I SA/Op 1097/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie: Sędzia WSA Beata Kozicka Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur (spr.) Protokolant: Referent Dagmara Jugo po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 11 października 2024 r., nr SKO.40.1337.2024.ro w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz strony skarżącej M. Z. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu [dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy] z 11 października 2024 r., nr SKO.40.1337.2024.ro, wydana po rozpatrzeniu odwołania M. Z. [dalej: skarżący, strona, wnioskodawca], uchylająca decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle [dalej: Prezydent, organ I instancji] z 7 marca 2024 r., nr ZK.5520.8.2024, odmawiającą zatwierdzenia regulaminu strzelnicy sportowej, i umarzająca postępowanie pierwszej instancji w całości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 17 sierpnia 2022 r. do Urzędu Miasta Kędzierzyn-Koźle wpłynął wniosek strony o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy krytej, położonej w K. przy ul. [...] nr [...], działka nr a. Do podania wnioskodawca załączył regulamin strzelnicy. Decyzją z 9 lutego 2024 r., nr [...], Prezydent odmówił stronie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. W piśmie z 21 lutego 2024 r. wnioskodawca złożył oświadczenie, że zrzeka się prawa do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta z 9 lutego 2024 r. Równocześnie jednak strona wniosła w tym samym piśmie o zatwierdzenie zmienionego regulaminu strzelnicy położonej na terenie wymienionej wyżej nieruchomości. Do wniosku załączyła regulamin strzelnicy. Decyzją z 7 marca 2024 r., nr ZK.5520.8.2024, Prezydent odmówił wnioskodawcy zatwierdzenia regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na działce nr a, argumentując, że postępowanie było prowadzone w trybie uproszczonym, o którym mowa w art. 163b i n. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572) [dalej: kpa], a strona nie wykazała przy pomocy zgłoszonych dowodów (art. 163e kpa) spełnienia przesłanek z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2024 r. poz. 485) [dalej: ustawa], skutkiem czego nie było dopuszczalne zatwierdzenie regulaminu strzelnicy na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy. Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona i wniosła odwołanie do SKO. Decyzją z 11 października 2024 r., nr SKO.40.1337.2024.ro, Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta 7 marca 2024 r. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa. W uzasadnieniu wyjaśniło, że w sprawie wystąpiła tożsamość przedmiotu postępowania w obu opisanych wyżej sprawach administracyjnych, dotyczących zatwierdzenia regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na działce nr a w K. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji z 7 marca 2024 r. jest dotknięta wadą kwalifikowaną nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Na decyzję SKO strona wniosła skargę do Sądu, podnosząc zarzuty: 1) rażącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 kpa, poprzez błędne uznanie, że decyzja organu I instancji dotknięta była wadą kwalifikowaną w postaci nieważności z powodu powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), 2) rażącego naruszenia zasady legalizmu z art. 6 kpa, poprzez działanie Prezydenta Miasta poza kompetencjami wynikającymi z przepisu art. 47 ust. 1 ustawy, 3) rażącego naruszenia art. 6 kpa w zw. z art. 163 Konstytucji. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o: 1) uwzględnienie skargi oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy albo przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, 2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona argumentowała, że decyzja Prezydenta odmawiająca zatwierdzenia regulaminu strzelnicy jest wadliwa, a ponadto organ I instancji wystąpił poza zakres ustawowo przyznanych mu kompetencji. Odnosząc się następnie do kwestii błędnego, w ocenie skarżącego, przyjęcia w zaskarżonej decyzji, jakoby decyzja organu I instancji dotknięta była wadą kwalifikowaną z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, z powodu powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), strona wyjaśniła, że o ile bezsporne jest, że w sprawach zachodzi tożsamość stron postępowania, to jednak sprawa niniejsza nie dotyczy tego samego przedmiotu, gdyż regulamin będący przedmiotem zatwierdzenia w tej sprawie, nie jest tym samym regulaminem, który został przedłożony w poprzednim postępowaniu. Skarżący zaznaczył, że mamy do czynienia z wnioskiem o zatwierdzenie innego regulaminu niż w poprzedniej sprawie. Regulamin został znacząco zmieniony, wobec czego nie zachodzi tożsamość przedmiotu postępowania, a w niniejszej sprawie doszło do zmiany stanu faktycznego po wydaniu uprzedniej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 27 stycznia 2025 r. skarżący podjął polemikę z argumentami i ponownie zaznaczył, że w sprawie nie zaistniały okoliczności wypełniające przesłankę z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Na rozprawie przed Sądem stawił się pełnomocnik skarżącego, który wnosił i wywodził jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty i argumenty mogły być uwzględnione przez Sąd. Zgodnie z art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: ppsa), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czyli weryfikuje, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność z przepisami prawa decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej. Badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o uprawnieniach, czy też obowiązkach, a jedynie może uchylić zaskarżony akt lub czynność, lub stwierdzić ich nieważność w przypadkach wskazanych w ustawie. W konsekwencji sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego, czy zasadami ekonomiki obrotu gospodarczego, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji – orzekając w sprawie – nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc powyższe kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego do stanu niniejszej sprawy, Sąd wyjaśnia, że nie jest organem "trzeciej instancji" rozstrzygającym merytorycznie sprawę administracyjną, lecz jedynie ocenia legalność zaskarżonego aktu, czyniąc to w granicach sprawy sądowoadministracyjnej (art. 134 § 1 ppsa). Granice orzekania wyznaczone są granicami sprawy rozpatrywanej przez sąd, czyli przez ogół elementów stosunku administracyjnoprawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Przepis art. 134 § 1 ppsa określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, granice danej sprawy wyznacza zaś jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej (wyrok NSA z 17 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1362/23). W sprawie rozpoznanej przez Sąd organ odwoławczy uchylił decyzję Prezydenta i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całość na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa. Kolegium nie rozpatrzyło więc sprawy co do jej meritum, lecz wydało rozstrzygnięcie procesowe kończące postępowanie administracyjne. Zatem sprawie niniejszej jej granice i granice orzekania przez Sąd wyznacza ostateczna decyzja SKO umarzająca postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe. Z tego powodu ocenie Sądu podlegała jedynie zgodność z prawem ostatecznej decyzji organu odwoławczego o umorzeniu postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości. Dlatego też Sąd nie mógł rozstrzygać, czy uchylona przez SKO decyzja Prezydenta z 7 marca 2024 r. była prawidłowa pod względem merytorycznym i formalnym, ani odnosić się do elementów merytorycznej analizy sprawy, które pojawiły się w skardze, odpowiedzi na skargę i piśmie procesowym skarżącego. Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Wydając zaskarżoną decyzję, SKO zastosowało art. 138 § 1 pkt 2 in fine kpa. Istota tego rodzaju decyzji polega na tym, że organ odwoławczy uchyla decyzję organu pierwszej instancji, nie rozstrzygając sprawy pod względem merytorycznym (co do jej istoty). Artykuł 138 § 1 pkt 2 in fine kpa wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się tylko do wyeliminowania decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy nie ma jednak swobody w wyborze tego sposobu zakończenia postępowania odwoławczego. Ograniczenie takie wypływa z kryterium umorzenia postępowania pierwszej instancji, a zatem umorzenie postępowania dotyczy tylko do przypadku, gdy to postępowanie było bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 kpa). Przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem pierwszej instancji. Wskazać też należy na powiązania przesłanki bezprzedmiotowości z przesłankami nieważności decyzji (art. 156 kpa). Artykuł 138 nie dopuszcza bowiem stosowania sankcji nieważności w postępowaniu odwoławczym wobec decyzji nieostatecznej. Nie oznacza to, że decyzja nieostateczna nie została wydana z kwalifikowanym naruszeniem przepisów prawa, które zamykają możliwość prawną rozpoznawania sprawy na drodze postępowania administracyjnego lub na drodze danego postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania prowadząca do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania wystąpi w szczególności w razie ustalenia, że sprawa została rozstrzygnięta pozostającą w obrocie prawnym decyzją ostateczną, patrz: art. 156 § 1 pkt 3 kpa (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 19, Warszawa 2024). W kontekście art. 156 § 1 pkt 3 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, istotne jest pojęcie "tożsamości sprawy administracyjnej". Tożsamość ta istnieje wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu postępowania administracyjnego i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy (wyrok NSA z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1006/22). Tożsamość podmiotowa ma miejsce, gdy w sprawie występują te same strony (sprawa dotyczy tych samych podmiotów). Tożsamość musi dotyczyć też przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. Stan faktyczny powinien być natomiast brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy, tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych (R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2023). Odnosząc powyższe do stanu sprawy, Sąd stwierdził na podstawie akt administracyjnych, że skarżący dwukrotnie zwracał się do Prezydenta z wnioskiem o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na działce nr a. Sprawa z wniosku złożonego 17 sierpnia 2022 r. została załatwiona niezaskarżoną decyzją z 9 lutego 2024 r. Natomiast sprawa z wniosku z 21 lutego 2024 r. została rozstrzygnięta nieostateczną i następnie uchyloną decyzją Prezydenta z 7 marca 2024 r. W sprawie niewątpliwie dwukrotnie w charakterze strony wystąpił ten sam podmiot – obecnie działający przed Sądem jako skarżący, oba podania zawierały ten sam co do istoty wniosek – o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na działce nr a i odnosiły się do tego samego obiektu strzelnicy. Dalej, odnotować należy, że od 28 lipca 2023 r. (po złożeniu pierwszego wniosku) zaistniała zmiana prawa polegająca na dopisaniu w art. 46 ustawy ustępu 2, wskutek czego artykuł ten przybrał treść: (ust. 1) zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta miasta), (ust. 2) do postępowania w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nowelizacja ustawy skutkowała więc tylko zmianą trybu, w którym organ I instancji powinien procedować – ze zwykłego na uproszczony, nie zmieniła jednak materialnoprawnej podstawy orzekania organu, a więc zachowana została tożsamość sprawy również zakresie stanu prawnego. Przy czym na mocy przepisu międzyczasowego z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o zmianie ustaw w celu likwidowania zbędnych barier administracyjnych i prawnych (Dz.U. poz. 803) wspomniana nowelizacja znajdowała zastosowanie dopiero do wniosku złożonego z 21 lutego 2024 r. W ocenie Sądu trafnie jednak skarżący podniósł, że po wydaniu przez Prezydenta decyzji z 9 lutego 2024 r. nastąpiła zmiana stanu faktycznego i to w zakresie faktów o doniosłym prawnie znaczeniu, a mianowicie strona przedłożyła organowi I instancji nowy regulamin strzelnicy wraz z wnioskiem z 21 lutego 2024 r. o jego zatwierdzenie, podnosząc przy tym, że regulamin został sporządzony z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz.U. Nr 18, poz. 234 ze zm.). Porównanie treści obu złożonych przez stronę regulaminów ujawnia różnice w ich treści. W ocenie Sądu, w stanie niniejszej sprawy, jedynie w przypadku przedłożenia przez stronę regulaminu strzelnicy o takiej samej treści, jak regulamin wcześniej przedłożony i niezatwierdzony przez organ I instancji, można by mówić o tożsamości sprawy w aspekcie przedmiotowym, co do faktów prawotwórczych. Wykazanie takiej okoliczności wymagałoby jednak szczegółowej analizy porównawczej tekstu obu regulaminów, czego w sprawie zabrakło, i przedstawienia wniosków wynikających z takiej analizy, czego również SKO nie uczyniło, a tym samym nie wykazało, że w sprawie istnieją przesłanki do zastosowania w sprawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa, co prowadzi do wniosku, że sprawa administracyjna, w zakresie zaistnienia podstaw do jej umorzenia jako bezprzedmiotowej, nie została należycie zbadana, a podjęta decyzja nie została wystarczająco umotywowana, co stoi w sprzeczności z art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 kpa i zostało przez Sąd zauważone przy zastosowaniu art. 134 § 1 ppsa. Ponadto w ocenie Sądu nie jest trafna argumentacja organu odwoławczego, który wyjaśnił, że nie budzi wątpliwości tożsamość przedmiotu postępowania w obu sprawach dot. zatwierdzenia regulaminu strzelnicy planowanej do lokalizacji na działce nr a w K. Kolegium stwierdziło bowiem m.in., że wskutek zmiany prawa (art. 47 ustawy) ustawodawca "przesunął akcenty" prowadzenia postępowania wyjaśniającego i scedował na wnioskodawcę obowiązek dostarczenia wraz z wnioskiem o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy, dowodów potwierdzających, że powinny one być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy. Kolegium wskazało, że istota sprawy, objęta normą art. 46 ust. 1 ustawy, nie uległa żadnej zmianie. W dalszym ciągu w pierwszej kolejności należy ustalić, czy planowany obiekt jest strzelnicą i czy spełnia ona wymogi ustawowe. Dopiero pozytywny wynik weryfikacji w tym zakresie, dokonanej przez właściwe organy, umożliwia wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta, ocenę, czy załączony do wniosku regulamin strzelnicy jest zgodny z regulaminem wzorcowym. Przywołany wyżej fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji zawiera jednak ocenę merytoryczną sprawy, a nie wyłącznie formalną. Negatywna ocena spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek z art. 46 ust. 1 ustawy, czy ewentualnie wskazanie organowi I instancji i stronie kryteriów merytorycznej oceny stanu sprawy, nie mogło zatem prowadzić do umorzenia postępowania przy zastosowaniu art. 105 § 1 kpa. Prowadząc taki wywód, organ bynajmniej nie wykazał, że umorzone postępowanie administracyjne było bezprzedmiotowe, a wręcz potwierdził, że sprawa powinna podlegać rozpoznaniu co do jej istoty. Sąd podziela stanowisko, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracji publicznej. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, zarówno pozytywne, jak i negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne. Przy czym bezprzedmiotowe może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak i również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (wyrok NSA z 28 czerwca 2024 r., sygn. akt III FSK 1366/22). Zaistnienia takiej sytuacji w niniejszej sprawie organ odwoławczy jednak nie wykazał. W ocenie Sądu nie jest natomiast uzasadniony sformułowany w skardze zarzut rażącego naruszenia prawa, w szczególności w kontekście naruszenia zasady praworządności (art. 6 kpa) oraz naruszenia art. 163 Konstytucji, który określa w sposób ogólny i deklaratywny zadania publiczne samorządu terytorialnego, ustanawiając domniemanie kompetencji samorządu terytorialnego w sferze zadań publicznych. W sprawie mamy bowiem do czynienia z niewystarczającą oceną stanu faktycznego i prawnego, która skutkowała wydaniem niedostatecznie umotywowanej i z tego powodu błędnej decyzji kończącej postępowanie bez wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Natomiast przesłanki ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji (o co skarżący notabene nie wnosił), a w tym wskutek wydania jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa), mają co do zasady charakter materialnoprawny, związany z merytorycznym rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu administracyjnym, co w sprawie niniejszej nie wystąpiło. Wspomniane przesłanki nie są związane z postępowaniem, w którym wydano decyzję, ale wynikają z samej decyzji. Omawiany zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego, a także zarzut rażącego naruszenia prawa ustrojowego (co istotne odnoszony do uchylonej przez SKO decyzji Prezydenta), nie mogły być zatem uznane za uzasadnione. Sąd podziela pogląd, że wyjątkowość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa wymaga ścisłego interpretowania tego pojęcia. Przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie wolno wykładać w sposób rozszerzający. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu można zatem mówić tylko wówczas, gdy weryfikowane orzeczenie administracyjne jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią niebudzącej żadnych wątpliwości i mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej (wyrok NSA z 16 grudnia 2024 r., sygn. akt I OSK 1936/21). Taka sytuacja jednak w sprawie nie wystąpiła. W toku ponownie prowadzonego postępowania Kolegium powinno ponownie przeanalizować stan faktyczny i stan prawny sprawy zarówno w jego aspekcie proceduralnym, jak i materialnoprawnym, z uwzględnieniem ocen i wskazań zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, a następnie rozważyć – jakiego rodzaju rozstrzygnięciem powinno być zakończone postępowanie odwoławcze. Z powyższych powodów Sąd rozstrzygnął, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa, uwzględniając wpis sądowy w kwocie 200 zł, stawkę opłaty za czynności radcy prawnego w kwocie 480 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.