V SA 4900/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Asesor Katarzyna Matczak Protokolant Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r., sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania - I. Stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta O. z dnia "[...]" nr "[...]". II. Stwierdza, że zaskarżona decyzja do czasu uprawomocnienia się wyroku nie podlega wykonaniu. III. Zasądza od Wojewody na rzecz L. K. 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 2 V SA 4900/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 9 lipca 2002r. Wojewoda - stosownie do treści art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia 16 maja 2002r. w sprawie wymeldowania L. K. z pobytu stałego w lokalu nr 3 przy ul. "[...]" w O. Uznał tym samym, iż odwołanie ww. nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach wskazano, powołując się na ww. przepis ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. (opublikowane w Dz.U. Nr 78 z 2002r.), że L. K. w mieszkaniu położonym przy ul. "[...]" bywał sporadycznie z uwagi na zamieszkiwanie tam przez matkę i brata, a po ich śmierci - z mocy upoważnienia A.S. Sam przebywa od 1998r. w L., co potwierdzają sąsiedzi a także córka. Wskazać też należy, że sporny lokal nie nadaje się do zamieszkania z uwagi na brak mediów. Taki lokal- zdaniem organu- nie może być centrum życiowym osoby, która posiada nieruchomość w innym mieście. Wskazano także, że "bywanie" w lokalu nie rodzi praw do niego, zwłaszcza, iż jego obecna właścicielka nie wyraża zgody na przebywanie ww. pod wskazanym adresem. W skardze - zarzucając niezgodność decyzji z prawem - L. K. podniósł, że między nim a właścicielami lokalu toczy się postępowanie cywilne, które będzie rzutować na toczące się postępowanie administracyjne. Wskazał też, że poczynił nakłady na remont lokalu, a nadto, że utrudnia się jemu zabranie ulokowanych tam rzeczy, co czyni się przez wymianę zamków. W odpowiedzi na skargę - żądając oddalenia wniesionego środka zaskarżenia -podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne w tym i sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. l § l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153,poz 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako Pr. o p.p.s.a.) Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią- bez wątpienia-sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji i owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. W powyższym kontekście - oceniając wniesiony środek zaskarżenia- wskazać trzeba, iż jest on zasadny z innych przyczyn aniżeli to wynika z jego treści. Przede wszystkim zwrócić uwagę należy na okoliczność, iż decyzja Organu I instancji nie została podpisana, co stanowi rażące naruszenie prawa. Za takie należy też traktować utrzymanie w mocy takiego aktu przez Organ II instancji. Mając więc na uwadze treść art. 145§2 oraz art. 200 Pr. O p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.