I SA/Op 181/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 7 listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2013r. postanawia: odrzucić skargę. Skarżący A. P. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu wniósł skargę na postanowienie tego organu z dnia 7 listopada 2013r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2013r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lutego 2014 r., wydanego na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – (dalej p.p.s.a.), wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. W wezwaniu zawarto pouczenie o wysokości, trybie i terminie uiszczenia wpisu, a nadto wskazano skutki niedopełnienia tego obowiązku w postaci odrzucenia skargi. Wezwanie zawierało również pouczenie o prawie i trybie realizacji prawa pomocy. Z uwagi na nieobecność skarżącego pod wskazanym w skardze adresem przesyłka zawierająca odpis w/w zarządzenia została dwukrotnie awizowana tj. 14 lutego 2014r. r. i 24 lutego 2014r. r., o czym umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata. Ze względu na niepodjęcie przesyłki przez osobę uprawnioną przez okres 14 dni od dnia pierwszego awiza została ona zwrócona do Sądu w dniu 7 marca 2014r. r. Jednocześnie, jak wynikało z ustaleń pracownika sekretariatu Sądu poczynionych w oddziale budżetowo-finansowym, do dnia 14 marca 2014r. r. nie uiszczono należnego od skargi wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 oraz w art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący, mimo dwukrotnego awizowania przesyłki na wskazany przez niego adres (w dniach 14 i 24 lutego 2014r.) nie odebrał wezwania do uiszczenia wpisu należnego od skargi. Taki stan rzeczy skutkować musiał przyjęciem, że doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 28 lutego 2014r. r., w trybie tzw. doręczenia zastępczego wynikającego z art. 73 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. (np. adresatowi do rąk własnych, dorosłemu domownikowi), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (§ 1), które umieszcza się w skrzynce pocztowej adresata lub na drzwiach mieszkania na okres siedmiu dni (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W konsekwencji doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Skoro z adnotacji poczynionych przez pocztę na zwrotnym poświadczeniu odbioru oraz kopercie wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, a zawiadomienie o możliwości jej odbioru we wskazanym urzędzie pocztowym umieszczono na drzwiach adresata, to zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. należało ją uznać za doręczoną. Skoro zaś skuteczne doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 28 lutego 2014r.., wyznaczony skarżącemu termin do uiszczenia wpisu należnego od skargi upłynął w dniu 7 marca 2014r. r. Z poczynionych ustaleń bezspornie wynika, że do dnia upływu ustawowego terminu skarżący nie uiścił należnego od skargi wpisu, co w świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. powoduje konieczność odrzucenia skargi jako nieopłaconej w wymaganym terminie. Z powyższych przyczyn faktycznych i prawnych orzeczono jak w sentencji.