I SA/Op 100/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy Anna Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2005 r. sprawy ze skargi K. i Z. małż. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Pismem datowanym na dzień 6 stycznia 2005 r., skierowanym w dniu 19 stycznia 2005 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, a sprecyzowanym w dniu 10 marca 2005 r., K. i Z. S. zaskarżyli decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], którą odmówiono im stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu nr [...], z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyna - Koźla z dnia [...], nr [...] w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2000 r. w kwocie 12.809,00 zł. Skargę tę w trybie art. 98 ustawy w dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) przekazano Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Opolu ze zobowiązaniem tego organu - na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - do nadesłania skargi wraz z aktami i udzielenia na nią odpowiedzi. Jak wywiódł organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, zaskarżoną decyzją z dnia [...] odmówiono skarżącym stwierdzenia nieważności decyzji SKO w Opolu z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję prezydenta miasta Kędzierzyna - Koźla ustalającą im podatek od nieruchomości na 2000 r. Wydając skarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu działało jako organ I instancji, a odwołanie od niej – o czym skarżących pouczono – przysługiwało również do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Skarżący z uprawnienia tego nie skorzystali i odwołania nie wnieśli, co spowodowało, że w obiegu prawnym pozostała decyzja tego organu z dnia [...]. Wobec nie wyczerpania przez skarżących toku dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli środki te służyły stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednocześnie w art. 52 § 2 tej ustawy sprecyzowano, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wydało zaskarżoną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności własnej decyzji działając w oparciu o przepis art. 248 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa – Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm./, a więc jako organ I instancji, w procedurze uruchomionej wskutek wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji tegoż Kolegium. Zgodnie z treścią art. 221 tej ustawy w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Jak wynika z akt administracyjnych, będąca przedmiotem skargi decyzja, jako wydana przez organ I instancji nie została przez strony zaskarżona pomimo prawidłowego pouczenia, odpowiadającego treści art. 221 Ordynacji podatkowej. Skoro więc w świetle unormowania wynikającego z treści art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, to w stanie faktycznym sprawy wskutek nie wniesienia odwołania środki zaskarżenia przysługujące stronie nie zostały przez nią wyczerpane. Tym samym nie został spełniony ustawowy warunek skutecznego wniesienia skargi określony w art. 52 § 1 tej ustawy polegający na konieczności wyczerpania środków zaskarżenia poprzez wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji. Brak spełnienia powyższego warunku czyni skargę niedopuszczalną i zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje konieczność jej odrzucenia.