I SA/Op 15/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie. Skargą z dnia 13 stycznia 2016 r. (data prezentaty Sądu) B. K. (dalej jako: skarżąca, strona) zaskarżyła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 października 2015 r. wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 24 sierpnia 2015 r. o odmowie umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości. W piśmie z dnia 23 marca 2016 r. skarżąca oświadczyła, że w związku z zawartą z Urzędem Miasta ugodą, cofa skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 października 2015 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 24 sierpnia 2015 r. o odmowie umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli: 1. skarżący skutecznie cofnął skargę, 2. w razie śmierci strony, jeśli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania, 3. gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Natomiast, jak wynika z treści art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, albowiem analiza akt administracyjnych oraz treści zaskarżonego postanowienia nie daje podstaw do oceny, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa, bądź do utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności, w szczególności, by zaktualizowała się jedna z przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.). Zatem wola skarżącej, jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie to jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Ponieważ cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd postępowanie w sprawie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a, który to przepis stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z tych przyczyn na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.