I SA/Op 203/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 9 maja 2012r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące maj, sierpień, październik, listopad i grudzień 2006r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013r., sygn. akt I FSK 291/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, że w zaskarżonym orzeczeniu Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do podnoszonej w toku postępowania sądowoadministracyjnego kwestii wygaśnięcia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją w związku z dokonaną przez skarżącego wpłatą kwot wynikających z decyzji organu I instancji. Na problem ten wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu w piśmie procesowym z dnia 19 września 2012 r. (k. 72 akt sądowych), podnosząc, że należności publicznoprawne podatnika miały zostać uiszczone w dwóch transzach w dniach 16 i 19 grudnia 2011 r., co miało wynikać ze stanowiska Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 10 stycznia 2012 r. (k.73-74 akt sądowych). Powyższe ma szczególnie istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. Może bowiem determinować, w zależności od przyjętej interpretacji przepisów Ordynacji podatkowej odnoszących się do przedawnienia zobowiązań podatkowych, ocenę dotyczącą tego czy w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Jak podkreślił NSA, zadaniem Sądu I instancji będzie wyjaśnienie czy kwestia uiszczenia przez Spółkę zobowiązań podatkowych w dniu 16 i 19 grudnia 2011 r. miała wpływ na przebieg postępowania odwoławczego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, czy też nie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 t.j.) – dalej jako: [p.p.s.a.] sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sadowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć wpływ na wynik danego postępowania. W rozpoznawanej sprawie kontroli sądowej została poddana decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 9 maja 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj, sierpień, październik, listopad i grudzień 2006 r. Istotne jest zatem wyjaśnienie kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, w szczególności, czy w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na mocy art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i czy kwestia uiszczenia przez Spółkę zobowiązań podatkowych w dniu 16 i 19 grudnia 2011 r. miała wpływ na przebieg postępowania odwoławczego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, czy też nie. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że pomimo podjęcia przez skład 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 3 grudnia 2012r. uchwały w sprawie I FPS 1/12, iż w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.), to teza zawarta w tej uchwale, jak też leżąca u jej podstaw argumentacja zostały zakwestionowane przez inny skład orzekający NSA. Mianowicie, postanowieniem z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie II FSK 513/13 zwrócono się o podjęcie uchwały przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie tożsamego zagadnienia prawnego, co objęte tezą zawartą w uchwale z dnia 3 grudnia 2012r. I FPS 1/12 (czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1998r. Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005r., dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę.). Postanowieniem z dnia 3 marca 2014r. Naczelny Sąd Administracyjny odraczając posiedzenie w sprawie podjęcia uchwały przekazał zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia pełnemu składowi Izby Finansowej NSA (II FPS 4/13). W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. Zauważyć również należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądów co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (vide: postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r. sygn. akt: I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść takie samo rozstrzygnięcie. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, oraz to, że istotne znaczenie dla wyniku rozpoznawanej sprawy będzie miała treść podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny ponownej uchwały w kwestii dotyczącej wskazanego zagadnienia prawnego, celowym stało się zawieszenie postępowania z uwagi na wystąpienie przez NSA z pytaniem prawnym w sprawie II FSK 513/13 i przekazanie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia pełnemu składowi Izby Finansowej NSA. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z opisanych wyżej względów w niniejszej sprawie występuje zależność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a zatem zasadnym jest zawieszenie z urzędu postępowania sądowego.