I SA/Op 159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 11 grudnia 2013 r. nr [...] określenia wysokości zobowiązania w opłacie paliwowej za czerwiec 2011 r. postanawia : odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt I SA/Op 159/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę Ł. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 11 grudnia 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie paliwowej za czerwiec 2011 r. Reprezentujący skarżącego pełnomocnik, radca prawny – A. P.a złożył w terminie wniosek o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie odpisu ww. wyroku. Następnie, pismem z dnia 27 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego poinformował Sąd o wypowiedzeniu mu przez skarżącego pełnomocnictwa, ze względu na brak po stronie skarżącego środków na pokrycie kosztów zastępstwa procesowego. Odpis wspomnianego orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu dniu 23 listopada 2014 r. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, uzasadniając go koniecznością sporządzenia skargi kasacyjnej, objętej przymusem radcowsko-adwokackim. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r., referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy nie zostało w ustawowym terminie zaskarżone przez skarżącego sprzeciwem. Jednakże w dniu 2 lutego 2015 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącego, zawierające "sprostowanie pomyłki", w którym skarżący oświadczył, że złożone przez niego pismo z dnia 26 stycznia 2015 r. zatytułowane jako zażalenie jest w istocie sprzeciwem od postanowienia referendarza. Jak jednak ustalono, w rozpatrywanej sprawie do tut. Sądu takowe pismo skarżącego nie wpłynęło (skarżący natomiast złożył sprzeciwy w innych sprawach z jego udziałem toczących się przed tut. Sądem i w tych sprawach zostało mu przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, którym został wyznaczony radca prawny – A. P.). Poinformowano przy tym skarżącego, iż postanowienie referendarza w sprawie odmowy udzielenia prawa pomocy stało się prawomocne. Pismem z 13 marca 2015 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik złożył skargę kasacyjną od wyroku z dnia 15 października 2014 r., składając równocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez winy skarżącego, który pozostawał w usprawiedliwionym oczekiwaniu na rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy. Postanowieniem z 13 kwietnia 2015 r. Sąd, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) wniosek odrzucił, uznając go za niedopuszczalny. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że poczynione ustalenia jednoznacznie wskazywały, że skarżący nie wniósł sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 stycznia 2015 r., wobec czego postanowienie to stało się prawomocne. Tym samym, w niniejszej sprawie skarżącemu nie przyznano prawa pomocy i nie ustanowiono dla niego pełnomocnika. To z kolei oznacza, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej sporządzony i podpisany w niniejszej sprawie przez radcę prawnego A. P. powołującego się na umocowanie w tej sprawie wynikające z przyznania prawa pomocy przez Sąd, nie jest wnioskiem pochodzącym od pełnomocnika strony, gdyż w/w w takim charakterze w tej sprawie nie występuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W myśl art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie natomiast z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W rozpatrywanej sprawie odpis orzeczenia z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu 23 listopada 2014 r., wobec czego trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał w dniu 23 grudnia 2014 r. Termin ten nie został jednak przez stronę dochowany, a złożony o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wniosek, został odrzucony postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2015 r. Już zatem tylko z tej przyczyny skarga kasacyjna podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Ponadto należy zauważyć, że osobą podpisującą skargę kasacyjną nie była ani strona, ani też jej pełnomocnik. Wbrew bowiem twierdzeniom radcy prawnego A. P., nie jest on w powyższej sprawie pełnomocnikiem Ł. W. w ramach udzielonego mu prawa pomocy, gdyż skarżącemu w przedmiotowej sprawie odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 178 p.p.s.a. postanowił skargę kasacyjną odrzucić.