I SA/Op 1004/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 23 października 2025 r., nr IN.I.7721.3.1.2025.MO w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie odmowy uchylenia, we wznowionym postępowaniu, ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz strony skarżącej A. S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. S. (dalej jako: "strona", "skarżący"), reprezentowany przez adw. E. P., zaskarżył postanowienie Wojewody Opolskiego (dalej jako: "Wojewoda", "organ") z dnia 23 października 2025 r., nr IN.I.7721.3.1.2025.MO, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 20 sierpnia 2025 r., nr BA.033.128.2023 odmawiającej uchylenia, we wznowionym postępowaniu, ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2025 r. Starosta Kędzierzyńsko-Kozielskiego odmówił uchylenia, we wznowionym postępowaniu, ostatecznej decyzji własnej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Decyzję nadano do strony przesyłką poleconą, adresowaną do skarżącego na adres: ul. [...], [...] D., a doręczoną S. S., która pokwitowała odbiór przesyłki w dniu 1 września 2025 r. Strona, od decyzji Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 20 sierpnia 2025 r., wniosła odwołanie nadane w dniu 16 września 2025 r. (według daty stempla pocztowego na kopercie). Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 października 2025 r. Wojewoda Opolskiego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wojewoda wskazał, że termin 14 dni do wniesienia odwołania upłynął stronie w dniu 15 września 2025 r. (poniedziałek), a odwołanie, nadane w dniu 16 września 2025 r., zostało wniesione z przekroczeniem terminu o jeden dzień. Na postanowienie Wojewody z dnia 23 października 2025 r. strona wniosła skargę. W skardze zarzuciła postanowieniu: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, a polegający na wadliwym ustaleniu daty doręczenia stronie decyzji z dnia 20 sierpnia 2025 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego; 2) naruszenie przepisu art. 42, art. 43 i art. 44 k.p.a. oraz art. 37 ust. 2 ustawy Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 poz. 366 z poźn. zm. - dalej jako: "Prawo pocztowe") poprzez uznanie, iż doręczenia stronie pisma uprzednio awizowanego, a wydanego przez operatora pocztowego S. S. w dniu 1 września 2025 r. jest data doręczenia tego pisma stronie, która miała możliwość zapoznania się z tym pismem najwcześniej w dniu 5 września 2025 r.; 3) naruszenie przepisu art. 7, art. 7a oraz art. 8 ust. 2 k.p.a. poprzez niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewystarczające zebranie materiału dowodowego w zakresie ustalenia, czy i kiedy stronie została doręczona decyzja z dnia 20 sierpnia 2025 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego, w tym przyjęcie, iż doręczenie to nastąpiło w dniu 1 września 2025 r. Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie skarżącemu od organu kosztów postępowania przed Sądem, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, bądź przedłożonego zestawienia. W uzasadnieniu skargi uszczegółowiła jej zarzutu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu dotyczy rozstrzygnięcia, czy prawidłowo organ uznał, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy strona skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 20 sierpnia 2025 r., bowiem - jak twierdzi Wojewoda - jej doręczenie nastąpiło w dniu 1 września 2025 r. a odwołanie, nadane pocztą w dniu 16 września 2025 r., strona wniosła z uchybieniem terminu o jeden dzień. Kwestią sporną pozostaje okoliczność, czy akta administracyjne i fakty przedstawione przez stronę skarżącą w skardze, związane z wydaniem przesyłki w placówce operatora pocztowego w dniu 1 września 2025 r. (poniedziałek), nie skarżącemu lecz S. S., mogły stanowić podstawę do uznania przez organ, że w tym dniu doszło do doręczenia decyzji Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 20 sierpnia 2025 r. Oceniając działania organu w zakresie ustalenia zachowania terminu do wniesienia odwołania oraz jego stanowisko co do stwierdzenia uchybienia temu terminowi wyjaśnić przyjdzie, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W przypadku zatem, gdy decyzja jest sporządzona - tak jak w niniejszej sprawie, w formie pisemnej, dla dokonania oceny co do zachowania terminu do wniesienia odwołania, konieczne jest ustalenie czy doszło, a jeśli tak to kiedy, do jej skutecznego doręczenia stronie oraz tego, czy zaistniałe w sprawie okoliczności uprawniały organ do zastosowania art. 134 k.p.a. i wydania zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od przywołanej decyzji. W związku z tym kluczowym dowodem na okoliczność zachowania terminu do wniesienia odwołania jest pocztowy dowód doręczenia przesyłki. W tym miejscu należy wskazać, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. w związku z art. 3 pkt 23 ustawy - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 1640 z późn. zm.) co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wszelkie adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami mają walor dokumentu urzędowego i mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich stwierdzone (domniemanie wiarygodności). Zwrotne potwierdzenie odbioru jest takim dowodem, jeżeli zostało prawidłowo sporządzone. W innym razie nie może zostać za takie uznane (podobnie NSA w wyroku z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 1712/21). Przesłanką uznania dokumentu urzędowego za dowód w sprawie jest więc sporządzenie tego dokumentu w przepisanej prawem formie (por. art. 76 § 1 k.p.a.). Kwestie dotyczące formy sporządzania dokumentów pocztowych potwierdzających doręczenie przesyłki przez operatora pocztowego regulują: przepisy Rozdziału 8 Działu I k.p.a., art. 37 Prawa pocztowego oraz § 21 ust. 3 i 4 rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1026 - dalej jako: "rozporządzenie"). Jako, że w niniejszej sprawie skarżący występował w postępowaniu administracyjnym jako osoba fizyczna Sąd ograniczył analizę prawną do następujących regulacji. Sąd co do zasady uznaje, że zasada oficjalności doręczeń wynikająca z art. 40 § 1 i 2 k.p.a., statuuje obowiązek doręczania pism stronie, a gdy ustanowiła ona pełnomocnika temu pełnomocnikowi. Jak wynika z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w miejscu ich zamieszkania (pozostałe miejsca Sąd pomija bo nie mają one w sprawie zastosowania). W razie niemożności doręczenia, osobie fizycznej czy to w jej mieszkaniu czy w miejscu pracy, pisma przez operatora pocztowego przechowuje on pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (por. art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). Potwierdzenie faktu doręczenia pisma adresatowi następuje zasadniczo przez złożenie podpisu osoby odbierające (por. art. 46 § 1 k.p.a.). Przepisy k.p.a. nie regulują bardziej szczegółowych kwestii dotyczących doręczeń pism - uprzednio awizowanych w miejscu zamieszkania lub pracy adresata - w placówce pocztowej ze skutkiem doręczenia. W tym zakresie kwestie te regulują przepisy szczególne, tj. przepisy Prawa pocztowego oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia. Zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa pocztowego, przesyłkę pocztową lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej. Jak wynika z art. 37 ust. 2 Prawa pocztowego przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być wydana w placówce pocztowej ze skutkiem doręczenia, między innymi: pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na podstawie pełnomocnictwa pocztowego (por. ust. 2 pkt 2 lit. b); osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego po złożeniu na piśmie oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem (por. ust. 2 pkt 3 lit. a); osobie uprawnionej do odbioru przesyłek pocztowych w podmiotach będących osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej, jeżeli adresatem przesyłki jest dana osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej (por. ust. 2 pkt 5 lit. a). Przepisy te nie naruszają przepisów innych ustaw dotyczących sposobu, zasad i trybu doręczeń (por. art. 37 ust. 3 Prawa pocztowego). Stosownie zaś do § 21 ust. 3 rozporządzenia pokwitowanie odbioru przesyłki rejestrowanej powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy i datę odbioru. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie wyjaśnia dostatecznie podstaw prawnych (z przytoczeniem konkretnego przepisu k.p.a. lub Prawa pocztowego) i faktycznych, które pozwoliły Wojewodzie uznać, że odbiór przesyłki z decyzją Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 20 sierpnia 2025 r. przez S. S., potwierdzony jej własnoręcznym podpisem w dniu 1 września 2026 r., oznaczał, w znaczeniu prawnym, jej doręczenie A. S. Nie wskazuje na jakiej zasadzie wyrażonej w art. 39 - art. 49b k.p.a. oraz Prawa pocztowego nastąpiło ww. doręczenie decyzji. Dokonana przez organ ocena rozpoznawanej sprawy procesowej (tj. stwierdzenia uchybienia terminu) jest zatem dowolna. Już z tego powodu skarżone postanowienie wymyka się spod kontroli Sądu i narusza art. 80, art. 107 § 2 pkt 6 i § 3, art. 126 oraz art. 134 k.p.a. Wojewoda nie dokonał analizy pocztowego dowodu doręczenia przesyłki z zaskarżoną decyzją, sporządzonego na druku "Potwierdzenie odbioru". Umknęło jego uwadze, że w aktach administracyjnych, przy decyzji Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 20 sierpnia 2025 r., znajduje się druk zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej sporządzony na formularzu odbiegający od formularza potwierdzenia odbioru dla przesyłek nadanych w postępowaniu administracyjnym ustalonym przez Pocztę Polską. Z regulacji art. 17 i art. 21 ust. 2 pkt 3 Prawa pocztowego oraz z § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 Regulaminu świadczenia usług pocztowych wynika obowiązek stosowania przez nadawcę przesyłki rejestrowanej nadawanej w obrocie krajowym formularza zgodnego z wzorem umieszczonym przez Pocztę Polską na stronie internetowej www.poczta-polska.pl. Na stronie internetowej Poczty Polskiej można z kolei znaleźć szczegółowo określony wzór formularza potwierdzenia odbioru dla przesyłek nadanych w postępowaniu administracyjnym, określający zarówno jego wymogi techniczne, jak i jego formę graficzną. Na rewersie wzoru potwierdzenia odbioru jest następujące stwierdzenie: "Doręczenie przesyłki następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego." Informuje ono listonosza, czego przesyłka może dotyczyć, a w szczególności, że jej odbiór może wywołać skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu w postępowaniu administracyjnym. Wzór formularza potwierdzenia odbioru ma też prostszą formułę wypełniania przez pracownika Poczty Polskiej, bo zasadniczo dokonuje on tego za pomocą pól wyboru i wstawiania w nich znaku "x". Wzór ten ma inną formę graficzną od użytego przez Starostę Kędzierzyńsko-Kozielskiego. Sąd dostrzegł, że zwrotka użyta do doręczenia decyzji zawiera stwierdzenie o trybie doręczenia przesyłki na awersie (czyli na części zaklejonej i niewidocznej w czasie próby doręczenia), co może wprowadzać pracownika Poczty Polskiej w błąd, że jest to przesyłka nieistotna, doręczana poza postępowaniem administracyjnym, a wady jej doręczenia mogą nie wywoływać negatywnych skutków procesowych. Zwrotka ta nie zawiera pól wyboru tak jak na jej urzędowym wzorze. Mogło to przyczynić się do wadliwego jej wypełnienia i braku utrwalenia okoliczności istotnych z punktu widzenia doręczenia przesyłki w placówce pocztowej. Sąd przeanalizował też treść zwrotki dołączonej do decyzji i zestawił z przywołanymi powyżej przepisami. Wadliwe uzasadnienie postanowienia mogłoby nie mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (por. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), gdyby doręczenie odpowiadało warunkom ustawowym. W rozpoznawanej sprawie tak jednak nie jest. Na druku zwrotki zakreślono odręcznie znakiem "x" dwa pola wyboru, które opisuje dwa różne sposoby doręczenia pism. Pierwsze opisuje warunki doręczenia pod adresem zamieszkania adresata do rąk adresata/pełnomocnika/przedstawiciela ustawowego (por. art. 40 § 1 i 2 k.p.a.) lub do rąk określonych osób pod nieobecność adresata (por. art. 43 k.p.a.). Na wydruku nie zaznaczono właściwej informacji: kim jest kwitująca odbiór S. S. (dorosłym domownikiem, pełnomocnikiem, przedstawicielem ustawowym, sąsiadem, czy dozorcą domu, który podjął się oddania przesyłki adresatowi), czy i jak zawiadomiono o doręczeniu zastępczym adresata przesyłki. Z akt administracyjnych nie wynika by była ona pełnomocnikiem A. S. Nie można zatem na tej podstawie ustalić, że doręczenie przesyłki nastąpiło pod adresem zamieszkania skarżącego, do rąk osób uprawnionych na zasadzie art. 40 § 1 i 2 k.p.a. lub art. 43 k.p.a. Choć część informacji przy wybranym polu wyboru zawiera nadrukowaną informację o doręczeniu przesyłki pocztowej jak w trybie art. 43 k.p.a. (czyli pod adresem: ul. [...], [...] D.), to jednak z dalszej części zwrotki wynika, że doręczenie miało miejsce w placówce pocztowej. Drugie zakreślone pole wyboru opisuje warunki tzw. doręczenia zastępczego (por. art. 44 k.p.a.). Na zwrotce, przy nadrukowanej informacji, że: "Z powodu niemożliwości doręczenia, w sposób wskazany w punkcie 1, przesyłkę pozostawiono w na okres 14 dni do dyspozycji adresata w PP", doręczyciel odnotował odręcznie adres urzędu pocztowego w którym pozostawił przesyłkę, tj. "B." i datę pozostawienia przesyłki: "29.08.2025", co spełnia wymogi z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd dostrzega przy tym, że doręczyciel nie zaznaczył miejsca w jakim pozostawił awizo wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia oraz nie sporządził zapisu o dacie pierwszego awizowania, co jest wymogiem z art. 44 § 2 k.p.a. Doręczyciel nie dokonał na ww. druku zwrotki stosownych i wymaganych przepisami, w tym także Prawa pocztowego, adnotacji, tj. o tym, gdzie pozostawił zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu przedmiotowej przesyłki (czy w oddawczej skrzynce adresata, czy na drzwiach jego mieszkania, a może przy wejściu na posesję). Na zwrotce, w miejscu przeznaczonym na pokwitowanie odbioru, zamieszczono datę: "01.09.2025" i czytelny podpis osoby odbierającej: "S. S.". Osoba wydająca przesyłkę adnotacje o jej wydaniu opatrzyła: datą ("01.09.2025"), własnoręcznym podpisem (nieczytelnym) i oznaczeniem siebie (jako "wydającego"). Z tej części zwrotki wynika zatem, że przesyłkę pocztową wydano w Placówce Pocztowej Poczty Polskiej w B., w którym została pozostawiona, w dniu 29 sierpnia 2025 r., po uprzednim jej awizowaniu. Zwrotka nie zawiera jednak dalszych, wymaganych Prawem pocztowym, informacji co do skuteczności doręczenia w tejże placówce. Pracownik operatora pocztowego przeoczył, że adresatem przesyłki rejestrowanej był skarżący, który występował w postępowaniu administracyjnym jako osoba fizyczna. W przypadku gdy adresatem przesyłki jest osoba fizyczna, a wydanie przesyłki następuje w placówce pocztowej osobie trzeciej (tu: S. S.) to jej podpis nie zastępuje informacji wymaganych przez art. 37 ust. 2 pkt 2 lit. b lub pkt 3 lit. a Prawa pocztowego. W pierwszym przypadku (tj. art. 37 ust. 2 pkt 2 lit. b Prawa pocztowego) dla wydania przesyłki w placówce pocztowej ze skutkiem doręczenia istotne jest czy osoba, która odbiera przesyłkę w placówce pocztowej, posiada pełnomocnictwo ogólne albo pełnomocnictwo pocztowe. Nie są istotne w tym wypadku inne okoliczności. Nie było przeszkód, aby skarżący upoważnił do odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym S. S. Upoważnienie do odbioru korespondencji nie musiało też przybrać formy pełnomocnictwa pocztowego aby było skuteczne. Z treści art. 37 ust. 2 pkt 2 lit. b Prawa pocztowego wynika bowiem możliwość doręczenia korespondencji zarówno pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa pocztowego jak i pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych. Zwrotka nie ma jednak wymaganej przez art. 37 ust. 2 pkt 2 lit. b Prawa pocztowego adnotacji o dokumencie potwierdzającym uprawnienie S. S. do odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym w imieniu adresata, tj. że była "(...) upoważniona na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych" lub była "(...) upoważniona na podstawie pełnomocnictwa pocztowego". Sąd ponownie zauważa, że żadne pełnomocnictwo udzielone na zasadach ogólnych nie zostało złożone do akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy, a ponadto, skarżący nie podnosi, że takiego pełnomocnictwa ogólnego udzielił S. S. W drugim przypadku (tj. w trybie art. 37 ust. 2 pkt 3 lit. a Prawa pocztowego) dla wydania przesyłki w placówce pocztowej ze skutkiem doręczenia istotne jest by osoba, która odbiera przesyłkę w placówce pocztowej spełniała kryterium podmiotowe (była osobą pełnoletnią), przedmiotowe (mieszkała razem z adresatem) oraz by złożyła pisemne oświadczenia ("o zamieszkiwaniu razem z adresatem"). Przepis umożliwia zatem wydanie przesyłki w placówce pocztowej ze skutkiem doręczenia w placówce operatora przesyłki rejestrowanej także osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem (dorosłemu domownikowi). Na analizowanej zwrotce nie ma jednak adnotacji o złożonym na piśmie oświadczeniu S. S. o wspólnym zamieszkiwaniu z adresatem pod wskazanym adresem i o jej statusie jako "dorosłego domownika". Rekapitulując, w świetle powyższego na zwrotce nie zamieszczono informacji o awizowaniu przesyłki, o dacie i miejscu pozostawienia awiza wraz z stosowną informacją o możliwości jej odbioru. Na zwrotce nie zamieszczono wszystkich informacji wymaganych jak przy doręczeniu pisma osobie fizycznej w trybie art. 37 ust. 2 pkt 2 lit. b lub pkt 3 lit. a Prawa pocztowego (tj. informacji co do rodzaju dokumentu potwierdzającego uprawnienie pełnomocnika do odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym, a w przypadku odbioru pisma przez dorosłego domownika, o złożeniu oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem). Równoczesne zakreślenie w pkt 1 zwrotki pola wyboru sugeruje dokonanie doręczenia w trybie art. 43 k.p.a. co jest sprzeczne, z adnotacją doręczyciela, iż przesyłkę pozostawił do odbioru w placówce pocztowej. Pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest zatem wadliwie sporządzony. Zawiera wykluczające się adnotacje i nie zawiera informacji prawem wymaganych. Nie został zatem sporządzony w "przepisanej formie" w rozumieniu art. 76 § 1 i 2 k.p.a., a zatem nie ma on waloru dokumentu urzędowego (dowodu), który powodowałby powstanie domniemania, że doręczono przesyłkę osobie uprawnionej do odbioru pisma w imieniu skarżącego (zob., na gruncie Ordynacji podatkowej, WSA w Opolu w wyroku z dnia 6 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Op 398/22 i powołane w nim wyroki NSA). W konsekwencji powyższego oraz braku wykazania innymi dowodami umocowania S. S. do odbioru decyzji w imieniu skarżącego Wojewoda przedwcześnie uznał, że doszło do skutecznego jej doręczenia osobie uprawnionej i przedwcześnie stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia od niej odwołania. Dopiero ustalenia w powyższym zakresie co do skuteczności dokonanego doręczenia decyzji pozwolą na stwierdzenie, czy w ogóle doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Z akt administracyjnych nie wynika, aby organ poczynił jakiekolwiek ustalenia: co do faktycznego posiadania przez S. S. pełnomocnictwa (ogólnego lub pocztowego) do odbioru korespondencji; ewentualnie co do faktycznego wspólnego zamieszkiwania (na podstawie jej pisemnego oświadczenia); co do awizowania przesyłki, daty i miejsca pozostawienia tego awiza wraz z stosowną informacją o możliwości odbioru przesyłki; co do wyjaśnienia kwestii miejsca wydania przesyłki. Brak takich ustaleń i ich oceny skutkował naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 i 3, art. 126 i art. 134 k.p.a., a to wobec braku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla podjęcia rozstrzygnięcia i braku dokonania oceny na podstawie całokształtu wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie o czym orzeczono w pkt 1 wyroku. W pkt 2 wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd postanowił natomiast o kosztach, na które składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w kwocie 480 zł, ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.), oraz zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych rozważań i sprowadzają się do konieczności ustalenia i wyjaśnienia ww. okoliczności, a następnie dokonania na ich podstawie oceny, z uwzględnieniem przedstawionej wykładni przepisów prawa dotyczących doręczania pism w postępowaniu administracyjnym. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Wyżej powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl.