I SA/Op 195/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Kuczyńska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 6 stycznia 2010 r. [...] w przedmiocie odpowiedzialności spadkobiercy za zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. od przychodu ze sprzedaży nieruchomości w związku z wnioskiem skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania Wnioskiem z dnia 23 października 2010 r. T. K. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie wniosku na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (k. 110). Wezwanie opatrzone stosownym pouczeniem oraz załączonym formularzem doręczono skarżącej dnia 17 listopada 2010 r. (k. 120). Zakreślony siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 2 grudnia 2010 r. pozostawiono wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Na powyższe zarządzenie Skarżąca wniosła sprzeciw w ustawowo przewidzianym terminie, domagając się uchylenia zaskarżonego zarządzenia i nadania sprawie biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek Skarżącej należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z dyspozycją art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),-/dalej p.p.s.a./, zarządzenie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega rozpatrzeniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Warunkiem zatem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie wniosku na urzędowym formularzu określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245). Stosownie zaś do treści art. 257 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jest to wymóg bezwzględny, który musi zostać spełniony każdorazowo, gdy strona zwraca się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają w tej sytuacji podniesione w sprzeciwie argumenty, iż Skarżąca już na wcześniejszym etapie niniejszego postępowania, ubiegając się o przyznanie prawa pomocy, złożyła druk PPF, a zatem jej sytuacja materialna została udokumentowania i jest znana Sądowi z urzędu, w tym również z innych spraw toczonych z udziałem Skarżącej. Ustawa nie przewiduje możliwości "zwolnienia" strony z obowiązku złożenia urzędowego druku w sytuacji, gdy strona zwraca się z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy a na wcześniejszych etapach postępowania, przy poprzednich wnioskach, druk PPF został już przez nią złożony. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie złożyła wniosku w wymaganej prawem formie, pomimo faktu, iż wezwanie o uzupełnienie tego braku formalnego wraz z urzędowym formularzem wniosku zostało jej skutecznie doręczone oraz że została ona pouczona o skutku pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Tym samym, wobec niedopełnienia przez Skarżącą wymogów formalnych niezbędnych do nadania biegu jej wnioskowi, należało go pozostawić bez rozpoznania, na podstawie art. 257 p.p.s.a.