I SA/Op 148/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia umorzyć postępowanie z art.161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący M. G. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...] Nr [...], którą odmówiono M. i A. G. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu uwzględnił w całości skargę i uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją oraz stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002 w kwocie 3.483 zł. Pismem z dnia 25 maja 2006 r. M. G. oświadczył, że wobec treści decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nie podtrzymuje skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: W myśl art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu skorzystał z tej możliwości i uwzględniając skargę w całości uchylił decyzje obu instancji i wydał nową decyzję, w której uwzględnił żądanie skarżącego. Zatem mamy do czynienia z sytuacją gdy przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, gdyż w wyniku uprawnień autokontrolnych zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja zostały pozbawione bytu prawnego, a zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 wskazanej ustawy, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Postanowienie takie na mocy art. 161 § 2 cytowanej ustawy może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Wobec powyższych ustaleń zasadnym było wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy.