I SA/Op 173/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie: Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. S., A. K., I. C., H. W., H. R., P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 października 2020 r., nr [...] w przedmiocie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości 2018 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez J. S., I. C., H. W., A. K., H. R. i P. R. (dalej jako: skarżący, strony, podatnicy) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej również w skrócie: SKO) w Opolu z dnia 28.10.2020 r., którą organ ten działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) [dalej: O.p.] – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 29.07.2020 r. ustalającą skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2018 r. w wysokości 80.930,00 zł. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z 15.01.2016 r. Prezydent Miasta Kędzierzyn- Koźle wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia skarżącym zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. jako współwłaścicielom nieruchomości przy ul. [...] w [...] (działki nr a i b). W toku postępowania włączył w poczet materiału dowodowego sprawy szereg dokumentów sporządzonych pierwotnie na potrzeby postępowań wszczętych wobec tych samych stron, za wcześniejsze lata podatkowe. Podatnicy 2 lutego 2020 r. złożyli (każdy z osobna) informacje w sprawie podatku od nieruchomości (na drukach IN-1), w których wykazali: 9.117,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; 600,00 m2 powierzchni gruntów pozostałych; 240,56 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych; 2.250,92 m2 powierzchni użytkowej budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; 551,01 m2 powierzchni użytkowej budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, a także 650,50 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych (P. R. wykazał ponadto budowle o wartości 50.000,00 zł). Jednocześnie, w danych o zwolnieniach podatkowych w podatku od nieruchomości (na drukach ZN-1/B) wykazali 2.436,93 m2 powierzchni użytkowej budynków zajętych na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Dodatkowo w piśmie z 5 lutego 2018 r. P. R. wskazał, że powierzchnia potrzebna do obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym wynosi 551 m2 W trakcie kontroli powierzchnia ta może być mniejsza, co wynika z sezonowości sprzedaży, a kolejne dostawy materiału siewnego zajmują kolejne miejsca w magazynie. W dodatkowym piśmie z 5 lutego 2018 r. J. S., I. C., H. W., A. K. i P. R. wyjaśnili, że powierzchnia 1259, 91 m2 mieszcząca się w [...] budynku przy ul. [...] została przekazana przez właścicieli nieruchomości Stowarzyszeniu A. Stowarzyszenie prowadzi działalność oświatową wśród dzieci i młodzieży, udokumentowana w corocznym sprawozdaniu. Następnie 14 marca 2018 r. upoważnieni pracownicy Urzędu Miasta Kędzierzyna-Koźla przeprowadzili oględziny nieruchomości ustalając, że w budynku o nr [...] na parterze na całej powierzchni prowadzona jest działalność gospodarcza, na piętrze budynku w części pomieszczeń znajdują się eksponaty [...], a część pomieszczeń jest przygotowana do działalności wśród dzieci i młodzieży. Na drugim piętrze dwa pomieszczenia przeznaczone są na [...], a pozostałe pomieszczenia są puste. Z kolei w budynku o nr [...] na parterze prowadzona jest działalność gospodarcza, sprzedaż materiałów budowlanych, a [...] są wynajęte Stowarzyszeniu A. Budynek o nr [...] jest podnajmowany na prowadzenie działalności gospodarczej, a budynek o nr [...] jest przeznaczony na magazyn związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budynek o nr [...] jest niepodpiwniczony i w całości przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej. Budynek o nr [...] jest budynkiem mieszkalnym, jest pusty. Z kolei budynek o nr [...] oraz nr [...] nie istnieje. Budynki te zostały wyburzone, co zgłoszono do Wydziału Budownictwa. W części budynku o nr [...] znajduje się magazyn materiałów siennych. Nadto z oświadczenia J. S. wynika, że część [...] piętra budynku o nr [...] użyczono Stowarzyszeniu i jest przygotowywana pod działalność [...]. Po raz kolejny 13 czerwca 2018 r. podatnicy (każdy z osobna) złożyli na drukach IN-1 korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości, w których podali 9.117,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; 600,00 m2 powierzchni gruntów niezabudowanych objętych planem rewitalizacji i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową albo zabudowę o charakterze mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego; 653,16 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych; 1.883,32 m2 powierzchni użytkowej budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; 551,01 m2 powierzchni użytkowej budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, a także 650,50 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych, budowle o wartości 50.000,00 zł. W toku postępowania organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy o opinię biegłego w przedmiocie wskazania czy pomieszczenia użyczone Stowarzyszeniu "A" nadają się i są zajęte wyłącznie na działalność wśród dzieci i młodzieży, opinię techniczną biegłego w przedmiocie dokonania pomiarów powierzchni użytkowej budynków objętych postępowaniem, w tym w przedmiocie ustalenia powierzchni zajętej na obrót materiałem siewnym i przeprowadzono również w dniu 18 lipca 2018 r. ponownie oględziny pomieszczeń użyczonych Stowarzyszeniu i zajętych na obrót materiałem siewnym. Nadto H. W. wyjaśnił w piśmie z 5 września 2018 r., że od dnia podpisania umowy użyczenia ze Stowarzyszeniem, niezmiennie wykorzystuje całą wskazaną w deklaracjach powierzchnię wyłącznie do realizacji działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej, sportu. Zarząd nie prowadzi jednak kalendarium ani żadnej innej dokumentacji związanej z tymi wydarzeniami. Powołując się na RODO wskazał również, że nie jest upoważniony do przekazywania osobom trzecim zdjęć lub nagrań zawierających wizerunki osób odwiedzających [...] lub uczestniczących w zajęciach, a zajęcia mają charakter dobrowolny i anonimowy. Dodatkowo P. R. przedłożył wraz z mapą nieruchomości i kartoteką budynków protokół kontroli z 29 sierpnia 2018 r. przeprowadzonej przez pracownika [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...], z którego wynika, że podczas kontroli stwierdzono materiał siewny znajdujący się w pomieszczeniach magazynowych budynków o nr [...], [...] i części budynku [...]. Uzupełniająco w piśmie z 15 października 2018 r. P. R. wskazał, że powierzchnia przeznaczona na przechowywanie kwalifikowanego materiału siewnego w części budynku nr [...] wynosi 250 m2. Kolejny raz 7 grudnia 2018 r. podatnicy (każdy z osobna) złożyli tożsame korekty informacji na drukach IN-1 w sprawie podatku od nieruchomości, w których podali 7.989,42 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; 600,00 m2 powierzchni gruntów pozostałych; 546,17 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych; 2.259,32 m2 powierzchni użytkowej budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; 551,01 m2 powierzchni użytkowej budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, a także 837,27 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych; budowle o wartości 50.000,00 zł. Jednocześnie, w danych o zwolnieniach podatkowych w podatku od nieruchomości (na drukach ZN-1/B) wykazali 1.127,58 m2 powierzchni gruntów i 1.127,58 m2 powierzchni użytkowej budynków zajętych wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Z kolei w piśmie z 20 grudnia 1018 r. Starosta [...] wyjaśnił, że 18 kwietnia 2018 r. przyjął bez sprzeciwu wniosek z 16 kwietnia 2018 r. w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku administracyjnego w [...] przy ul. [...], na budynek mieszkalny jednorodzinny. Decyzją z 12 lutego 2019 r. Prezydent Miasta Kędzierzyn-Koźle ustalił podatnikom zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2018 r. w wysokości 78.877,00 zł. Decyzją z 13 czerwca 2019 r., SKO uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy m.in. przeprowadzono kolejne oględziny przedmiotowej nieruchomości, włączono też opinię biegłego powołanego celem dokonania pomiarów powierzchni użytkowej budynków objętych postępowaniem. Decyzją z 29 lipca 2020 r. Prezydent Miasta Kędzierzyn-Koźle ustalił podatnikom zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2018 r. w wysokości 80,930,00 zł. W złożonym od tej decyzji odwołaniu podatnicy zarzucili organowi I instancji błędy w ustaleniach faktycznych oraz oparcie decyzji na opiniach biegłych, nie mających znaczenia dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego obliczenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2018. W uzasadnieniu wskazali, że organ bezzasadnie oparł się na opinii biegłych w zakresie badania okoliczności zajęcia nieruchomości na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży, podczas gdy to organ podatkowy (a nie biegli) posiada uprawnienie do autonomicznego ustalenia, czy dana nieruchomość jest nieustannie zajęta wyłącznie przez Stowarzyszenie na prowadzenie jego statutowej działalności. W tej kwestii podnieśli ponadto, że poza swoimi oświadczeniami, statutem Stowarzyszenia i umową użyczenia nie mają oni możliwości przedłożenia innych dowodów na okoliczność faktycznego prowadzenia przez Stowarzyszenie działalności wśród dzieci i młodzieży, ponieważ "nie mają prawa udostępniać wizerunków dzieci i młodzieży biorących udział w lekcjach historii czy lekcjach wychowawczych organizowanych na terenie Stowarzyszenia. Tym samym, fakt nieudostępnienia organowi I instancji dokumentacji fotograficznej z organizowanych spotkań nie może być dowodem na brak realizacji wydarzeń skierowanych do dzieci i młodzieży." Mając powyższe na uwadze podatnicy wnieśli o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Wskazaną na wstępie decyzją z 28 października 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał na treść przepisów art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.) [dalej: u.p.o.l.] oraz uchwały nr XLIX/471/17 Rady Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Op. 2017.3149) zwanej dalej "uchwałą". Dalej organ wyjaśnił, że podatnicy nabyli prawo użytkowania wieczystego nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w [...][...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę [...], która to nieruchomość składa się z działek nr a i b wraz z prawem własności zabudowań znajdujących się na tych działkach. Nabycie to nastąpiło na podstawie umowy sprzedaży z 24.11.2010 r., sporządzonej w formie aktu notarialnego A: [...]. Z akt sprawy, w szczególności z wypisów z rejestru gruntów i budynków, wynika, że podatnicy w 2016 r. pozostawali użytkownikami wieczystymi działek nr a i b w [...] i właścicielami zabudowań znajdujących się na tych działkach. Z ww. umowy sprzedaży, wynika, że H. W. i A. K. (w udziale 1/3), J. S. i I. C. (w udziale 1/3) oraz P. R. i H. R. (w udziale 1/3) nabyli ww. nieruchomość, która obejmuje obszar 9.717,00 m2 terenów zabudowanych przemysłowych i 6.314,19 m2 powierzchni użytkowej budynków. Według tej umowy przedmiotowa nieruchomość składa się z działki nr a o powierzchni 600 m2 (oznaczonej w rejestrze gruntów symbolem użytku "Ba" - tereny przemysłowe; położonej przy ul. [...] w [...]) i działki nr b o powierzchni 9.117,00 m2 (oznaczonej w rejestrze gruntów symbolem użytku "Bi" - inne tereny zabudowane; położonej przy ul. [...] w [...]). Z opisywanego aktu notarialnego wynika również, że na działce nr a znajduje się budynek mieszkalny nr [...] o powierzchni użytkowej 320,00 m2, a na działce nr b znajdują się budowle oraz: 1) budynek handlowo-usługowy nr [...] o powierzchni użytkowej 4.040,70 m2; 2) budynek magazynowy nr [...] o powierzchni użytkowej 139,90 m2; 3) budynek magazynowy nr [...] o powierzchni użytkowej 105,60 m2; 4) budynek magazynowy nr [...] o powierzchni użytkowej 963,00 m2; 5) budynek magazynowy nr [...] o powierzchni użytkowej 140,30 m2; 6) budynek biurowo-handlowy nr [...] o powierzchni użytkowej 455,90 m2; 7) budynek rozdzielni wysokiego napięcia nr [...] o powierzchni użytkowej 54,70 m2; 8) budynek portierni nr [...] o powierzchni użytkowej 9,40 m2; 9) budynek portierni nr [...] o powierzchni użytkowej 8,90 m2. Z ww. umowy sprzedaży wynika ponadto, że: A. K. i H. W. nabyli nieruchomość (prawo użytkowania wieczystego gruntu wraz z prawem własności zabudowań) w związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą B s.c. W. H., K. A. z siedzibą w [...]; J. S. i I. C. nabyli nieruchomość (prawo użytkowania wieczystego gruntu wraz z prawem własności zabudowań) w związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą w formie spółki cywilnej C s.c. J. S., I. C. z siedzibą w [...]; P. R. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą D z siedzibą w [...]. Z poczynionych ustaleń odnośnie przedmiotowej nieruchomości wynikało ostatecznie, że: 1) budynek wg kartoteki budynków o identyfikatorze [...] o powierzchni zabudowy 121 m2 oznaczony jako "zbiorniki silosy i budynki magazynowe" (wg opinii D. B. budynek o nr [...] posiadający powierzchnię użytkową 105,87 m2), zgodnie z ustaleniami organu I instancji jest przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej przez P. R. pod firmą D z siedzibą w [...]; 2) budynek wg kartoteki budynków o identyfikatorze [...] o powierzchni zabudowy 854 m2 oznaczony jako "zbiorniki silosy i budynki magazynowe" (wg opinii biegłego D. B. budynek o nr [...] posiadający powierzchnię użytkową 1055,64 m2), zgodnie z ustaleniami organu I instancji jest przeznaczony w części na prowadzenie działalności gospodarczej przez P. R. pod firmą D z siedzibą w [...], w części na prowadzenie działalności gospodarczej przez H. W. i A. K. pod firmą B s.c. W. H., K. A. z siedzibą w [...], a w części na prowadzenie działalności gospodarczej przez J. S. i I. C. pod firmą C s.c. J. S., I. C. z siedzibą w [...]; 3) budynek wg kartoteki budynków o identyfikatorze [...] o powierzchni zabudowy 16 m2 oznaczony jako "pozostałe budynki niemieszkalne" został wyburzony; 4) budynek wg kartoteki budynków o identyfikatorze [...] o powierzchni zabudowy 254 m2 oznaczony jako "zbiorniki silosy i budynki magazynowe" (wg opinii biegłego D. B. składający się w istocie z "budynku magazynowego" o nr [...] o powierzchni użytkowej 145,24 m2 i "budynku rozdzielni WN" o nr [...] o powierzchni użytkowej 50,81 m2), zgodnie z ustaleniami organu jest przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej przez H. W. pod firmą E z siedzibą w [...]; 5) budynek wg kartoteki budynków o identyfikatorze [...] o powierzchni oznaczony jako "pozostałe budynki niemieszalne" został wyburzony; 6) budynek wg kartoteki budynków o identyfikatorze [...] o powierzchni zabudowy 1.172,00 m2 oznaczony jako "budynki handlowo-usługowe" (wg opinii biegłego D. B. stanowiący jeden budynek wraz z budynkiem wg kartoteki budynków o identyfikatorze [...] o powierzchni zabudowy 857 m2 i oznaczony nr [...] jako "budynki handlowo-usługowe" posiada łącznie 3910,99 m2 powierzchni użytkowej), zgodnie z ustaleniami organu nie jest przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej, poza: a) pomieszczeniami nr [...], [...], [...], [...] oznaczonymi na załączniku nr [...] do protokołu oględzin, które przeznaczone są na prowadzenie działalności gospodarczej przez H. W. i A. K. pod firmą B s.c. W. H., K. A. z siedzibą w [...]; b) pomieszczeniami nr [...] i [...] oznaczonymi na załączniku nr [...] do protokołu oględzin, które przeznaczone są na prowadzenie działalności gospodarczej przez P. R. pod firmą D z siedzibą w [...]; c) pomieszczeniami nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oznaczonymi na załączniku nr 4 do protokołu oględzin, które przeznaczone są na prowadzenie działalności gospodarczej przez J. S. i I. C. pod firmą C s.c. J. S., I. C. z siedzibą w [...]; 7) budynek o identyfikatorze [...] o powierzchni zabudowy 857 m2 oznaczony jako "budynki handlowo-usługowe" (wg opinii biegłego D. B. budynek o nr [...] o powierzchni użytkowej 347,07 m2), zgodnie z ustaleniami organu I instancji posiadaczem tej części budynków jest J. S. i I. C. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą C s.c. J. S., I. C. z siedzibą w [...], jednak wszystkie pomieszczenia są puste i niewykorzystywane do działalności gospodarczej; 8) budynek o identyfikatorze [...] o powierzchni zabudowy 138 m2 oznaczony jako "budynki mieszkalne" (wg opinii biegłego D. B. o powierzchni użytkowej 294,49 m2), zgodnie z ustaleniami organu podatkowego pierwszej instancji jest aktualnie niewykorzystywany. Organ zaznaczył, że podatnicy podważali ustalenia organu w zakresie powierzchni użytkowych ww. budynków. W celu wyjaśnienia powyższych wątpliwości przeprowadzono dowód z opinii biegłego D. B. SKO oceniało ww. opinię jako rzetelną, również podatnicy nie podważali treści tego dowodu. W opinii tej szczegółowo, logicznie i przekonująco opisano przyjęte założenia i sposób dokonania pomiarów. Biegły dokonał pomiarów w sposób zgodny z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Natomiast przedmiotem sporu w sprawie była kwestia tego czy część nieruchomości objęta jest zwolnieniem podatkowym na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Organ zaznaczył, że od 1 stycznia 2016 r. ustawodawca wprowadził wymóg, aby omawiane zajęcie miało charakter "wyłączny", a zatem wykluczający prowadzenie jakiejkolwiek innej działalności lub inne wykorzystywanie nieruchomości niż na prowadzenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w ww. zakresie. Podkreślił również, że aby podatnik mógł korzystać ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. powinien przedstawić wiarygodne dowody, że dana nieruchomość lub jej część jest faktycznie wyłącznie wykorzystywana przez stowarzyszenie na potrzeby prowadzenia działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, a opisana powyżej kwalifikowana działalność na niej prowadzona musi odbywać się w ramach statutowej działalności stowarzyszenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 14 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 14/19). W tym kontekście organ zauważył, że podatnicy nie przedłożyli dowodów na ww. okoliczności, chociaż organ I instancji wielokrotnie zwracał się do podatników o przedłożenie takich dowodów. Z włączonej do akt sprawy kopii umowy użyczenia z 13.02.2014 r. wynika, że H. W., A. K., J. S., I. C. i P. R. bezpłatnie użyczyli na czas nieokreślony Stowarzyszeniu "A" powierzchnię 2.436,93 m2 "budynków handlowo-magazynowych mieszczących się przy ulicy [...] w [...], dla którego Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]". W poczet materiału dowodowego sprawy włączono również statut Stowarzyszenia A, z którego (§7) wynika, że "Głównym celem Stowarzyszenia jest działanie na rzecz dzieci i młodzieży w zakresie: 1) Oświaty i wychowania - poprzez szerzenie wiedzy i udostępnianie materiałów na temat okresu historycznego Polski od [...] do [...] w celach dydaktycznych m.in. prowadzenie lekcji historii dla szkól podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych; propagowanie historii regionu i kraju; organizowanie wystaw, spotkań i koncertów tematycznych; 2) Nauki i techniki - poprzez propagowanie wiedzy o sprzętach minionej epoki; przegląd zmian zachodzących na przełomie czasów [...] w kwestiach kultury, nauki i techniki; zainteresowanie dzieci i młodzieży kolekcjonerstwem, rozszerzanie nowych pasji i zainteresowań; 3) Organizowania wolnego czasu dla dzieci i młodzieży zamieszkującej gminę, powiat i województwo - poprzez organizację bali, festynów, targów czy kiermaszów." SKO podkreśliło, że dla skorzystania ze zwolnień podatkowych, w tym ze zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., konieczne jest współdziałanie podatników w celu zebrania materiału dowodowego. To bowiem właśnie podatnicy, a nie organy podatkowe, są dysponentami ewentualnych dowodów na okoliczność spełnienia przesłanek do zastosowania zwolnień podatkowych. Organ I instancji wielokrotnie wzywał podatników oraz Prezesa Stowarzyszenia "A" do przedłożenia dowodów na okoliczność spełnienia przesłanek z ww. normy. Jednakże zamiast przedłożenia dowodów potwierdzających spełnienie ww. przesłanek, podatnicy i Prezes Stowarzyszenia "A" przedkładali jedynie własne oświadczenia, wskazując, że nie przekażą żadnych dowodów potwierdzających badane okoliczności: raz powołując się na okoliczność, że takimi dowodami nie dysponują, a innym razem ze względu na ochronę danych osobowych dzieci i młodzieży biorących udział w zajęciach stowarzyszenie. Z powyższego wynika zatem, że zdaniem podatników, organ powinien oprzeć się na ich zapewnieniach i uznać, że zapewnienia te są wystarczającym dowodem dokumentującym omawiane "zajęcie". W świetle brzmienia przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. takie stanowisko jest nieprawidłowe i nie mogło prowadzić do objęcia nieruchomości omawianym zwolnieniem. SKO wskazało również, że nieprawidłowe było zastosowanie przez Prezydenta Miasta Kędzierzyn- Koźle zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w odniesieniu do 82,61 m2 powierzchni użytkowej budynku [...] - rzekomo zajętej wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenie "A" statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu (organ nie wskazał przy tym na konkretnie której z przesłanek/ewentualnie których łącznie - oświata, wychowanie, nauka i technika, kultura fizyczna i sport - się oparł). Żaden z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy nie potwierdza bowiem takiego zajęcia. Niemniej mimo naruszenia przez organ podatkowy art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. przez objęcie części budynku zwolnieniem podatkowym (tj. braku podstaw do zastosowania takiego zwolnienia), SKO nie uchyliło zaskarżonej decyzji w tym zakresie i nie orzekło co do istoty sprawy przez opodatkowanie również tej części budynku - ze względu na ograniczenie wynikające z art. 234 O.p. Odnosząc się do kolejnej podniesionej w odwołaniu spornej kwestii, dotyczącej powierzchni użytkowej budynków zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym (art. 7 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.o.l.), Kolegium w pierwszej kolejności wskazało na definicję kwalifikowanego materiału siewnego, zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie (Dz. U. z 2019 r. poz. 568 ze zm.), który stanowi, że materiał siewny kategorii kwalifikowany oznacza materiał siewny wyprodukowany bezpośrednio z materiału siewnego kategorii elitarny, przeznaczony do produkcji materiału siewnego kategorii kwalifikowany kolejnych rozmnożeń lub do produkcji innej niż produkcja materiału siewnego. W niniejszej sprawie podatnicy konsekwentnie wskazywali w pismach i deklaracjach podatkowych, że 551,01 m2 powierzchni użytkowej budynków jest zajęte na prowadzenie takiej działalności gospodarczej. Organ I instancji prowadził postępowanie wyjaśniające w tym zakresie i podczas oględzin przeprowadzonych 14 marca 2018 r. ustalił, że "W części budynku [...] znajduje się magazyn materiałów nasiennych," zaś podczas kolejnych oględzin przeprowadzonych 18 lipca 2018 r. dodatkowo ustalił, że "Część nieruchomości budynku [...], według oświadczenia P. R., zajęta jest na obrót kwalifikowanym materiałem siewnym. Podczas oględzin ustalono, że pomieszczenie o powierzchni 139,24 m2 - parter magazynu Pomieszczenie pierwsze - sklep w części jest zajęte na kwalifikowany materiał siewny, jego obrót. W pomieszczeniu znajdują się również kwiaty sztuczne, donice, akcesoria ogrodniczo-rolne. Materiał standard również. Pomieszczenie parter budynku - magazyn pomieszczenie nr [...] znajduje się tylko kwalifikowany materiał siewny. Piętro budynku pomieszczenie nr [...] kwalifikowany materiał, pomieszczenie nr [...] - kwalifikowany materiał siewny, pomieszczenie nr [...] - kwalifikowany materiał siewny typu kategorii standard. Parter budynku i pierwsze piętro po stronie prawej dotyczą powyższe zapisy. Budynek [...]." Dodatkowo, 21 sierpnia 2018 r. biegły G. Ś. sporządził opinię w przedmiocie ustalenia powierzchni zajętej na obrót kwalifikowanym materiałem siewnym, z której wynikało: 1) Pomieszczenie do prowadzenia obrotu materiałem siewnym składa się ze sklepu o powierzchni 294,18 m2 oraz magazynów o łącznej powierzchni 418,17 m2 (wg kartoteki budynków prowadzonych przez starostę powiatu [...] nr [...]). Sklep i magazyny są przystosowane do prowadzenia sprzedaży i składowania materiału siewnego. 2) W sklepie był prowadzony obrót materiałem siewnym kategorii kwalifikowany roślin pastewnych bobowatych grubonasiennych (groch siewny, łubin wąskolistny, wyka kosmata), bobowatych drobnonasiennych (koniczyna czerwona, koniczyna biała, koniczyna perska, lucerna siewna). Rośliny bobowate grubonasienne i drobnonasienne były sprzedawane jako materiał siewny kategorii kwalifikowany C/1 i C/2. Z roślin pastewnych innych w obrocie znajdowała się również facelia błękitna jako materiał siewny kategorii kwalifikowany C/1. Oprócz roślin pastewnych, do sprzedaży oferowany był materiał siewny roślin zbożowych (żyto ozime) oraz materiał siewny roślin oleistych (gorczyca biała i rzepik) jako materiał siewny kategorii kwalifikowany C/1. 3) W magazynach znajdował się materiał siewny: - traw kategorii kwalifikowany C/1, - mieszanek traw oraz mieszanek zbożowo-strączkowych kategorii kwalifikowany. Opis kategorii i stopni kwalifikacji materiału siewnego dla poszczególnych grup roślin jest zamieszczony w załączniku do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 kwietnia 2013 r. w sprawie terminów składania wniosków o dokonanie oceny polowej materiału siewnego poszczególnych grup roślin lub gatunków roślin rolniczych i warzywnych oraz szczegółowych wymagań w zakresie wytwarzania i jakości materiału siewnego tych roślin (Dz. U. z 2013 r. poz. 517 ze zm.). 4) Zarówno w sklepie jak i w magazynach oprócz materiału siewnego roślin pastewnych i zbożowych kategorii kwalifikowany (C/1 i C/2), znajdował się materiał siewny roślin warzywnych kategorii kwalifikowany i standard (ST), która to kategoria również upoważnia do prowadzenia obrotu materiałem siewnym roślin warzywnych jak w przypadku materiału siewnego kategorii kwalifikowany (na podstawie art. 104, ust. 1, pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie Dz. U z 2017 r., poz. 633 ze zm.)." Z kolei P. R. przedłożył do akt (przy piśmie z 12 września 2018 r.) kopię "Protokołu kontroli wytwarzania, oceny, przerobu, przechowywania i obrotu materiałem siewnym" z 29 sierpnia 2018 r., nr [...], sporządzonego przez pracownika Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...]. Z protokołu tego wynika, że "W dniu kontroli stwierdzono na stanie przedsiębiorstwa materiał siewny warzyw, traw które znajdują się w pomieszczeniach magazynowych budynków o numerach [...], [...], i części budynku [...]." W piśmie z 15 października 2018 r. P. R. wskazał, że "powierzchnia przeznaczona na przechowywanie kwalifikowanego materiału siewnego w części budynku [...] /dawny nr [...]/ wynosi 250 m2. Przeznaczenie w/w powierzchni nastąpiło w miesiącu styczniu 2017 r." Uwzględniając powyższe dowody, Kolegium za prawidłowe uznało ustalenia organu I instancji, że powierzchnia użytkowa budynków zajęta na działalność gospodarczą w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym wynosi 827,43 m2. Przyjęto w tym zakresie 360,69 m2 powierzchni użytkowej sklepu prowadzonego przez P. R. w budynku magazynowo-handlowym, 216,74 m2 powierzchni użytkowej części budynku magazynowego z hydroforownią o nr [...] oraz 250,00 m2 powierzchni użytkowej budynku nr [...]. Tym samym powierzchnia użytkowa budynków objęta ww. preferencyjną stawką podatkową wyniosła 827,43 m2. Powierzchnia ta jest większa od powierzchni podawanej przez podatników (551,01 m2), którzy nie uwzględniali okoliczności, iż od stycznia 2017 r. - zgodnie z ww. oświadczeniem P. R. z 15 października 2018 r. - została zajęta na działalność w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym (poza dotychczas wykazywaną powierzchnią) dodatkowa powierzchnia użytkowa 250,00 m2 części budynku nr [...]. Treść tego oświadczenia koreluje z Protokołem kontroli wytwarzania, oceny, przerobu, przechowywania i obrotu materiałem siewnym z 29 sierpnia 2018 r., którego kopię przedłożył do akt P. R. W ocenie SKO, za prawidłowe należy uznać ustalenia organu I instancji w tym zakresie. Co więcej, są one korzystniejsze dla podatników niż powierzchnie wynikające ze składanych przez nich deklaracji podatkowych. Końcowo organ przestawił wyliczenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. – 80.930,00 zł (zob. str. 13 – 15 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Nadto Kolegium nadmieniło, że zgodnie z oświadczeniami podatników - potwierdzonymi pismem Starosty [...] z 20 grudnia 2018 r. - organ administracji architektoniczno-budowlanej przyjął 18 kwietnia 2018 r. bez sprzeciwu zgłoszenie z 16 kwietnia 2018 r. w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku administracyjnego na budynek mieszkalny jednorodzinny, co uwzględniono w rozstrzygnięciu organów podatkowych. We wniesionej do tut Sądu skardze na powyższą decyzję skarżący, kwestionując stanowisko organów w zakresie odmowy zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 punkt 5 upol wobec powierzchni 898,40 m2 przekazanej w bezpłatne używanie oraz w zakresie nieprawidłowej kwalifikacji powierzchni 250 m2 tzw. budynku administracyjnego, zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 136 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie tj. niepodjęcie zarówno przez organ I, jak i II instancji wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, niespełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło zarówno organ I, jak i II instancji do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające przyznanie skarżącym zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie, 2) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zarówno przez organ I, jak i II instancji zasady swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do błędnej kwalifikacji powierzchni 250 m2 tzw. budynku administracyjnego jako powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, w sytuacji gdy ze stanu faktycznego spawy wynika, że ww. powierzchnia powinna być objęta stawką podatku jak dla budynków mieszkalnych, co miało wpływ na wysokość kwoty podatku od nieruchomości za rok 2018, 3) art. 10 k.p.a. poprzez nie poinformowanie skarżących przez organ II instancji o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się względem zebranego w sprawie materiału dowodowego, na podstawie którego organ ten wydał zaskarżoną decyzję, 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji zaskarżonej decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, podczas gdy organ ten winien uchylić decyzję organu I instancji w części objętej niniejszą skargą i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Kędzierzyn - Koźle z 30 lipca 2020 r. w zaskarżonej części, oraz przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s..a", dowodu uzupełniającego, tj. dowodu ze sprawozdania merytorycznego z działalności Stowarzyszenia za rok 2018, a także o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o jej oddalenie. Do skargi załączono Sprawozdanie merytoryczne z działalności Stowarzyszenia A za okres od dnia 1.01.2018 r. do dnia 31.12.2018 r. Pismem z dnia 30.04.2021 r. podatnicy wnieśli o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci: podziękowania opiekunów półkolonii z Publicznej Szkoły Podstawowej nr [...] w [...], podziękowania dzieci z Publicznej Szkoły Podstawowej nr [...] w [...], podziękowania od dwojga uczniów z Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. [...] W [...] oraz z Zespołu Szkół Licealno-Technicznych w [...] za organizację i pomoc w nakręceniu filmu na konkurs "[...]", podziękowanie od pana A. za organizację czasu i zajęć dla wnuka. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania). Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia. Wskazać jednocześnie należy, że przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a więc bez udziału stron postępowania, w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), w zw. z § 1 pkt 1 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 października 2020 r. nr 17/20 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu w czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii. Wskazane zarządzenie Prezesa WSA w Opolu zostało wydane w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta Opole, będącego siedzibą tut. Sądu, obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zm.). Na mocy ww. przepisów zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dniem 30 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. W związku z tym sprawy przeznaczone do rozpatrzenia na rozprawie skierowano do załatwienia na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Z uwagi na powyższe, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 26 kwietnia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28.10.2020 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. w wysokości 80.930,00 zł. Na wstępie wyjaśnić należy, że na obecnym etapie sprawy przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w odniesieniu do części przedmiotowej nieruchomości przekazanej w bezpłatne używanie Stowarzyszeniu "A" oraz kwestia zajętej na działalność w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym dodatkowej powierzchni użytkowej 250,00 m2 części budynku nr [...]. W skardze podatnicy wskazują, że powierzchnia 898,40 m2 znajdująca się na [...] piętrze budynku przy ulicy [...] w [...] w badanym roku była zajęta wyłącznie na prowadzenie statutowej działalności na rzecz dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznie i sportu. Odmienne stanowisko w tym zakresie prezentuje organ. Przy tym poza sporem w sprawie pozostaje okoliczność, że podatnicy w badanym roku pozostawali użytkownikami wieczystymi działek nr a i b w [...] i właścicielami zabudowań znajdujących się na tych działkach. Na podstawie umowy użyczenia zawartej w dniu 13.02.2014 r. z podatnikami Stowarzyszenie "A", posiadało prawo do bezpłatnego używania m.in. powierzchni 2.436,93 m2 budynków handlowo-magazynowych mieszczących się przy ul. [...] w [...]. Część zajmowanych przez Stowarzyszenie pomieszczeń przeznaczono na [...] przedstawiające eksponaty z czasów [...]. Mając zatem na uwadze zakreśloną powyżej istotę sporu, wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. W orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 2.04.2019 r., sygn. akt II FSK 1162/17, dostępny, podobnie jak i pozostałe przywołane w tym uzasadnieniu orzeczenia, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) na tle ww. przepisu wskazuje się, że zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. ma charakter przedmiotowo-podmiotowy. Obejmuje określone nieruchomości lub ich części, jeżeli są one zajęte przez wskazany podmiot (stowarzyszenie) na wyłącznie oznaczony cel (statutową działalność wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, bądź obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży). Wskazany przepis, w powołanym powyżej brzmieniu, obowiązuje od dnia 1 stycznia 2016 r. W porównaniu do wcześniejszej jego treści, obowiązującej do dnia 31 grudnia 2015 r., ustawodawca wprowadził słowo "wyłącznie", przy pomocy którego w dość istotny sposób zawęził (ograniczył) cel, na który przedmiotowe nieruchomości (lub ich części) mogą być wykorzystywane (prowadzenie przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, a także obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży). Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że użycie przez ustawodawcę partykuły "wyłącznie" oznacza odniesienie komunikowanego w zdaniu stwierdzenia do tych obiektów i rzeczy, które są w tym zdaniu wymienione (por. Słownik języka polskiego PWN, www.sjp.pwn.pl). Warunkiem zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., jest zatem to, aby grunty, budynki lub ich części były zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży. Wykorzystanie natomiast tych nieruchomości (lub ich części) dla innych podmiotów (np. osób dorosłych, osób prawnych) oznacza, że nie zostaną spełnione warunki zwolnienia. Należy także podnieść, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. zawiera przywilej, który jest wyjątkiem od ogólnej zasady powszechności opodatkowania. W zakresie stosowania wszelkiego rodzaju ulg podatkowych należy uwzględnić art. 84 Konstytucji RP dotyczący zasady powszechności opodatkowania. Każdy wyjątek od tej zasady, w tym także ulga podatkowa, nie może być interpretowany dowolnie, ani uzupełniany w drodze interpretacji o treść, której nie zawiera. Niedopuszczalne jest doszukiwanie się intencji ustawodawcy i stwarzanie na takiej podstawie norm wykraczających poza literalne i klarowne brzmienie przepisu. Zwolnienia jako wyjątek od zasady powszechności opodatkowania muszą być interpretowane zarówno bez dokonywania wykładni rozszerzającej, jak i zawężającej danego przepisu prawa podatkowego. Będąc bowiem odstępstwem od powyższej zasady, która ma rangę konstytucyjną, są jej ograniczeniem, a wszelkie ograniczenia norm konstytucyjnych muszą być traktowane z wielką ostrożnością zarówno przez ustawodawcę jak i podmioty stosujące prawo, w tym organy administracji i sądy (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2010 r., II FSK 2147/08). Nadto przez "zajęcie" nieruchomości lub ich części na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności należy rozumieć faktyczne, rzeczywiste wykonanie konkretnych czynności, działań na nieruchomości (gruncie, budynku, lokalu) powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu wynikającego ze statutu stowarzyszenia. Przy czym dodać należy, że chodzi tu o zajęcie trwałe, czyli takie, które w zasadzie wyklucza prowadzenie innej działalności (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15.12.2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1099/17). W tym ostatnim wyroku wyjaśniono także, że zorganizowanie przez stowarzyszenie jednej imprezy dla młodzieży - paintball nie świadczy o zajęciu gruntów na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenie statutowej działalności wśród młodzieży i dzieci w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela powyższe poglądy wyrażone w orzecznictwie sądowym. Zatem, jak też trafnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, kluczowe dla wyniku sprawy jest ustalenie czy wskazywana przez skarżących część nieruchomości jest rzeczywiście zajęta wyłącznie na prowadzenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie określonym w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. i nie służy on żadnym innym (nawet ubocznym) celom. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania tego nie potwierdza. Jak słusznie ocenił organ odwoławczy, do zastosowania przedmiotowego zwolnienia nie wystarczy to, że sporna cześć nieruchomości została oddana w bezpłatne używanie Stowarzyszeniu "A", którego głównym celem, zgodnie z przedłożonym statutem, jest działanie na rzecz dzieci i młodzieży w zakresie: 1) Oświaty i wychowania - poprzez szerzenie wiedzy i udostępnianie materiałów na temat okresu historycznego Polski od [...] do [...] w celach dydaktycznych m.in. prowadzenie lekcji historii dla szkół podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych; propagowanie historii regionu i kraju; organizowanie wystaw, spotkań i koncertów tematycznych; 2) Nauki i techniki — poprzez propagowanie wiedzy o sprzętach minionej epoki; przegląd zmian zachodzących na przełomie czasów [...] w kwestiach kultury, nauki i techniki; zainteresowanie dzieci i młodzieży kolekcjonerstwem, rozszerzanie nowych pasji i zainteresowań; 3) Organizowanie wolnego czasu dla dzieci i młodzieży zamieszkującej gminę, powiat i województwo – poprzez organizację bali, festynów, targów czy kiermaszów." Trafnie również stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że zgromadzone w sprawie dokumenty nie stanowią dowodów na omówione wyżej "zajęcie" części nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., a jedynie na formalne ich użyczenie Stowarzyszeniu, którego statutowym celem jest działalność zbieżna z tą opisaną we wspomnianym przepisie. W toku postępowania podatnicy nie wykazali, że część spornej nieruchomości przeznaczona była wyłącznie na działalność wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Dla zastosowania przedmiotowego zwolnienia konieczne jest aby nieruchomość (jej część) służyła wyłącznie celom, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Zastosowanie ww. zwolnienia będzie zatem wykluczone w sytuacji wykorzystania części nieruchomości nie tylko na działalność wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, ale również w celu organizowania różnych innych wydarzeń, czy udostępnienia ekspozycji dla nieograniczonego kręgu osób – nawet jeżeli takie inne wydarzenia organizowane będą sporadycznie. W reakcji na wielokrotne wezwania organu, podatnicy nie zaoferowali żadnych dowodów, które wykazywałyby "wyłączność" wykorzystania części nieruchomości na działalność zwolnioną. Jak trafnie skonstatowało Kolegium w zaskarżonej decyzji, podatnicy zamiast dowodów potwierdzających spełnienie przesłanek do zwolnienia, składali w tym zakresie własne oświadczenia wskazując, że nie dysponują dowodami, bądź, że ochrona danych osobowych nie pozwala na przekazanie takich danych. W toku postępowania podatnicy nie przedłożyli sprawozdania finansowego Stowarzyszenia za badany rok podatkowy. Takie sprawozdanie zostało przedłożone dopiero wraz z wniesieniem skargi do tut. Sądu. Dysponując w toku postępowania jedynie zapewnieniami podatników co do wyłącznego wykorzystywania spornej powierzchni nieruchomości na cele zwolnione, trafnie stwierdził organ, że zapewnienia te nie są wystarczającym dowodem do zastosowania spornego zwolnienia. Sąd w pełni również podziela stanowisko, że w sytuacji gdy podatnicy powołują się na prawo do zastosowania zwolnienia, to winni oni wykazać spełnienie przesłanek wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Nie budzi wątpliwości, że to podatnicy mają najpełniejszą wiedzę odnośnie rodzaju działalności prowadzonej na spornej nieruchomości, a nadto to podatnicy, chcąc skorzystać ze zwolnienia podatkowego, powinni dysponować stosowną dokumentacją związaną z wykazaniem przesłanek zwolnienia. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie, organy podatkowe nie miały możliwości zgromadzenia stosowanych dokumentów we własnym zakresie, bez udziału podatników. Stąd też do stron kierowano wielokrotnie wezwania o przedłożenie stosownych dowodów potwierdzających wystąpienie przesłanek z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Tymczasem podatnicy i Prezes Stowarzyszenia "A" przedkładali jedynie własne oświadczenia, wskazując, że nie przekażą żadnych dowodów potwierdzających badane okoliczności: raz powołując się na okoliczność, że takimi dowodami nie dysponują, a innym razem ze względu ochronę danych osobowych dzieci i młodzieży biorących udział w zajęciach organizowanych przez stowarzyszenie. Sąd podziela przy tym stanowisko organu odwoławczego, że wprawdzie co do zasady to na organach spoczywa obowiązek dowodowy, jednakże zasada ta doznaje ograniczenia, jeżeli podatnicy powołują się na prawo do skorzystania ze zwolnień podatkowych, w tym ze zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. W takiej bowiem sytuacji konieczne jest współdziałanie podatników w celu zebrania materiału dowodowego. To właśnie podatnicy, a nie organy podatkowe, są dysponentami ewentualnych dowodów na okoliczność spełnienia przesłanek do zastosowania zwolnień podatkowych. Organy podatkowe nie są natomiast w stanie uzyskać w sposób autonomiczny (wytworzyć) dowodów, z których będzie wynikało, że dana nieruchomość podatników jest zajęta wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. W tym miejscu odnieść się należy do dowodów przedstawionych przez stronę już po zainicjowaniu postępowania sądowego, tj. sprawozdania merytorycznego z działalności Stowarzyszenia A za okres od dnia 1.01.2018 r. do dnia 31.12.2018 r. oraz dokumentów załączonych do pisma skarżących z dnia 30.04.2021 r. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących o przeprowadzenie dowodów z ww. dokumentów. Wyjaśnić należy, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję, co wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem tego postępowania nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. W orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w doktrynie wskazuje się, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (por. wyroki NSA z dnia: 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 75/2011, 24 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 602/2010, 4 lutego 2011 r., II FSK 1788/2009 dostępne, a także K. Sobieralski, Z problematyki postępowania rozpoznawczego przed sądem administracyjnym, ST 2002, nr 7-8, s. 51). Oznacza to, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej w postępowaniu administracyjnym (por. A. Hanusz, Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, PiP 2009, nr 2, s. 44; K. Radzikowski, Orzekanie przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy, ZNSA 2009, nr 2, s. 55). Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. jest bowiem możliwe, gdy wnioskowany dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonej decyzji. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości. Podkreślić jeszcze raz należy, że celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego sąd co do zasady opiera się bowiem na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji i ma ograniczoną możliwość prowadzenia postępowania dowodowego we własnym zakresie. Mając powyższe na uwadze przypomnieć należy, że w toku postępowania podatkowego organ wielokrotnie wzywał podatników do przedłożenia dowodów potwierdzających wystąpienie przesłanek z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Podatnicy poza oświadczeniami w tej sprawie nie przedłożyli żadnych dowodów. Zauważyć zatem należy, że załączone na etapie postępowania sądowego dokumenty w postaci sprawozdania z działalności Stowarzyszenia za badany rok podatkowy czy podziękowania ze strony zwiedzających, są dokumentami, którym skarżący dysponowali w toku postępowania podatkowego i co istotne, skarżący nie wykazali przeszkód, które uniemożliwiły zgłoszenie ww. dokumentów w postępowaniu administracyjnym. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (wyrok NSA z dnia 6.10.2009r. sygn. akt II FSK 615/08), przepis ten nie służy również do zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, z którymi strona się nie zgadza (por. wyrok NSA z dnia 20.01.2010 r., sygn. akt II FSK 1306/08). Tym samym, w ocenie Sądu, wniosek dowodowy podatników nie zasługiwał na uwzględnienie, natomiast organ podatkowy prawidłowo orzekał na podstawie dowodów jakimi dysponował w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że choć przedłożona przez podatników dokumentacja potwierdza, że w badanym roku doszło do zorganizowania przez Stowarzyszenie wydarzeń z udziałem dzieci i młodzieży, to jednak nie dowodzą one wyłączności wykorzystywania spornej powierzchni nieruchomości na cele zwolnione. Reasumując, Sąd stwierdza, że dokonana w zaskarżonej decyzji ocena odnośnie możliwości zastosowania przedmiotowego zwolnienia znajduje pełne oparcie w przepisach materialnoprawnych jak i prawidłowych ustaleniach poczynionych na podstawie dowodów zgromadzonych zgodnie z przepisami regulującym postępowanie dowodowe. Sąd podziela w pełni stanowisko SKO odnośnie tego, że organ I instancji nieprawidłowo zastosował zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w odniesieniu do 82,61 m2 powierzchni użytkowej budynku [...]. Żaden bowiem z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy nie potwierdza takiego zajęcia tej części nieruchomości na cele wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Słusznie wskazało SKO, że dla zastosowania omawianego zwolnienia nie wystarczy, że na ww. powierzchni 82,61 m2 stworzono warunki do prowadzenia statutowej działalności (co wynikało m.in. z dokumentacji fotograficznej i opinii biegłego), konieczne jest również wykazanie, że dana cześć nieruchomości faktycznie służy wyłącznie przedmiotowej działalności wśród dzieci i młodzieży, czego w sprawie nie wykazano. Nie budzi przy tym wątpliwości, że ww. nieprawidłowość nie stanowiła podstawy do uchylenia decyzji I instancji przez SKO z uwagi na zakaz wynikający z art. 234 O.p., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. Wskazane naruszenie nie miało charakteru rażącego, a jedynie taki rodzaj naruszenia uprawniałby SKO do wydania decyzji na niekorzyść podatników. Podobnie na obecnym etapie sprawy, zgodnie z art. 134 § 2 p.p.s.a., Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności, co nie ma miejsca w tej sprawie. Tym samym Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów i argumentacji podniesionych w tym zakresie w skardze. Zaznaczyć również należy, że przedmiotowa sprawa stanowi sprawę podatkową, w związku z czym wskazane w skardze przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące postępowanie dowodowe, nie miały tu zastosowania i nie mogły zostać naruszone przez organy. W zakresie przepisów proceduralnych w sprawie zastosowanie miała Ordynacja podatkowa. Sąd stwierdza przy tym, że analiza akt administracyjnych pozwala na stwierdzenie, iż organy w toku przedmiotowego postępowania organy nie naruszyły przepisów O.p. W sprawie dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wszechstronny z uwzględnieniem wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu konkretnych środków dowodowych, oceniono dowody we wzajemnej łączności, a wysnute wnioski są logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu, w postępowaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kwestii powierzchni zajętej na działalność w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, Sąd za trafne uznaje ustalenia organów w tym zakresie. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 7a ust. 2 u.p.o.l., "ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej (...)". Organy podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości muszą zatem uwzględniać dane zawarte w ewidencjach gruntów i budynków. Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: (1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; (2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; (3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: (1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: (a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, (b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania (art. 20 ust. 2 pkt 1 tej ustawy). Zatem, co do zasady, regułą jest bezwzględne związanie danymi ewidencyjnymi (por. uchwała NSA z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13). W przywołanej uchwale dopuszczono jednak w wyjątkowych przypadkach możliwość jej podważenia w ramach postępowania podatkowego, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Mianowicie, odstępstwo od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków może mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Danymi bezwzględnie wiążącymi organ podatkowy (dopóki ewidencja w tym zakresie nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym) są: położenie, granice i powierzchnia gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 ww. ustawy). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: wyrok NSA z 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12) prezentowany jest pogląd, podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że z uwagi na kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, zawarte w niej dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy i do tej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią natomiast dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.). W tej grupie znajdą się dane dotyczące własności nieruchomości, użytkowania wieczystego, czy osoby władającej nieruchomością. Ewidencja gruntów nie może przesądzać o tych elementach, co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości (por. wyroki NSA z 23 lipca 2015 r., II FSK 1577/13; z 18 lutego 2016 r., II FSK 3839/13; z 4 marca 2016 r., II FSK 3935/13, z 1 marca 2018 r., II FSK 458/16). Odstępstwo od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków może mieć miejsce wówczas, gdy informacje zawarte w ewidencji kolidują z okolicznościami faktycznymi, w tym także w zakresie rzeczywistego sposobu wykorzystania budynku w inny sposób niż wynikający z jego przeznaczenia ujętego w ewidencji. W decyzji wymiarowej za 2018 r. uwzględniono zmianę sposobu użytkowania budynku administracyjnego na budynek mieszkalny jednorodzinny, co odzwierciedla dokonane wyliczenie wymiaru podatku, jednak dotyczy to jedynie części powierzchni tego obiektu. Natomiast 250,00 m2 powierzchni użytkowej części budynku nr [...] uwzględniono w przyjętej przez organy podatkowe powierzchni użytkowej budynków zajętych na działalność gospodarczą w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym wynoszącej łącznie w badanym roku podatkowym 827,43 m2. Do wyliczenia łącznej powierzchni użytkowej budynków zajętych na działalność gospodarczą w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym organ odwoławczy przyjął wskazaną powierzchnię 250,00 m2 w w/w budynku, zgodnie z oświadczeniem P. R. z 15 października 2018 r., którego treść koresponduje z przedłożonym protokołem kontroli obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Jak wynika z tych dowodów, wskazana powierzchnia w budynku nr [...] zajęta była na działalność w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Ustalenia organów w tym zakresie w odniesieniu do roku 2018 nie budzą wątpliwości i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W kwestii zarzutu polegającego na niedoinformowaniu skarżących o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzeniem w sprawie zebranego materiału dowodowego, podkreślić należy, że organ II instancji procedował w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji, który wyznaczył stronie termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a zatem niewyznaczenie 7-dniowego terminu przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy nie miało żadnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. W konsekwencji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza także przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Końcowo wskazać należy, że nie budzi wątpliwości Sądu i nie jest sporna między stronami kwestia opodatkowania pozostałej części nieruchomości. Nie budzi zastrzeżeń przyjęta przez organy kwalifikacja i powierzchnia poszczególnych części nieruchomości, zastosowane stawki, gdyż wynikają one ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jak i przepisów mających zastosowanie w sprawie. Nie budzi także zastrzeżeń wyliczenie wysokości podatku zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 13-15). W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.