I SA/Op 192/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 12 marca 2013 r. – brak numeru - utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 18 lutego 2013 r. [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 18 lutego 2013r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu określił S. S. (dalej skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. W związku z wniesionym odwołaniem Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu, w piśmie z dnia 12 marca 2013r., skierowanym do Dyrektora Izby Celnej w Opolu, ustosunkowując się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 226 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 749) dalej jako: [O.p.] i wskazał, że w załączeniu przesyła odwołanie wraz z aktami sprawy na podstawie art. 227 O.p. W dniu 8 kwietnia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęła skarga S. S. określona jako skarga: "na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 12.03.2013r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 18.02.2012r. nr [...]" W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu wniósł o jej odrzucenie i wyjaśnił, że na dzień wpływu skargi nie została wydana w przedmiotowej sprawie decyzja ostateczna organu II instancji przez Dyrektora Izby Celnej w Opolu. Dodatkowo wskazał, iż pismem z dnia 12 marca 2013r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu, działając w oparciu o art. 227 § 1 i § 2 O.p. przekazał do rozpoznania organowi odwoławczemu - Dyrektorowi Izby Celnej w Opolu odwołanie skarżącego wraz z aktami sprawy, a nie decyzję Dyrektora Izby Celnej, która de facto nie została jeszcze wydana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Z treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 - 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270) dalej jako: [p.p.s.a.]. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które dotyczą aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje administracyjne - pkt 1, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie - pkt 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3). Ponadto zaskarżalne są inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 wskazanego przepisu - pkt 8. W myśl natomiast art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (te ostatnie przypadki w niniejszej sprawie nie mają miejsca, gdyż skargę wnosi sam skarżący). Stosownie do art. 52 § 2 tej ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z odpowiedzi na skargę złożonej przez Dyrektora Izby Celnej, którego "decyzję" zaskarżono wynika, że odwołanie skarżącego od decyzji wydanej przez organ I instancji nie zostało jeszcze rozpatrzone, a więc nie została jeszcze wydana decyzja organu odwoławczego. Oznacza to, że nie zostały jeszcze przez skarżącego wyczerpane środki zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Przede wszystkim jednak akt organu administracji, na który w skardze wskazuje skarżący, nie istnieje w ogóle w obiegu prawnym. Przepis art. 58 § 1 p.p.s.a. w punktach od 1 do 6 wymienia przypadki, w których sąd odrzuca skargę. Między innymi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeśli z innych (niż wymienione w punktach od 1) do 5) przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Strona w niniejszej sprawie wniosła skargę w istocie na pismo Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 12 marca 2013 r. o oznaczonym numerze, pozostając w błędnym przekonaniu, iż jest ono decyzją wydaną przez Dyrektora Izby Celnej w Opolu. Z wyjaśnienia tego organu zawartego w odpowiedzi na skargę, oraz załączonego pisma o wskazanym numerze i dacie wynika jednak bezspornie, że nie stanowiło ono decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w Opolu, jak to w skardze opisuje skarżący, lecz było pismem sporządzonym przez organ I instancji na podstawie art. 227 O.p., a więc zawierającym stanowisko tego organu w związku z wniesionym odwołaniem. Skoro zatem skargę wniesiono na decyzję, która nie została jeszcze wydana, to brak jest przedmiotu zaskarżenia, a zatem skargę jako niedopuszczalną z innych przyczyn należało odrzucić. W świetle unormowań zawartych w Ordynacji podatkowej pismo organu I instancji sporządzone na podstawie art. 227 tej ustawy i zawierające jego stanowisko w związku z odwołaniem strony od decyzji pierwszoinstancyjnej, z całą pewnością nie może być uznane za decyzję ostateczną, na którą służy skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 227 O.p. organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania, chyba że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226, a przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów. Jak z powyższego wynika, zaskarżone pismo nie stanowi w szczególności decyzji administracyjnej ani innego aktu rozstrzygającego o prawach lub obowiązkach strony, na który służyłaby skarga do sądu administracyjnego w świetle art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., określających zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej. Opisane w skardze pismo, nazwane przez stronę decyzją, nie mieści się również w dyspozycji art. 3 § 3 p.p.s.a. ponieważ nie istnieje żaden przepis szczególny, który przewidywałby możliwość wniesienia do sądu administracyjnego środka zaskarżenia na ww. pismo będące ustosunkowaniem się do zarzutów odwołania. Tym samym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę jako wniesioną na nieistniejący akt organu administracji należało odrzucić, gdyż jest ona niedopuszczalna z innych przyczyn, o jakich mowa w tym przepisie.