I SA/Op 154/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 7 grudnia 2009r. nr IBPP4/443-1219/09/AZ w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę. Strona skarżąca P. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 7 grudnia 2009r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 marca 2010r. stronę skarżącą wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 22 marca 2010r. Strona skarżąca wpisu nie uiściła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zasadą jest, że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, przy czym opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie (art. 214 §1 i art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.) [dalej: p.p.s.a.]. Zgodnie z brzmieniem art. 220 §1 p.p.s.a sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W związku z powyższym, po wniesieniu skargi do sądu, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby w terminie 7 dni od doręczenia mu wezwania uiścił należną opłatę, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a jeśli pismem tym jest skarga, pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.). W tej sprawie stronę skarżącą wezwano do uiszczenia wpisu do skargi w terminie 7 dni, który upłynął w dniu 29 marca 2010 – mimo tego strona skarżąca wpisu nie uiściła. Skargę, więc jako nieopłaconą należało odrzucić na podstawie art. 220 §3 p.p.s.a. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.