I SA/Op 113/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Asesor sądowy Marzena Łozowska Protokolant sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] o numerze [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Skarżący L. C. wnioskiem z dnia 5 września 2005 r. domagał się stwierdzania oraz zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie 11.969,00 zł w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki Audi A6 o numerze nadwozia [...], wyprodukowanego w 2002 r. W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 22 czerwca 2004 r. nabył ten samochód na terenie Republiki Federalnej Niemiec, za cenę 17.300 euro, co stanowiło równowartość ok 79.560. zł. Wskazał, że aby zakupiony samochód zarejestrować w kraju, był zmuszony zapłacić podatek akcyzowy, jednakże jego zdaniem przepisy dotyczące podatku akcyzowego są sprzeczne z postanowieniami Traktatu Ustananawiajacego Wspólnotę Europejską (TWE), którym polskie organy administracyjne są związane od dnia przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Obowiązek zapłaty podatku akcyzowego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego w ocenie strony jest niezgodny z: - art. 23 TWE ust. 1 i 2, który stanowi, że "Podstawą Wspólnoty jest unia celna, która rozciąga się na całą wymianę towarową i obejmuje zakaz ceł przywozowych i wywozowych między Państwami Członkowskimi oraz wszelkich opłat o skutku równoważnym (...)", - art. 25 TWE, który stanowi, że "Cła przywozowe i wywozowe lub opłaty o skutku równoważnym są zakazane między Państwami Członkowskimi. Zakaz ten stosuje się również do ceł o charakterze fiskalnym", - art. 90 TWE stwierdzającym, że "Żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe". Przy czym towarami podobnymi są produkty, które w oczach konsumentów mają analogiczne właściwości lub zaspokajają takie same potrzeby. Samochody kupowane w Polsce są niewątpliwie towarem podobnym do samochodów kupowanych, poza granicami Polski w krajach UE. w kraju. Wobec powyższego Państwa Członkowskie nie mogą nakładać na towary sprowadzane z państw UE pośrednich lub bezpośrednich podatków, które byłyby wyższe niż nakładane na towary krajowe. Na poparcie swych argumentów podatnik przytoczył orzeczenie ETS z dnia 9 maja 1985 r. w sprawie C - 112/84 Michel Humbolt v Directer des services fiscaux, wskazujący na bezwzględne obowiązywanie art. 90 TWE względem wszystkich Państw Członkowskich i wynikający z tego przepisu zakaz takiego różnicowania stawek podatku nakładanego na samochody, który w praktyce dotyczy głównie samochodów importowanych z innych krajów członkowskich, a tym samym stanowi formę ukrytej dyskryminacji towarów pochodzących z tych krajów. Zapisy TWE, w ocenie strony, mają walor bezpośredniej stosowalności w Państwach Członkowskich i nie wymagają włączenia do krajowego porządku prawnego,. Ponadto, na wezwanie Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 16.09.2005 r., skarżący w dniu 26 września 2005 r. złożył korektę deklaracji AKC-U. Naczelnik Urzędu Celnego w O. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 207, art. 72 § 1 pkt 1, art. 75 § 1 i 2 pkt 1 lit "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 80 ust. 1 – 3, art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ ten podał, że zwrotu nadpłaty podatku można domagać się w oparciu o przepis art. 72 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, gdy podatnik kwestionuje zasadność lub wysokość uiszczonego podatku. Rzeczpospolita Polska stosując się do Dyrektywy Rady nr 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie przepisów ogólnych dotyczących wyrobów akcyzowych (...) wprowadziła podatek akcyzowy od samochodów niezarejestrowanych na terytorium kraju oraz będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, bowiem art. 3 powołanej Dyrektywy stanowi, że Państwa Członkowskie zachowują prawo do wprowadzania i utrzymywania podatku akcyzowego na inne wyroby niż wyroby zharmonizowane. Argumentując dalej organ I instancji wskazał, że samochody osobowe niezarejestrowane w kraju podlegają akcyzie w sposób określony w art. 80 ust. 1 - 3 wskazanej ustawy o podatku akcyzowym. Podniesiono również, że podatnik dobrowolnie dokonał zapłaty tego podatku., na co otrzymał zaświadczenie z dnia 25 czerwca 2004 r. Natomiast odnosząc się do zarzutów niezgodności z prawem wspólnotowym organ stanął na stanowisku, że jest zobowiązany stosować przepisy prawa powszechnie obowiązującego na terytorium Polski, do których należą również przepisy ustawy o podatku akcyzowym. Co więcej mają one swoje oparcie w prawie wspólnotowym, gdyż stanowią przejaw realizacji możliwości o której mowa w art. 3 w/w Dyrektywy. W związku z tym, w niniejszej sprawie nie można uznać, aby polski prawodawca dyskryminował samochody osobowe wyprodukowane i użytkowane w innych Państwach Członkowskich, w porównaniu do takich samych wyrobów wyprodukowanych i użytkowanych w kraju. Zatem nie może być mowy o naruszeniu przepisów art. 23 i 25 TWE, bowiem kryterium opodatkowania akcyzą nie stanowi kraj pochodzenia pojazdu, ale inne zdarzenie jakim jest pierwsza rejestracja w kraju. Przedmiotem opodatkowania są bowiem samochody niezarejestrowane na terytorium kraju. Podano również, że niezastosowanie tych wymogów przez organ I instancji stanowiłoby przejaw naruszenia zasady legalizmu nałożonej na organy administracji na mocy przepisu art.120 ustawy Ordynacja podatkowa. Zatem do czasu rozstrzygnięcia zgodności prawa krajowego w tym zakresie z prawem wspólnotowym przez Trybunał Konstytucyjny, organ podatkowy nie ma podstaw do odmowy zastosowania tych przepisów w ich dotychczasowym kształcie. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skarżący wniósł odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zwrotu nadpłaconego podatku akcyzowego. Podtrzymał w całości argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nadpłaty i ponownie wyraził ocenę o niezgodności obowiązku zapłaty podatku akcyzowego z art. 23 ust. 1, art. 25 i art. 90 TWE. Podkreślił, iż przepisy prawa wspólnotowego są również częścią krajowego porządku prawnego i winny być stosowane bezpośrednio i z pierwszeństwem przed przepisami ustaw, w tym ustawy o podatku akcyzowym. Ponadto zakwestionował twierdzenie, iż dobrowolnie uiścił należny podatek bowiem obowiązek ten został w pewnym sensie wymuszony. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w O. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Dyrektor powołując się na obowiązujące przepisy dotyczące podatku akcyzowego, podzielił argumentację organu I instancji i podkreślił, że przepisy wspólnotowe pozostawiają państwom członkowskim swobodę w zakresie opodatkowania podatkiem akcyzowym wyrobów akcyzowych niezharmnizowanych, a organy podatkowe nie mogą odmówić stosowania i egzekwowania obowiązujących w kraju przepisów podatkowych i nie są uprawnione do uznawania tych przepisów za niezgodne z przepisami wspólnotowymi. Zatem, zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, a podatnikami akcyzy, stosownie do ust.2 powołanego artykułu, są importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Wobec powyższego w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z nadpłatą ani z podatkiem nienależnie zapłaconym. Od decyzji tej L. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zarzucając naruszenie art. 25, 28 i 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz postanowień dyrektyw 92/12EWG i 70/50/EWG i domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym wraz z odsetkami. Zdaniem skarżącego zastosowanie przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego stoi w sprzeczności z ustawodawstwem wspólnotowym, noszącym walor bezpośredniej stosowalności we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej. Zastosowanie obowiązujących przepisów prawa polskiego stanowi w istocie - naruszenie zasady swobodnego przepływu towarów oraz naruszenie zakazu dyskryminacji podatkowej towarów podobnych, pochodzących z innych państw członkowskich Wspólnoty. Dyrektor Izby Celnej [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko oraz argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że analizowana sprawa, tak jak inne o podobnym stanie faktycznym budziły na tyle duże wątpliwości prawne, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wystąpił w oparciu o przepis art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską do Europejskiego Trybunał Sprawiedliwości /dalej ETS/ o wydanie orzeczenia prejudycjalnego. Skutkiem czego, było wydanie przez ETS wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie o sygn. akt C – 313/05 rozstrzygającego w zasadniczej mierze powstałe wątpliwości. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowy wyrok ETS jest wiążący nie tylko dla sądu krajowego w konkretnej sprawie, lecz także w innych sprawach podobnych, które toczą się lub będą się toczyć przed sądami Państw Członkowskich Wspólnoty. Przepisy prawa wspólnotowego cechują się ponadto bezpośrednią skutecznością na gruncie prawa krajowego, a w razie sprzeczności z nimi mają pierwszeństwo w zastosowaniu. W takiej sytuacji sąd krajowy ma obowiązek ich pominięcia oraz oparcie swego orzeczenia na prawie wspólnotowym (vide wyrok ETS z dnia 05 lutego 1963 r . 26/62 Van Gend & Loos (ECR 1963), z dnia 15 lipca 1964 r. 6/64 Costa v. E.N.E.L (ECR 1964,), z dnia 9 marca 1978 r. 106/77 Simmenthal, ECR 1978, oraz z dnia 24 czerwca 1969 r. 29/68 Milch- Fett- und Eierkontr GmbH v. Hauptzollamt Saarbrucken, (Lex nr 139353). Wyroki ETS ustalające wykładnię przepisów prawa wspólnotowego są przy tym skuteczne ex tunc, a zatem sądy krajowe są obowiązane stosować te przepisy w znaczeniu ustalonym przez ETS także do stosunków prawnych powstałych przed ogłoszeniem orzeczenia wstępnego. Z tych właśnie względów zapadły wyrok ETS rzutuje także na rozstrzygniecie niniejszej sprawy. Mając to na względzie Sąd orzekający uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Istota sporu w rozważanym przypadku sprowadza w się do oceny, czy podatek akcyzowy zapłacony przez skarżącego w związku z dokonaniem przez niego wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu stanowi nadpłatę, a jeśli tak to, w jakim zakresie. W związku z tym wskazać należy, że ETS we wspomnianym już wyżej wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r. uznał, że art. 90 akapit pierwszy TWE zostaje naruszony wtedy, gdy podatek nakładany na produkty przywożone zza granicy i podatek nakładany na podobne produkty krajowe są obliczane w różny sposób i zgodnie z innymi zasadami, co prowadzi – choćby tylko w niektórych przypadkach – do wyższego opodatkowania towaru przywiezionego zza granicy. Na marginesie należy zauważyć, że w w/w wyroku nie stwierdzono, aby przepisy polskiej ustawy o podatku akcyzowym naruszały art. 25 i 28 Traktatu, co również zarzucał skarżący. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to konieczność porównania skutków podatku akcyzowego obciążającego pojazdy przywożone z innych państw członkowskich ze skutkami rezydualnego podatku akcyzowego obciążającego pojazdy znajdujące się na rynku krajowym, i które zostały już opodatkowane tym podatkiem przy pierwszej ich rejestracji. Ze wskazań zawartych w omawianym wyroku ETS wynika ponadto, że przedmiotem badania w zakresie niedyskryminacji podatkowej towarów podobnych będą jedynie samochody używane starsze niż dwuletnie, gdyż tylko w tym zakresie zauważono zróżnicowanie w opodatkowaniu. W odniesieniu do tych bowiem pojazdów stawka podatku akcyzowego jest obliczana zgodnie z unormowaniem przewidzianym w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). Zastosowanie powyższej regulacji prowadzi do wzrostu stawki podatku wraz z wiekiem pojazdu. Zatem na sądzie krajowym spoczywa obowiązek zbadania, czy taki wzrost stawki dotyczy wyłącznie pojazdów używanych pochodzących z innego Państwa Członkowskiego niż Rzeczpospolita Polska oraz czy w przypadku pojazdów używanych zarejestrowanych w Polsce po raz pierwszy, stawka rezydualnego podatku akcyzowego zawartego w wartości takiego pojazdu pozostaje niezmienna. Powyższe ma na celu ustalenie, czy organ podatkowy prawidłowo uznał, że wobec skarżącego nie występuje nadpłata podatku akcyzowego oraz czy przepisy prawa krajowego mogą mieć zastosowanie jako zgodne z prawem wspólnotowym. W analizowanym stanie prawnym odwołać należy się zatem do art. 80 ustawy o podatku akcyzowym, który w ustępie 1 stanowi, że akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów są: podmioty dokonujące każdej sprzedaży samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju oraz importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego (art. 80 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy). Jak więc wynika z przytoczonej regulacji podatek akcyzowy nakładany jest tylko raz na wszystkie pojazdy przeznaczone do zarejestrowania w Polsce, zarówno nowe jak i używane, niezależnie od tego czy zostały wyprodukowane na terytorium kraju, czy też przywiezione z innych państw Wspólnoty. Natomiast obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów powstaje, w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego, z chwilą nabycia prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy). Zgodnie zaś z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, stawki akcyzy określone w poz. 27 załącznika nr 1 do tego aktu, miały zastosowanie do każdej sprzedaży samochodu osobowego dokonanej przed pierwszą jego rejestracją na terenie kraju w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze. zm.) z zastrzeżeniem ust. 2, który przewidywał (w brzemieniu z chwili powstania obowiązku podatkowego u skarżącego), że w przypadku sprzedaży samochodów osobowych lub ich importu, dokonywanych po upływie 2 lat kalendarzowych od daty ich produkcji, wliczając rok produkcji jako pierwszy rok kalendarzowy, stosuje się procentowe stawki podatku akcyzowego obliczone według określonego wzoru, zgodnie z którym rosły one wraz z wiekiem pojazdu, aż do granicy określonej w ust. 3 § 7 powołanego rozporządzenia. Znając zatem konstrukcję podatku akcyzowego w prawie polskim, na pytanie czy kwota tego podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie, które nałożyło podatek, należy odpowiedzieć twierdząco. Skutkuje to zaś tym, że przepisy krajowego porządku prawnego w zakresie podatku akcyzowego nie mogły być podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jako, że są one niezgodne z przepisami wspólnotowymi, a to z art. 90 akapit 1 TWE. Ustalenia wymaga zatem, czy podatek akcyzowy uiszczony przez skarżącego w dotychczasowej wysokości został nadpłacony i w jakiej części. W tej kwestii odwołać należy się do pojęcia "rezydualnej kwoty podatku", którą posłużył się ETS, a precyzyjnie wyjaśnił Rzecznik Generalny Trybunału w opinii przedstawionej w sprawie C-313/05. Punktem wyjścia jest tu przyjęcie tezy, że wartość rynkowa pojazdów zmniejsza się z upływem czasu i - zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem ETS - jeżeli podatek akcyzowy obciążający nowy pojazd jest równy pewnemu ułamkowi jego ceny, to rezydualny podatek zawarty w cenie późniejszej odsprzedaży uwzględniającej deprecjację wartości pojazdu jest również równy temu samemu ułamkowi. Podatek taki staje się zatem częścią składową wartości pojazdu i po deprecjacji stanowi on ten sam ułamek. Zatem jeśli cena nowego pojazdu zostaje powiększona np. o 13,6% tytułem podatku akcyzowego, jak to ma miejsce w Polsce w odniesieniu do pojazdów o pojemności skokowej silnika powyżej 2000 cm3, to następnie po upływie pewnego okresu czasu na jego wartość składać się będzie aktualna cena powiększona o rezydualną kwotę podatku – w tej samej części wyrażonej w procentach, co poprzednio. Trudność nie powinna, zatem wynikać z obliczenia tych proporcji, lecz raczej określenia stopnia deprecjacji wartości konkretnych pojazdów po upływie określonego czasu. Na gruncie prawa polskiego, jeśli chodzi o samochody nowe (sprzedane nabywcy w roku produkcji lub następującym po nim) są one traktowane w taki sam sposób, niezależnie od tego, czy zostały wyprodukowane w Polsce czy też w innych krajach Wspólnoty. To samo dotyczy sytuacji samochodu używanego przywożonego do Polski w roku produkcji lub następującym po nim, gdyż stawka podatku jest taka sama jak ułamek odpowiadający rezydualnemu podatkowi od wartości porównywalnego samochodu, który został opodatkowany akcyzą w Polsce, gdy był nowy, a następnie został tutaj sprzedany jako używany. Zgoła inaczej przedstawia się jednak sprawa, gdy chodzi o samochody używane sprzedawane po upływie roku następującego po roku produkcji. Ułamek odpowiadający rezydualnemu podatkowi zawartemu w wartości samochodu opodatkowanego w Polsce, kiedy był nowy pozostaje niezmienny i wynosi odpowiednio 3,1% lub 13,6% (w zależności od pojemności skokowej silnika) wynagrodzenia sprzedawcy z uwzględnieniem obniżenia wysokości tego wynagrodzenia. Natomiast stawka stosowana do używanych samochodów z innych państw członkowskich wzrasta rokrocznie, dochodząc do granicy 65%. (vide Mirek I, Polska akcyza na sprowadzane samochody w świetle opinii Rzecznika Generalnego ETS, MPCIP nr10/2006, s. 383). W realiach rozpatrywanej sprawy stwierdzić więc należy, iż obciążający skarżącego podatek akcyzowy miał w istocie dyskryminacyjny charakter w związku z tym, że nabyty przez niego samochód został sprowadzony z innego kraju członkowskiego. Konieczne jest zatem zbadanie, jaka jest wysokość "rezydualnego" podatku (w omówionym wyżej znaczeniu) zawartego w wartości (cenie sprzedaży) towarów podobnych tj. używanych samochodów zarejestrowanych wcześniej na terytorium RP. Jak wynika z akt sprawy skarżący nabył na terytorium Republiki Federalnej Niemiec w dniu 22 czerwca 2004 r. samochód osobowy marki Audi A6 wyprodukowany w 2002 r. Zatem nabycie wewnątrzwspólnotowe miało miejsce po upływie 2 lat od daty produkcji tego samochodu. Mając na względzie wiek pojazdu oraz pojemność skokową silnika tj. 1896 cm3, po zastosowaniu wzoru, o którym mowa w § 7 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów, skarżący uiścił podatek akcyzowy w kwocie 11.969 zł - ustalony według stawki 15,1%. Podobnymi produktami krajowymi, w rozumieniu art. 90 ust. 1 TWE będą więc używane samochody osobowe, zarejestrowane wcześniej w na terytorium Polski, mające cechy i właściwości odpowiednie do samochodu nabytego przez skarżącego (tj. model, wyposażenie, stan techniczny, itd.). Co więcej na wysokość ceny, o której mowa w art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym wpływać będą również negocjacje prowadzone pomiędzy stronami, poprzedzające zawarcie umowy. Łącznie będą to czynniki determinujące zgodność i wspólność cech porównywalnych samochodów podczas ustalania ich wartości rynkowej. Zatem rolą organu podatkowego będzie dokonanie odpowiednich ustaleń na tę okoliczność i określenie właściwej proporcji rezydualnej (pozostałej) kwoty podatku mieszczącej się w wartości podobnych samochodów. Gdy w wyniku tych ustaleń okaże się, że wysokość podatku "rezydualnego" jest niższa niż wysokość podatku akcyzowego uiszczonego przez skarżącego, to powstała w ten sposób różnica między tymi wartościami podatku, podlegać będzie zwrotowi jako nadpłata – stosownie do treści art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 90 TWE. Zgodnie, bowiem z orzecznictwem ETS opłata pobrana nienależnie, na podstawie normy prawa krajowego sprzecznej z prawem wspólnotowym, rodzi po stronie jednostki roszczenie o jej zwrot, którego można dochodzić na podstawie przepisów prawa krajowego (vide wyrok ETS z dnia 09 listopada 1983 r. w sprawie 199/82 Amministrazione delle Finanze dello Stato v SpA San Georgio, ECR 1983, s. 03595). W związku z tym skarżącemu będzie ewentualnie przysługiwał zwrot nadpłaconego podatku w wysokości wspomnianej różnicy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz stosownie do treści art. 152 tej ustawy wobec uwzględnienia skargi orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów znajduje oparcie w treści art. 200 i art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).