I SA/Op 143/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. postanawia : odrzucić skargę. Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący P. Z. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 30 marca 2016 r. w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 marca 2017 r., wydanego na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – /dalej jako ppsa/, wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W wezwaniu zawarto pouczenie o wysokości, trybie i terminie uiszczenia wpisu, a nadto wskazano skutki niedopełnienia tego obowiązku w postaci odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało wysłane na adres skarżącego podany w skardze i ponieważ adresata nie zastano, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym w [...], o czy poinformowano adresata w dniu 4 kwietnia 2017 r. umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 12 kwietnia 2017 r. i wobec nieodebrania jej w terminie została zwrócona do nadawcy w dniu 26 kwietnia 2017 r. Zgodnie z art. 73 § 4 w zw. z § 1 ppsa, Sąd uznał przesyłkę za skutecznie doręczoną dniu 18 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 oraz w art. 220 § 3 ppsa. Zgodnie z treścią art. 220 § 3 ppsa, skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi przesłano listem poleconym, na adres skarżącego wskazany w skardze. Przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną w trybie wynikającym z art. 73 § 4 w zw. z § 1 ppsa. Zgodnie z art. 73 § 4 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie pocztowym, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 ppsa). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 ppsa). W przypadku nie odebrania przesyłki pocztowej, doręczenie uważa się za dokonane skutecznie w ostatnim dniu terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 ppsa. Skutek doręczenia w takiej sytuacji powstaje z mocy prawa. W niniejszej sprawie doręczenie nastąpiło dnia 18 kwietnia 2017 r., ponieważ pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej (tzw. awizo), jak wynika z adnotacji na kopercie zwróconej przesyłki, miało miejsce dnia 4 kwietnia 2017 r., a adresat przesyłki nie odebrał jej w terminie. W konsekwencji, w niniejszej sprawie termin do uiszczenia wpisu sądowego, upłynął skarżącemu z dniem 18 kwietnia 2017 r. i skoro skarżący w tym terminie nie uiścił żądanego wpisu sądowego, skargę na podstawie art. 220 § 3 ppsa, należało odrzucić.