I SA/Op 144/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę. W związku ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skarżący K. K. - w wykonaniu zarządzenia przewodniczącego z dnia 10 maja 2006 r. - wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego od tej skargi w kwocie 100,00 zł oraz do uzupełnienia jej braku formalnego poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie jej podpisanego odpisu, przy czym dla uzupełnienia tych braków zastrzeżono 7-dniowy termin oraz rygor w postaci odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone stronie osobiście w dniu 16 maja 2006 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania znajdującego się w aktach sprawy. Powyższe wezwanie zawierało określenie wysokości należnej do uiszczenia opłaty, podstawy jej obliczenia oraz wskazanie sposobu zapłaty, a ponadto pouczenie o skutku w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w terminie jej braku formalnego oraz nieuiszczenia wpisu. Jak wynika z ustaleń pracownika sekretariatu poczynionych w oddziale finansowo-budżetowym tut. Sądu, mimo upływu zakreślonego terminu należny wpis nie został uiszczony ani też nie złożono wniosku o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła również braków formalnych skargi, nie składając na niej podpisu ani nie nadsyłając podpisanego odpisu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) [dalej: p.p.s.a.], skarga powinna spełniać wszystkie wymagania zastrzeżone dla pisma w postępowaniu sądowym, a więc między innymi zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4). Jeśli skarga jako pismo w postępowaniu sądowym nie spełnia wszystkich wymogów formalnych niezbędnych dla nadania jej prawidłowego biegu, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie skarga wniesiona przez K. M. nie zawierała podpisu, wobec czego wezwano stronę do uzupełnienia tego braku poprzez jej podpisanie bądź poprzez nadesłanie podpisanego odpisu skargi. Wezwanie o uzupełnienie tego braku formalnego zostało połączone z wezwaniem o uiszczenie przez stronę należnego wpisu. Zasadą jest bowiem, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). W związku z powyższym po wniesieniu skargi do Sądu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby w terminie tygodniowym od doręczenia mu wezwania uiścił należną opłatę, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a jeśli pismem tym jest skarga, pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, wezwanie o zapłatę wpisu oraz o podpisanie skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 maja 2006 r., wobec czego termin do uzupełnienia powyższych braków upłynął z dniem 23 maja 2006 r. Bezskuteczny upływ terminu, przy równoczesnym prawidłowej treści wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego i formalnego, które zawierało dokładne określenie obowiązków, jakie przez stronę miały być dopełnione, termin ich dopełnienia oraz wskazanie rygoru uchybienia terminu powoduje, że zaistniały podstawy do odrzucenia skargi, określone w art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami, Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3) jak też skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis (art. 220 § 3 p.p.s.a.) Z powyższych przyczyn faktycznych i prawnych orzeczono jak w sentencji.