I SA/Op 205/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 10 marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2017 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie ppsa) odrzucił sporządzoną osobiście przez D. K. (dalej jako; strona, skarżąca) skargę kasacyjną od wyroku tut. Sądu z dnia 29 sierpnia 2017 r., oddalającego skargę strony na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 10 marca 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na niespełnienie przesłanki ustanawiającej tzw. przymus adwokacko-radcowski. Następnie, postanowieniem z dnia 12 stycznia 2018 r., Sąd odrzucił wniesione przez stronę zażalenie na ww. postanowienie z dnia 13 listopada 2017 r., także sporządzone bez zachowania wymogu, o którym mowa w art. 175 w zw. z art. 194 § 4 ppsa. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zażalenie na postanowienie sporządzone osobiście przez skarżącą, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, należało uznać za niedopuszczalne i odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 4 i art. 197 § 2 ppsa. Ponadto, odnosząc się do zarzutów strony, Sąd wskazał, że złożenie przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie można bowiem konwalidować bezwzględnego obowiązku prawnego z art. 175 ppsa. Przy czym, analizując treść art. 177 § 3 i § 6 ppsa, Sąd wyjaśnił, że złożenie przez skarżącą wniosku o ustanowienie dla niej pełnomocnika z urzędu wywarło ten skutek, że nadal otwarty pozostaje termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Op 205/17. Tym samym, po prawomocnym zakończeniu postępowania wpadkowego o prawo pomocy skarżąca nadal będzie miała możliwość skutecznego wywiedzenia środka zaskarżenia, jednak wyłącznie wtedy, gdy skargę kasacyjną sporządzi profesjonalny pełnomocnik. W tym samym dniu, tj. 12 stycznia 2018 r. Sąd, rozpoznając sprzeciw skarżącej na zarządzenie referendarza sądowego z 6 grudnia 2017 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy – utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie, informując stronę, że od tego orzeczenia nie przysługuje jej żaden środek zaskarżenia. W dniu 13 lutego 2018 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącej, zatytułowane jako: "zażalenie na postanowienie Woj. Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 grudnia 2017 r.", w uzasadnieniu którego strona podniosła, że w związku z toczącym się postępowaniem wystąpiła o przyznanie pomocy w sprawie z powodu jej zawiłości i dosyć dużego skomplikowania, jak również o umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu jego niedopuszczalności, co szeroko przedstawiła we wcześniejszych pismach związanych z ww. sprawą. Z uwagi na fakt, że tut. Sąd nie wydał wobec skarżącej wskazanego w ww. piśmie postanowienia z dnia 12 grudnia 2017 r., wezwaniem z dnia 14 lutego 2018 r. zwrócono się do strony o wskazanie, czy złożone pismo traktować należy jako zażalenie na postanowienie z 12 stycznia 2018 r. o odrzuceniu zażalenia. Zobowiązano przy tym skarżącą, jeśli jej wolą byłoby zaskarżenie tego postanowienia, o nadesłanie odpisu zażalenia (dodatkowego egzemplarza), jak też o wskazanie czego w związku ze złożonym zażaleniem skarżąca się domaga i ewentualnie wskazanie zarzutów jakie wobec tego orzeczenia formułuje. Odpis wezwania został doręczony skarżącej w dniu 23 lutego 2018 r. W kolejnym piśmie, nadanym w dniu 1 marca 2018 r., sformułowanym jako "zażalenie na postanowienie Woj. Sądu Administracyjnego w Opolu z dn. 12 stycznia 2018 r.", skarżąca wyjaśniła, że w związku z oczywistą omyłką pisarską przesyła poprawiony, z właściwą datą, wniosek. We wniosku tym zawarła treść uzasadnienia, tożsamą jak podniesiona w poprzednim piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 194 § 3 ppsa zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 ppsa Stosownie do treści art. 47 § 1 ppsa, do pisma strony należy dołączyć jego odpisy dla doręczenia ich stronom. Jeżeli we wniesionym przez stronę piśmie procesowym nie dochowano warunków formalnych, wówczas na podstawie art. 49 § 1 ppsa przewodniczący wzywa stronę o ich uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W związku z tym, że do toczącego się na skutek zażalenia postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, to zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca została wezwana do sprecyzowania, które wydane w sprawie postanowienie skarży zażaleniem, do złożenia odpisu zażalenia oraz do wskazania, czego w związku ze złożonym zażaleniem skarżąca się domaga i ewentualnie wskazania zarzutów jakie wobec tego orzeczenia formułuje. Po zapoznaniu się z aktami sprawy, Sąd stwierdza, że strona nie wykonała należycie ww. wezwania. Skarżąca wyjaśniła wprawdzie, że jej intencją było wniesienie zażalenia na postanowienie tut. Sądu z dnia 12 stycznia 2018 r. o odrzuceniu zażalenia, nie uzupełniła jednak pozostałych braków formalnych. Po pierwsze, skarżąca nie wywiązała się z obowiązku nadesłania odpisu zażalenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 lutego 2015 r. I OZ 111/15, "podobnie jak w przypadku skargi, również brak odpisu zażalenia może być brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie zażaleniu prawidłowego biegu, który nie może być uzupełniony przez sporządzenie odpisów przez sąd". Wskazać przy tym trzeba, że w doktrynie i praktyce przyjmuje się, iż istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Odpisem pisma procesowego jest więc każdy jego dalszy egzemplarz treściowo zgodny z oryginałem. Skarżąca natomiast, po wniesieniu zażalenia z dnia 8 lutego 2018 r., wniosła kolejne pismo z dnia 1 marca 2018 r., którego treść tylko częściowo pokrywa się z treścią wniesionego uprzednio zażalenia (w zakresie uzasadnienia). Ponieważ jednak pozostały tekst nie odpowiada temu, które został zawarty w zażaleniu z 8 lutego 2018 r., nie mogło ono zostać uznane za odpis zażalenia. W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżąca, pomimo wezwania (w którym wyraźnie zaznaczono, że odpisem jest dodatkowy egzemplarz), nie przedłożyła wymaganego odpisu zażalenia, w związku z czym nie można mu nadać dalszego biegu i podlega ono odrzuceniu. Poza tym, w wezwaniu zobowiązano skarżącą do wskazania, czego w związku ze złożonym zażaleniem się domaga i ewentualnie wskazania zarzutów jakie podnosi w tym zażaleniu, jednak także tego obowiązku strona nie wypełniła. Z treści złożonych przez stronę pism te okoliczności nie wynikają, a można jedynie z nich wywieść, że ubiegała się ona o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia z urzędu fachowego pełnomocnika oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu jego niedopuszczalności i przedawnienia. Takie zarzuty podniosła w skardze wniesionej do tut. Sądu. W ocenie Sądu, skarżąca jednak, pomimo wezwania przez Sąd, nie wskazała, czego domaga się w związku z wniesionym zażaleniem i jakie podnosi wobec postanowienia wydanego w dniu 12 stycznia 2018 r. zarzuty, a treści zawartego w jej piśmie z dnia 1 marca 2018 r. uzasadnienia nie można traktować jako zwięzłego uzasadnienia zażalenia określonego w art. 194 § 3 ppsa. Ponadto, skarżąca w ww. piśmie z 1 marca 2018 r. nie zawarła wniosku o uchylenie lub zmianę skarżonego postanowienia. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 194 § 3 i art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.