I SA/Op 187/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 12 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. i A. C. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 września 2005 r. Dnia 19 lipca 2005 r. skarżący M. C. i A. C. wnieśli skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia [...] Nr [...] o umorzeniu postępowania podatkowego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego skarżących w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. Jednocześnie skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, argumentując, że powyższe postanowienie zostało już wprawdzie przez nich zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który postanowieniem z dnia 31 marca 2005 r. w sprawie o sygnaturze I SA/Op 35/05 skargę oddalił, ale strona przeciwna orzeczenie to zaskarżyła skargą kasacyjną. Skarżący podnieśli, że w wypadku uwzględnienia tej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny ze względu na normę art. 87 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: P.p.s.a.] nie będą mogli skutecznie złożyć wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na zaskarżone postanowienie. Skarżący zaznaczyli także, że niezależnie od dwóch skarg na powyższe postanowienie, wnieśli na nie dnia 10 stycznia 2005 r. także zażalenie, ale jego niedopuszczalność stwierdził postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu; to ostatnie postanowienie skarżący zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, gdzie sprawa zawisła pod sygnaturą I SA/Op 130/05. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu stwierdził, że w dniach: 27 grudnia 2004 r. i 4 stycznia 2005 r. wydał trzy postanowienia umarzające postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia zobowiązania skarżących w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1996, 1997 i 1998, że postanowienia te były przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu postanowieniami z dnia 31 maja 2005 r. wydanymi w sprawach o sygnaturach I SA/Op 34, 35 i 36/05 i że organ podatkowy na postanowienia te wniósł skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że skarżący są w błędzie co do tego, że w sprawie oznaczonej sygnaturą I SA/Op 35/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu ich skargę oddalił. Przeciwnie, skarga ta została uwzględniona i dlatego właśnie organ podatkowy rozstrzygnięcie to zaskarżył skargą kasacyjną, która dotychczas rozpoznana nie została. Ta okoliczność wiadoma jest Sądowi z urzędu. Przechodząc do oceny skargi i towarzyszącemu jej wnioskowi o przywrócenie terminu do jej wniesienia Sąd stwierdza, że skarga jest niedopuszczalna z dwóch przyczyn: - po pierwsze - została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), to jest po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 P.p.s.a.); - po drugie – sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Zachowanie terminu do wniesienia skargi jest przesłanką dopuszczalności skargi, która w przypadku jej uchybienia może być konwalidowana przez przywrócenie na wniosek strony terminu do wniesienia skargi w trybie przewidzianym przepisami art. 85-89 P.p.s.a. Jednakże w myśl art. 86 § 2 P.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Natomiast zawisłość sprawy, to jest stan, w którym sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami już się toczy, wyklucza dopuszczalność skargi i uchybienie to nie może być w żadnym trybie konwalidowane. Oznacza to, że nawet w wypadku uwzględnienia wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarga ta i tak zostałaby odrzucona ze względu na stan zawisłości sprawy. Z tego względu uchybienie terminu do wniesienia skargi w istocie nie powoduje dla skarżących ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Jeżeli zatem odrzucenie skargi następuje z tego względu, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.), przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi nie jest dopuszczalne (art. 86 § 2 P.p.s.a.). Kierując się powyższym rozumowaniem Sąd odrzucił skargę bez rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, gdyż orzekanie w przedmiocie przywrócenia terminu byłoby bezcelowe. Z istnienia pierwszej przyczyny niedopuszczalności skargi skarżący zdają sobie sprawę i stąd ich wniosek o przywrócenie terminu. Istnienia drugiej przyczyny skarżący zdają się nie być świadomi, mnożąc środki zaskarżenia dotyczące tego samego aktu administracyjnego. Budzi to zdziwienie, jeśli zważyć, że skarżący A. C. – co Sądowi wiadomo z urzędu – jest doradcą podatkowym.