz w pierwszej kolejności wyjaśnić jaka jest rzeczywista wola strony. Jeżeli bowiem strona domagała się wznowienia postępowania, to wniosek jej należało skierować do rozpatrzenia przez organ właściwy w myśl art. 150 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego uznać należy, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku, zasądzając koszty postępowania na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.