I SA/Op 185/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo Opole na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 6 kwietnia 2018 r., nr WR.ZUO.4.470.397.2018.OS w przedmiocie określenia opłaty za pobór wód powierzchniowych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej kwotę 207,00 zł (słownie złotych: dwieście siedem 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Informacją roczną z 28 lutego 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: "Dyrektor PGWWP Zarząd Zlewni w Nysie", "organ"), na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 i 2180 - dalej określana jako "P.w.") oraz pozwolenia wodnoprawnego nr OŚ.6223/57/06 ustalił Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe Nadleśnictwo Opole (dalej jako: "skarżący", "strona") za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 363 zł za pobór wód powierzchniowych. W złożonej od powyższej informacji reklamacji strona podniosła, że wysokość rocznej opłaty stałej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego nr OŚ-6223/57/06 nie powinna być naliczona, gdyż opłata dotyczy poboru wód do napełniania zbiornika i retencjonowania wody na potrzeby przyrodnicze i przeciwpożarowe. Skarżący podkreślił, że wskazane funkcje zbiornika, zgodnie z art. 270 ust. 2 P.w., stanowią podstawę do nienaliczania opłaty stałej. Ponadto kwestionowano poprawność naliczenia opłaty, albowiem zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym, tj. pkt I ust. 2 pobór wody powierzchniowej z rowu dla potrzeb zbiornika retencyjnego następuje od dnia 1 marca do dnia 15 kwietnia, co 4 lata. Dyrektor Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z 6 kwietnia 2018 r. określił stronie za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 63 zł za pobór wód powierzchniowych. Stwierdził ponadto, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach i określił termin płatności rat oraz sposób uiszczenia opłaty. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ administracji wskazał art. 273 ust. 6, w związku z art. 271 ust. 3, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 P.w. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.) - dalej jako: k.p.a. Uzasadniając decyzję w pierwszej kolejności podniósł, że nie uznał reklamacji strony, gdyż zgodnie z art. 271 ust. 3 P.w. wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń. Wyjątkiem odstąpienia od naliczenia opłaty może być art. 270 ust. 2 P.w., zgodnie z którym opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb, który w ocenie organu nie dotyczy przedmiotowej sprawy. Wskazano dalej, że strona korzysta z usług wodnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Starostę Brzeskiego nr OŚ-6223/57/06 na pobór wód powierzchniowych w ilości 0,71 l/s przez cały rok i 3,27 l/s w okresie od 1 marca do 15 kwietnia co 4 lata co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 P.w. zobowiązana jest ponosić opłatę za usługi wodne. Określenia wysokości opłat stałych organ dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 3 P.w. oraz § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502) - dalej określane jako "rozporządzenie". Opłata stała za pobór wód powierzchniowych została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 PLN na dobę za 1 m³/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w maksymalnej ilości o,71 l/s i wynoszącej po przeliczeniu 0,00071 m³/s. Strona w skardze zaskarżyła rozstrzygnięcie organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 270 ust. 2 P.w. podnosząc, że jest zwolniona z konieczności regulowania opłat stałych, ponieważ opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów oraz art. 273 ust. 5 P.w., poprzez nie uwzględnienie reklamacji, w sytuacji gdy z okoliczności stanu faktycznego wynika, iż opłata ta nie powinna zostać naliczona. W związku z powyższym wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniosła na wstępie, że organ wydający zaskarżoną decyzję w żaden sposób nie ustosunkował się do odmowy, ani w żaden sposób nie uzasadnił dlaczego i na jakiej podstawie prawnej dokonał modyfikacji w zakresie wysokości opłaty. Ponadto strona stwierdziła, że jest zwolniona z konieczności regulowania opłat stałych, ponieważ opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. Zdaniem skarżącego kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie ma decyzja Starosty Brzeskiego z dnia 6 lipca 2007 r., nr OS-6223/57/06, na podstawie której udzielono Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe Nadleśnictwo Opole pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego zbiornika retencyjnego "Skarbiszów" zlokalizowanego w oddziale 44d lasów Leśnictwa Narok Nadleśnictwo Opole. Przedmiotowy zbiornik zlokalizowany jest na rowach melioracyjnych biegnących w kompleksie leśnym, a głównym celem jego budowy i eksploatacji, zgodnie z pkt 1 ust. 2 decyzji nr OS-6223/57/06 jest retencja wody. Rowy te umiejscowione są na gruntach należących do Skarbu Państwa i pozostają w zarządzie właściwej jednostki Lasów Państwowych. Zbiornik w oddziale 44d leśnictwa Narok zasilany jest wyłącznie wodami śródlądowymi stojącymi znajdującymi się w rowach, opadowymi, roztopowymi i gruntowymi znajdującymi się w granicach nieruchomości gruntowej, które to w świetle art. 214 P.w. są własnością właściciela nieruchomości. Zbiornik w okresie zagrożenia przeciwpożarowego stanowi także rezerwę wody do celów gaszenia pożarów lasów. Lasy Państwowe Nadleśnictwo Opole zaliczone są do najwyższej kategorii zagrożenia pożarowego. Koniecznym, zatem jest właściwe zabezpieczenie majątku Skarbu Państwa, w tym przypadku poprzez zabezpieczenie koniecznej ilości wody. Poza wskazaną powyżej funkcją retencyjną oraz przeciwpożarową, zbiornik pełni także funkcję przyrodniczą. Gospodarka wodna związana z działalnością zbiornika retencyjnego przyczynia się do wzbogacenia bioróżnorodności biologicznej poprzez tworzenie nowych siedlisk dla gatunków roślin i zwierząt wodno-błotnych. Zwiększa się populacja ptactwa wodnego takich jak: kaczki, gęsi inne ptactwo wodne, a także wszystkich zbiorowisk bezkręgowych, planktonowych i dennych, a także dla ichtiofauny. Dalej skarżący wywodził, że w świetle art. 270 ust 2 P.w. opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb. W powszechnie obowiązujących przepisach prawa nie istnieje legalna definicja celów leśnych. W związku z tym definicję tą należałoby rozpatrywać z uwzględnieniem definicji prowadzenia zrównoważonej gospodarki leśnej uregulowanej w art. 7 ustawy o lasach. Zgodnie z przepisem art. 7 ustawy o lasach zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem w szczególności określonych celów. Jednym z głównych celów jest zachowanie lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą. Przedmiotowy zbiornik wpływa w sposób niewątpliwie korzystny na ekosystem leśny występujący na tym terenie. Przede wszystkim pozwala on na utrzymanie odpowiedniej wilgotności gleby i sprzyja rozwojowi drzew poprzez nawadnianie gruntów i znajdujących się tam upraw. W kontekście realizowania celów leśnych, o których mowa w przepisie art. 270 ust. 2 P.w., nie ma wątpliwości, że woda w przedmiotowym zbiorniku wykorzystywana jest nadto na potrzeby gospodarki leśnej do zabezpieczenia pożarowego upraw leśnych. Ochrona taka zawiera się w definicji gospodarki leśnej zawartej w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach. Możliwość wykorzystania wody gromadzonej w przedmiotowym zbiorniku daje realne szanse na zminimalizowanie szkód w majątku Skarbu Państwa w przypadku wystąpienia pożaru. Organ wydający zaskarżoną decyzję nie uwzględnił powyższych okoliczności i błędnie uznał, iż w przedmiotowej sprawie korzystanie z wód nie jest związane z realizacją celów leśnych. Powyżej omówione okoliczności wskazują jednak, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi ustawowe wyłączenie i w konsekwencji decyzja została wydana w sposób wadliwy. Ponadto niezrozumiałe wydaje się postępowanie organu, który z jednej strony orzeka o nieuwzględnieniu wniesionej przez nadleśnictwo Opole reklamacji, i jednocześnie dokonuje zmiany wysokości opłaty z kwoty 363, 00 zł na 65,00 zł. Istotą wnoszenia reklamacji jest właśnie zmiana nałożonej na obowiązanego wysokości opłaty. Z tego tez względu w sytuacji, jeśli organ przychylał się do okoliczności podnoszonych w reklamacji, w konsekwencji czego zmienił wysokość opłaty, powinien dać temu wyraz w treści orzeczenia. Niemożliwe jest nieuwzględnienie argumentów podnoszonych przez reklamującego i jednoczesne dokonanie modyfikacji w sposób przez niego sygnalizowany. Powyższe działanie organu nie zostało w żaden sposób uzasadnione pod względem prawnym w treści uzasadnienia wydanej decyzji. W ocenie skarżącego wpływa to również na wadliwość wydanego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał w pierwszej kolejności, iż fakt naliczenia i wysokość opłaty stałej uzależniona jest od treści pozwolenia wodnoprawnego lub zintegrowanego, a dokładniej: od maksymalnej ilości pobranej wody przewidzianej w przedmiotowej decyzji. Jest ona zatem ustalona na podstawie wartości maksymalnych określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, które stanowią niejako treść rozstrzygnięcia ujętego w kategorię pozwolenia wodnoprawnego. Skarżący jest adresatem pozwolenia wodnoprawnego, które stanowiło podstawę wymierzenia spornej opłaty. Organ, przywołując treść art. 268 ust. 1 pkt 1, art. 270 i art. 271 ust. 1 pkt 2 P.w. stwierdził, że zobowiązany był naliczyć opłatę, a ewentualne odstępstwo w tym zakresie mogłoby wynikać jedynie z wyraźnego przepisu ustawy. Zdaniem organu, przewidziane w ustawie zwolnienia przedmiotowe jak i podmiotowe nie znajdują zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Dalej podkreślił, że w ustawie Prawo wodne brak jest także przepisu, który pozwoliłby organowi fakultatywnie zwolnić w określonych sytuacjach np. "z uwagi na wyjątkowe okoliczności" podmioty z opłat za usługi wodne, co za tym idzie organ dla wypełnienia dyspozycji norm Prawa wodnego zobligowany był do wymierzenia spornej opłaty. Ponadto organ stwierdził, że wskazywany przez skarżącego art. 270 ust. 2 P.w. nie dotyczy przedmiotowej sprawy, gdyż dyspozycja ujęta w tym artykule nie znajduje odzwierciedlenia w treści pozwolenia wodnoprawnego. Art. 403 ustawy Prawo wodne wskazuje, że w pozwoleniu określa się cel korzystania z wód a zatem dla zastosowania zwolnienia z ust. 2 art. 270 w decyzji zezwalającej na pobór wód winno wyraźnie być wskazane, że pobór ten dotyczy celów rolniczych czy leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz potrzeby chowu i hodowli ryb. Wreszcie, co istotne w art. 35 pkt 12 ustawy Prawo wodne wskazane zostało expressis verbis, że nawadnianie gruntów lub upraw wodami w ilości większej niż średniorocznie 5m3 na dobę stanowi " szczególne korzystanie z wód" tymczasem treść pozwolenia wodnoprawnego stanowiącego podstawę spornej opłaty wskazuje, że skarżący korzysta tzw. usług wodnych o których mowa w art. 35 ust. 3 Prawa wodnego. Skutkuje to przyjęciem stanowiska, że art. 270 ust. 2 nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Skarżący podnosi w skardze funkcję retencyjną oraz przeciwpożarową czy wreszcie przyrodniczą zbiornika retencyjnego niemniej jednak zdaniem organu w treści pozwolenia wodnoprawnego powinno wyraźnie zostać wskazane, że zachodzą cele o których mowa w art. 270 ust. 2 P.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej określanej, jako: P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto stosownie do art. 134 § 1 tej ustawy, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd, w aspekcie wskazanych kryteriów, kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dała podstawę do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy - i w związku z tym podlega uchyleniu. Zaskarżoną decyzją organ określił opłatę stałą za pobór wód powierzchniowych za okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. w wysokości 65 zł. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest, w pierwszej kolejności, zasadność naliczenia opłaty stałej w sytuacji, gdy strona w reklamacji (a następnie w skardze) podniosła, że w sprawie brak jest podstaw prawnych do naliczenia takiej opłaty, w szczególności z uwagi na zwolnienie przewidziane art. 270 ust. 2 P.w. Skarżąca podkreślała, że spełnia warunki uprawniające ją do takiego zwolnienia, zwracała uwagę, że opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb. Podnosiła, że zbiornik poza funkcją retencyjną oraz przeciwpożarową, pełni także funkcję przyrodniczą. Gospodarka wodna związana z działalnością zbiornika retencyjnego przyczynia się do wzbogacenia bioróżnorodności biologicznej poprzez tworzenie nowych siedlisk dla gatunków roślin i zwierząt wodno-błotnych. Zwiększa się populacja ptactwa wodnego takich jak: kaczki, gęsi inne ptactwo wodne, a także wszystkich zbiorowisk bezkręgowych, planktonowych i dennych, a także dla ichtiofauny. Zgodnie z art. 270 ust. 2 P.w. opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb. Treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że w sytuacji gdy pobór wód dokonywany jest do celów enumeratywnie określonych w powołanym art. 270 ust. 2 - opłaty stałej nie ponosi się. Zatem z punktu widzenia treści art. 270 ust. 2 P.w. ważne jest by organ określając opłatę stałą za pobór wód ustalił, czy pobór wód jest do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb, zwłaszcza w sytuacji podnoszenia takich argumentów przez stronę. Skarżący bowiem twierdzenie o spełnieniu celu przewidzianego w tym przepisie zaprezentował już w złożonej reklamacji. Pomimo tego organ wydając zaskarżoną decyzję w ogóle nie rozważył tej wysuwającej się na plan pierwszy problematyki. Zagadnieniu ewentualnego zastosowania art. 270 ust. 2 P.w. organ poświęcił jedno zdanie, przy czym znaczna część wypowiedzi stanowiła zacytowanie treści art. 270 ust. 2 P.w., a resztę stanowiła lakoniczna wzmianka, że przepis ten nie dotyczy przedmiotowej sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnych rozważań, czy zachodzą podstawy do zastosowania art. 270 ust. 2 P.w., a zatem czy pobór wód następuje do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb. W uzasadnieniu decyzji niejako z góry założono - bez podania przyczyn takiego stanowiska, że powołany przepis art. 270 ust. 2 P.w. nie ma zastosowania, organ skupił się na następczych przesłankach braku zastosowania tego przepisu w zakresie dotyczącym ustalania opłaty stałej. W ocenie Sądu organ działał wadliwie, ponieważ wcześniej winien odnieść się do argumentacji strony i ustosunkować się do jej stanowiska, czy strona w ogóle powinna ponosić opłatę stałą. Organ w uzasadnieniu decyzji, pomijając tak istotną kwestię, odstępując od wyjaśnienia okoliczności ponoszonych przez stronę i nie wykazując podstaw do braku zastosowania art. 270 ust. 2 P.w., nie uzasadnił w sposób należyty zastosowania w sprawie art. 271 ust. 3 P.w., co nadaje zaskarżonej decyzji charakter rozstrzygnięcia przedwczesnego i dowolnego. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z istoty uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest bowiem przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących, dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z warunków "sine qua non" skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez sąd administracyjny. W analizowanym przypadku brak zawarcia w uzasadnieniu nawet syntetycznych rozważań na temat zasadniczego argumentu strony (co do tego, że w sprawie winien mieć zastosowanie art. 270 ust. 2 P.w.) dowodzi, że organ nie dokonał kompleksowej wykładni adekwatnych regulacji prawnych oraz nieprawidłowo rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy, zwłaszcza nie odniósł się do treści uzasadnienia wodnoprawnego z 6 lipca 2007 r. (co zostanie wyjaśnione w dalszej części uzasadnienia). Zatem, organ nie dokonał kompleksowej wykładni adekwatnych regulacji prawnych oraz nieprawidłowo rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy, nie odniósł się do wskazywanych przez stronę wątpliwości. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowało treść zaskarżonej decyzji. Organ uniemożliwił sądowi kontrolę swojego stanowiska w tym zakresie, a skarżącego pozbawił możliwości ustosunkowania się w skardze do poglądów prezentowanych przez organ. Odniesienie się przez organ do argumentacji strony dopiero w odpowiedzi na skargę, jest spóźnione i w żaden sposób nie eliminuje wad zaskarżonej decyzji, bowiem pismo procesowe, jakim jest odpowiedź na skargę, nie może uzupełniać uzasadnienia zaskarżonej decyzji poprzez zamieszczenie w tymże piśmie kluczowych dla sprawy treści, rozważań czy ocen, które powinny znajdować się w uzasadnieniu prawnym i faktycznym zaskarżonego aktu. Niemniej jednak budzi wątpliwości Sądu pogląd organu wyrażony w odpowiedzi na skargę, że wskazywany przez skarżącego art. 270 ust. 2 P.w. nie dotyczy przedmiotowej sprawy, gdyż dyspozycja ujęta w tym artykule nie znajduje odzwierciedlenia w treści pozwolenia wodnoprawnego. Jak wynika bowiem z treści uzasadnienia wodnoprawnego z 6 lipca 2007 r., który stanowi integralną część tej decyzji, "(...) gospodarka wodna związana z działalnością zbiornika retencyjnego "Skarbiszów" przyczyni się do wzbogacenia bioróżnorodności biologicznej poprzez tworzenie nowych siedlisk dla gatunków roślin i zwierząt wodno-błotnych. Zwiększy się populacja gatunków ptactwa wodnego, takich jak: kaczek, gęsi, łabędzi, a wytworzona powierzchnia szuwar stworzy warunki bytowania wielu cennych gatunków roślin i zwierząt, a także rozwoju wszystkich zbiorowisk bezkręgowych, planktonowych i dennych. Powierzchnia szuwar, która powstanie w wypłaconym brzegu, stworzy ponadto znakomite warunki dla rozwoju ptactwa wodnego a wolne lustro wody dla ichtiofauny. Ze względu na ekologiczne przeznaczenie zbiornika oraz zabezpieczenia pożarowego lasu nie przewiduje się zanieczyszczenia tych wód". Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ w sposób szczegółowy winien odnieść się w treści decyzji do argumentów podnoszonych przez stronę, zwłaszcza dotyczących ziszczenia się przesłanki z art. 270 ust. 2 P.w., czego jednak nie uczynił ustalając opłatę stałą. Doszło zatem do naruszenia art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 §1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. W toku ponownego postępowania organ zobowiązany jest uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia - prawidłowo sporządzić uzasadnienie decyzji odnosząc się do stanowiska strony podniesionego w reklamacji, a ukierunkowanego w szczególności na próbę wykazania, że zachodzi w stanie faktycznym przypadek, o jakim mowa w art. 270 ust. 2 P.w. Ponadto organ winien wyjaśnić przyczyny ustalenia skarżącemu opłaty roczej w wysokości niższej od tej wskazanej w informacji rocznej. Mając na względzie powyższe i uznając, że stwierdzone naruszenia wskazanych przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku, w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).